Γιατί παλεύεις με μια πραγματικότητα που δεν καταλαβαίνεις;
Ναι, νιώθεις κι εσύ να τρελαίνεσαι.
Όλα τρέχουν τόσο γοργά, όλα μαζί – ένα καλειδοσκόπιο που κάποτε σε μάγευε μα τώρα σε αρρωσταίνει.
Τρέχεις γοργά κι εσύ – άγνωστο προς τα που, άγνωστο το γιατί…
Ψάχνοντας τις παλιές ατζέντες και νέους οδηγούς
τρέχεις να ξεπληρώσεις ή ν’ αποφύγεις εφορείες
και παλαιούς κι απρόσμενους λογαριασμούς…..
γυρεύοντας ξελάφρωμα των φορτισμένων νεύρων
γυρεύοντας διαλείμματα δροσιστικής ανάσας
που γνώριζες παιδί σε ακρογιάλια καθαρά
κι εκείνες τις πλαγιές τις καταπράσινες μ’ ανεμελιά.
Μα όπου κι αν πας η παραζάλη σ’ ακολουθεί παντού, και δεν σ’ αφήνει πουθενά.
Όπου κι αν στηριχτείς, η γη πάντα γυρίζει και φέρνει άλλη αλλαγή, κλονίζοντας όλα τα σίγουρα.
Αφέσου στο κλυδώνισμα, κλείσε τα μάτια και πάρε μια βαθιά ανάσα, κι άλλη, κι άλλη. Στις εκπνοές μαζί με τον αέρα άσε να φύγει άγχος και αγωνία.
Γιατί παλεύεις με μια πραγματικότητα που δεν καταλαβαίνεις; Γιατί πρέπει να εκπληρώσεις κάθ’ επιθυμία;
Γιατί φοβάσαι τη ζωή; Άσε τη να σε μεταφέρει μια στιγμή στο Άγνωστο που είναι ζωντανό πέρα από το νεκρό γνωστό.
Κρατήσου, όμως, απ’ τη σιωπή του νου, τόσο διαθέσιμη και άφθονη παντού: κάθε στιγμή, σε κάθε βήμα σου αποκαλύπτει το ορθό.
