Γιατί πιστεύεις πως πρέπει να πεθάνεις για να πας στον ουρανό, στην αγκαλιά του παραδείσου με αγγέλους και αγίους;
Παράτολμη, παράλογη κι αυτή της πίστης η παγίδα.
Μόνο μια μοναξιά στο απέραντο διάστημα βρίσκουν οι αστροναύτες εκεί ψηλά και θέλουν να επιστρέψουν στον κόσμο τον γνωστό της γης.
Ο ουρανός της τελικής ανάπαυσης είναι το Άγνωστο που σαν αόρατη γεννήτρια δίνει ενέργεια σε νου και σώμα.
Μόνο ό,τι γεννιέται θα πεθάνει και ό,τι πεθαίνει θα γεννηθεί σε νέα μορφή.
Θυμάσαι να έχεις γεννηθεί ποτέ; Άλλοι σου το είπαν κι εσύ αποφάσισες να το πιστέψεις.
Γιατί δεν θέλεις να πιστέψεις πως και η ουσία του εαυτού σου που λέγεται ψυχή, είναι κι αυτή απέθαντη σαν την ουσία του Θεού, του Εαυτού του Σύμπαντος;
Γιατί προτιμάς την παρανόηση της προσκόλλησης στο υλικό κορμί σου με όλες τις αγωνίες, τα μαρτύρια και τους πόνους του;
Ναι, δωρίζει και απολαύσεις και χαρές πολλές μα όλες έχουν ως άθροισμα τον θάνατο.
Τότε σβήνει και ο ήχος του «Εγώ» που ακούραστα κουράζει την καρδιά καθώς προστάζει το μυαλό να οργανώσει τη σκαλωσιά του για έναν ανύπαρκτο ουρανό.
Τότε τακτοποιούνται τα σπόρια των κινήτρων των καλών και των κακών πράξεων για να θερίσεις τους καρπούς τους σε μια μελλοντική ενσωμάτωση.
Δική σου επιλογή εδώ, δική σου η επιλογή εκεί. Ο νόμος της Φύσης που τώρα λέγεται και Κάρμα: Θερίζεις ό,τι έσπειρες.
