Ο Ανδρέας Δρυμιώτης συνεχίζει με τη μακροσκελή Επιστολή που του έστειλε καθηγητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης διορισμένος σε κάποιο ΕΠΑΛ (Καθημερινή, 22/2.25) Αντιγράφω αποσπάσματα από την περιγραφή της φρικιαστικά τραγικής κατάστασης όπου τονίζεται το θεμελιακό στοιχείο για την εκπαίδευση μα και την ανατροφή των παιδιών – ο σεβασμός που απουσιάζει πλέον παντελώς από τα σχολεία!
Ο τρόπος λειτουργίας του εκπαιδευτικού μας συστήματος λειτουργεί όλο και περισσότερο αλλοτριωτικά. Ερχονται παιδιά μεταναστών από χώρες φτωχότερες αλλά με κάποιους κανόνες, τουλάχιστον στα σχολεία, και μαθαίνουν εδώ το «κάνω ό,τι θέλω». Ρωτήστε μετανάστες μαθητές, π.χ. από την Αλβανία, αν υπάρχουν τόσο έντονα τέτοια φαινόμενα εκεί. Ρωτήστε τους να σας πουν ειλικρινά με ποια λέξη θα περιέγραφαν τα σχολεία μας….
Στα ΕΠΑΛ και στο συγκεκριμένο, όπως διαπίστωσα, υπάρχουν πολλά παιδιά ειδικής αγωγής, με χαμηλή δηλαδή νοημοσύνη, δυσλεξίες, δυσγραφίες, ΔΕΠΥ κ.ά, κάποια εκ των οποίων έχουν διάγνωση και είχαν παράλληλη στήριξη στο Γυμνάσιο, ενώ στο ΕΠΑΛ δεν έχουν ούτε καν τμήμα ένταξης. Αρκετά τέτοια παιδιά έρχονται στο ΕΠΑΛ «για να κάνουν ό,τι θέλουν», όπως λένε τα ίδια. Να «απελευθερωθούν» από τα όποια πλαίσια τους περιόριζαν τα προηγούμενα χρόνια. Μην μπορώντας να διακριθούν με άλλο τρόπο «ανδραγαθούν» διά της παραβατικής συμπεριφοράς τους, επιβάλλοντας τελικά το δικό τους ανεγκέφαλο νόμο στη μαθητική κοινότητα ή πέφτουν θύματα του θερμού αγκαλιάσματος επιτήδειων συμμαθητών τους που τους εντάσσουν στην παρέα – συμμορία….Στη μαθητική κοινωνία και στις ηλικίες αυτές λειτουργεί ο «νόμος του ανεγκέφαλου». Οσο πιο «ανεγκέφαλος» είσαι τόσο περισσότερο σε φοβούνται και άρα σε ακολουθούν. Γίνεσαι πρότυπο. Παράγεις δηλαδή αντίγραφά σου και καταστρέφεις κι άλλους.
Ολα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τα όχι και τόσο νέα πλέον πρότυπα σχέσης μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών, το πέρασμα δηλαδή από τον εκπαιδευτικό «βίαιο δικτάτορα» στον εκπαιδευτικό «οσιομάρτυρα – καρπαζοεισπράκτορα» φαλκιδεύουν τον ουσιαστικότερο πυλώνα της εκπαιδευτικής διαδικασίας, αυτόν του ΣΕΒΑΣΜΟΥ. Ο οποίος φυσικά πρέπει να είναι αμοιβαίος. Διαδραστικοί πίνακες, τάμπλετ, προτζέκτορες, ακόμα και οι ίδιες οι αίθουσες με τις καρέκλες και τα θρανία τους είναι απλά ΒΟΗΘΗΤΙΚΑ. Η ουσία είναι ο σεβασμός στον εκπαιδευτικό, ο σεβασμός στην εκπαιδευτική διαδικασία, κάτι που ως κοινωνία έχουμε απολέσει…
Η παιδαγωγική μας δεν βασίζεται τελικά σε κανένα πραγματικά παιδαγωγικό ρεύμα, δεν αποτελεί συνέχεια των μεγάλων παιδαγωγών, αλλά στρέβλωση αυτών. Στην ουσία, αυτό που εφαρμόζουμε είναι μια προσαρμογή τού «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο» ή μάλλον «ο τουρίστας έχει πάντα δίκιο», μια και είμαστε καθαρά τουριστική χώρα σε όλα απ’ ό,τι φαίνεται. Η παιδαγωγική μας δεν βασίζεται τελικά σε κανένα πραγματικά παιδαγωγικό ρεύμα, δεν αποτελεί συνέχεια των μεγάλων παιδαγωγών, αλλά στρέβλωση αυτών. Τα προβλήματά μας δεν είναι τόσο οικονομικά όσο ηθικά. Παλιότερα ο κόσμος ήταν πάμφτωχος αλλά σεβόταν το σχολείο. Στα νησιά υπάρχουν σχολεία – παλάτια φτιαγμένα από μετανάστες που στέλναν χρήματα για να γίνουν σχολεία για τα παιδιά του τόπου τους. Υπήρχε σεβασμός στα «γράμματα».
