Τι ακριβώς δίδαξε ο Ιησούς, πού και πώς, δεν γνωρίζουμε και δεν θα μάθουμε παρά μόνο αν ξάφνου βρεθούν πρόσθετες παλαιές μαρτυρίες από μαθητές του (σαν το γνωστικό Ευαγγέλιο του Θωμά) ή σύγχρονούς του (σαν τον Φίλωνα τον Αλεξανδρείας). Δεν είναι δυνατό να δίδασκε τα όσα πρέσβευαν μεταγενέστερες πρωτο-Χριστιανικές κοινότητες όπως οι Εβιωνίτες (πολύ κοντά στην Ιουδαϊκή ορθόδοξη παράδοση), οι Γνωστικοί (όπως προκύπτουν από το Ευαγγέλιο του Θωμά, O Διάλογος του Σωτήρα κλπ), όσοι ακολουθούσαν το κανονικό Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, ή τα δόγματα που επικράτησαν κι έγιναν η επίσημη θρησκεία (με βάση όσα γράφει ο Παύλος στις Επιστολές του – ο οποίος δεν γνώρισε τον Ιησού). Αυτές δε οι 4 κατηγορίες είχαν τις δικές τους εσωτερικές ποικιλίες.
Τα τέσσερα κανονικά Ευαγγέλια (ΤΚΕ) δεν γράφτηκαν ούτε από μαθητές του Ιησού ούτε πριν το 80 ΚΧ. Άρχισαν δε να παρουσιάζονται στην 2η δεκαετία του 2ου αιώνα ΚΧ (ως κείμενα για καθοδήγηση και μελέτη σε διάφορες κοινότητες) και τα ονόματα δόθηκαν από επισκόπους και άλλους συγγραφείς της περιόδου. Όλα περιέχουν τόσες τρομερές αντιφάσεις και ιστορικές ανακρίβειες για τα γεγονότα πριν το 70 ΚΧ που δείχνουν πως γράφτηκαν (στη μορφή που διασώθηκαν) από ανθρώπους που δεν γνώρισαν τον Ιησού από κοντά και δεν είχαν ορθές πληροφορίες για τη ζωή του, την ίδια τη διδασκαλία του και τον τρόπο διδαχής του.
Ας πιστέψουμε τον (άγιο) Ηγήσιππο (εβραϊκής καταγωγής μάλλον), τον οποίο μνημονεύει ο Ευσέβειος Καισαρείας (Εκκλησιαστική Ιστορία, τόμος 14, κεφ. 22, 4ος αιώνας) και παραθέτει αποσπάσματα από τα Υπομνήματα, που δεν διασώθηκαν, ηγέτης της χριστιανικής κοινότητας στην Ιερουσαλήμ ήταν ο Ιάκωβος, ο αδερφός του Ιησού. Αυτή η κοινότητα αναφέρεται και στις πράξεις των Αποστόλων και σε ορισμένες Επιστολές του Παύλου. Ακολουθούσαν την Ιουδαϊκή παράδοση με νέο στοιχείο τη διδασκαλία του Χριστού να φροντίζουν τους φτωχούς και αδύναμους. Υπήρχε μεγάλη αφοσίωση κι ευσέβεια. Ο δε Ιάκωβος προσευχόταν τόσο πολύ γονατιστός στον ναό, που “τα γόνατά του έγιναν σαν της καμήλας’’! Μοιράζονταν όλα τα αγαθά μεταξύ τους σε ένα καθεστώς εθελούσιας κοινοκτησίας. Όσοι εθνικοί (μη Εβραίοι) ήθελαν να ασπασθούν τη νέα θρησκεία έπρεπε να δεχτούν και βασικές εβραϊκές αρχές όπως η περιτομή και το εβραϊκό διαιτολόγιο.
Με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 από τους Ρωμαίους, πολλά ηγετικά στελέχη εξοντώθηκαν και ο εβραϊκός χριστιανισμός διασκορπίστηκε. Ο Ιάκωβος όπως και μερικοί άλλοι είχαν θανατωθεί νωρίτερα. Από την καταστροφή, όμως, αναδύθηκαν και συνέχισαν να πορεύονται με τον εβραϊκό τρόπο τους τα δύο πιο γνωστά ρεύματα των Εβιωνιτών και των Ναζαρηνών που αποδέχονταν τον Ιησού περισσότερο ως ανθρώπινο προφήτη και δάσκαλο παρά ‘‘Υιό του Θεού’’.
Την ίδια περίοδο αναπτύχθηκε ραγδαία ο Χριστιανισμός όπως τον δίδασκε ο Παύλος που δεν δεχόταν τις παλαιές ιουδαϊκές πρακτικές της περιτομής και του ιδιαίτερου εβραϊκού διαιτολογίου. (Η συνέχεια στο επόμενο…)
