Η λέξη ‘‘κόλαση’’ βρίσκεται με την έννοια τόπου τιμωρίας και βασανισμού μόνο στο Κατά Ματθαίο 25.46 – ‘‘και απελεύσονται (θα εξοριστούν) ούτοι [που δεν έκαναν καλές πράξεις βοηθώντας στερημένους, ασθενείς κλπ.] εις κόλασιν αιώνιαν· οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιαν.’’
Κι εδώ αφού η αντίθεση είναι κόλαση και ζωή, η κόλαση πρέπει να αναφέρεται σε κάποιου είδους θάνατο (αιώνιο). Τι άραγε είναι αυτός;
Μα νωρίτερα στο 25.41, αφού πιο πριν μίλησε για τη Δευτέρα Παρουσία (25.31), όπου ο Βασιλεύς χωρίζει σαν βοσκός τα πρόβατα (= πιστοί, ευσεβείς) στα δεξιά και τα ερίφια (= αμαρτωλοί, ασεβείς) στα αριστερά, αποπέμπει τους αμαρτωλούς ‘‘εις το πυρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγέλαις αυτού (που ετοιμάστηκε για τον διάβολο και τα κοπάδια του).’’ Οπότε η κόλαση είναι πυρ αιώνιο για διαβόλους που ετοιμάστηκε από τον Θεό, ή αγγέλους μα φυσικά με θεϊκή εντολή.
Στο 5.22 όποιος βρίζει τον αδελφό του ‘‘μωρό’’ (= ανόητο) θα είναι ‘‘ένοχος εις την γεένναν του πυρός’’. Η γεέννα ως τιμωρία αναφέρεται και στο 5.29 και 30: προτιμότερο να χάσει κάποιος το μάτι του ή το χέρι του που σκανδαλίζει παρά όλο το σώμα του στη γεέννα! Είναι αξιοπρόσεκτο πως εδώ είναι το σώμα που θα βασανιστεί.
Στο 10.28 και το σώμα και η ψυχή θα βασανιστούν στη γεέννα ή μάλλον θα αφανιστούν! Στο 18.8-9 επαναλαμβάνεται η απειλή του 5.29-30: καλύτερα ένα μέλος του σώματος μόνο, παρά να πέσει κάποιος στη γεέννα του πυρός (ή το ‘‘πυρ το αιώνιο’’). Στο δε 23.33 οι γραμματείς και Φαρισαίοι δεν θα ξεφύγουν από τη γεέννα.
Στο Κατά Μάρκο βρίσκουμε στο 9.43 την ίδια απειλή της γεέννας για όσους σκανδαλίζονται. Στο δε 47-48 λέγεται ‘‘πυρ άσβεστον, όπου ο σκώληξ αυτών ου τελευτά’’ (δεν παύει/πεθαίνει). Δύσκολα όμως φανταζόμαστε πώς το σκουλήκι δεν τελευτά μέσα στη φωτιά!
Στο Κατά Λουκά 12.5 βρίσκουμε περίπου την ίδια διατύπωση όπως στου Ματθαίου 10.28.
Στην Επιστολή του Ιακώβου, 3.6, το πυρ της γεέννης φλογίζει την ομιλία της γλώσσας που σπιλώνει την ενσωμάτωση δημιουργώντας έναν κόσμο αδικίας.
Η γεέννα (Gehenna < Εβρ. gehinnum) ήταν μια κοιλάδα νότια της Ιερουσαλήμ όπου σε μια άσβεστη φωτιά καίγονταν σκουπίδια. Εκεί, γράφει ο Ιερεμίας (7.6), βασιλιάδες έκαιγαν γιους και θυγατέρες δίχως καμιά άδεια ή εντολή από τον Θεό. Έτσι το μέρος απόκτησε φρικιαστική φήμη.
Αργότερα, στα ραβινικά κείμενα η γεέννα είναι τόπος τιμωρίας με πυρ για ένα έτος για όσους αμαρτάνουν. Μετά οι ψυχές βγαίνουν και πάνε στο Olam Ha-Ba (μελλοντικός κόσμος) ή αφανίζονται ή μένουν σε κατάσταση τύψεων και πόνου. Στη γεέννα έμειναν αιώνια όσοι και όσες έκαναν μοιχεία, ταπείνωναν άλλους δημόσια ή έβριζαν και λοιδορούσαν άλλους.
Για τους Χριστιανούς η γεέννα έγινε η κόλαση του πυρός όπου οι αμαρτωλοί θα βασανίζονται αιώνια.
Όπως, όμως, και αν ερμηνεύουν την κόλαση διάφοροι θεολόγοι και ιεράρχες, η ‘‘αιώνια’’ διαμονή στην κόλαση είναι μια κατάσταση εντελώς απαράδεκτη για έναν πανάγαθο και φιλεύσπλαχνο Δημιουργό, που, μάλιστα, εμφυσά στην ανθρώπινη ψυχή το δικό Του πνεύμα. Επιπλέον, η κόλαση και ο παράδεισος είναι δημιουργήματα, είναι “κτιστά”, έχουν αρχή και τέλος. Τίποτα στη δημιουργία, τίποτα στο σύμπαν, τίποτα εκτός από τον ίδιο τον Θεό δεν μπορεί να είναι αιώνιο!
