Έχουμε πολλές φορές τονίσει τη αθλιότητα του σύνολου εκπαιδευτικού συστήματος στην Ελλάδα. Σήμερα επανέρχομαι στο θέμα παίρνοντας αποσπάσματα από την επιστολή παραίτησης ενός εκπαιδευτικού την οποία δημοσίευσε σε 4 συνέχειες ο Ανδρέας Δρυμιώτης στην Καθημερινή (τέταρτο και τελευταίο μέρος, 8/3/26).
Στα ελληνικά σχολεία είναι πρακτικά πάρα πολύ δύσκολο να μείνεις στην ίδια τάξη. Τριάρια στις εξετάσεις γίνονται δεκατριάρια στον έλεγχο. Απουσίες σβήνονται, σοβαρά γνωστικά και μαθησιακά ελλείμματα παραβλέπονται….
Ας γίνει καταμέτρηση του αριθμού των αποτσίγαρων που βρίσκονται στο προαύλιο χώρο, των σκουπιδιών γενικότερα, των φθορών και καταστροφών στις υλικοτεχνικές υποδομές, ας ρωτήσει κάποιος την καθαρίστρια, πιστεύω πως μια αξιολόγηση για να είναι σοβαρή πρέπει απαραιτήτως να ξεκινάει από την καθαρίστρια, ας αξιολογηθεί η κατανάλωση σε τροφές και ποτά εντός σχολείου, ο μέσος όρος κόστους των έξυπνων τηλεφώνων που κουβαλάνε μαζί τους….
Ιδιαίτερη μνεία χρειάζεται στα “έξυπνα τηλέφωνα”, αυτή την ασύμμετρη και ποιοτικά πολύ αναβαθμισμένη απειλή που διαφοροποιεί την εποχή μας από προηγούμενες. Ουσιαστικά η διαπαιδαγώγηση ξεφεύγει από τα χέρια των εκπαιδευτικών και της οικογένειας και μετατοπίζεται σε άγνωστους, μακρινούς και συχνά απόκοσμους “ινφλουένσερς”, τράπερ, ακροδεξιές οργανώσεις, παιδεραστές, ή απλά “τσόκαρα” κάθε είδους. Οι συσκευές αυτές είναι άκρως εθιστικές, ενώ ο τρόπος χρήσης τους με τα διάσπαρτα εικονίδια, ποπ απ, καμπανάκια και “χρωματάκια” ευθύνονται για ένα είδος επίκτητης διάσπασης προσοχής, νοητικής στέρησης και καταθλιπτικών επεισοδίων…. Δεν τα χρειάζονται και τους κάνουν πολύ κακό. Τόσο κακό, που θα πρέπει να πιέσουμε ώστε να ψηφιστεί ένας νόμος που να απαγορεύεται η αγορά και χρήση σε κάτω των 18 ετών.
Απέναντι σε μαθητές χωρίς φιλότιμο, χωρίς στοιχειώδη κοινωνικό πολιτισμό, το υπάρχον πλαίσιο είναι σχεδόν ανήμπορο. Την αδυναμία αυτή έχουν ανακαλύψει και εκμεταλλεύονται συνειδητά οι πλέον παραβατικοί, βασανίζοντας εκπαιδευτικούς, εμποδίζοντας άλλους μαθητές από τη μαθησιακή διδασκαλία και καταργώντας ουσιαστικά το σχολείο, επιβάλλοντας τη δική τους κυριαρχία.
Οι εκπαιδευτικοί φοβούνται. Λιγότερο ή περισσότερο, ανάλογα την ιδιοσυγκρασία και τις συνθήκες, αλλά φοβούνται. Κι αν αυτός ο φόβος για κάποιους σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να αποτελεί υπεκφυγή από τα καθήκοντά τους….. Συμμορίες μαθητών από τα ΕΠΑΛ κατόπιν πρόσκλησης από άλλα σχολεία τιμωρούν εκπαιδευτικούς προκαλώντας φθορές στα αυτοκίνητά τους. Στη μαθητική κοινωνία είναι μαγκιά να έχεις άκρες στο ΕΠΑΛ. Γίνεται διάχυση των “ιδανικών” και των μεθόδων του ΕΠΑΛ και σε άλλα σχολεία…..
Ετσι όπως είναι διαρθρωμένο και εκφυλισμένο το εκπαιδευτικό μας σύστημα, οι εκπαιδευτικοί των ΕΠΑΛ είναι ουσιαστικά οι αποδέκτες μιας αθροιστικής διαχρονικής παραμέλησης. Οι παραβατικοί αυτοί μαθητές, που δεν είναι απαραίτητα από “χαμηλά οικονομικά κοινωνικά στρώματα”, είναι “προϊόντα” παραμέλησης από τις οικογένειές τους (για διάφορους λόγους, με συχνότερο την ανεπάρκεια), αλλά και τους εκπαιδευτικούς των προηγούμενων ετών, και γενικότερα από το σύστημα εκπαίδευσης…..Ως αποτέλεσμα, υπάρχουν παιδιά που μετά βίας κάνουν ανάγνωση, συλλαβίζουν χωρίς να είναι δυσλεκτικά, κι όμως φθάνουν σε Λυκειακό επίπεδο. Υπάρχουν μαθητές λυκείου με γνώσεις και δεξιότητες 3ης δημοτικού.
“Αυγά πρέπει να σπάσουν”.
