Δεν καταλαβαίνεις πως συχνά η αναπάντεχη πτώση στο πάτωμα αποδεικνύεται μεγάλη καλοτυχία. Γιατί, αν δεν κουτουλήσεις σκληρά έτσι που να σε αφυπνίσει το σοκ, δεν καταλαβαίνεις πως ζεις σε όνειρο μόνο επιτυχίας ή κανονικότητας. Κι αυτό αλλάζει τόσο εύκολα, αναπάντεχα.
Η καριέρα σου τρεκλίζει και ο ανθόσπαρτος γάμος σου τρίζει ξαφνικά. Γράφω επίτηδες για σημαντικές ραγισματιές στο αστραφτερό γυάλινο κουκούλι της ζωής σου. Είσαι στη μέση ηλικία και νιώθεις πως τελικά δεν έκανες τίποτα, δεν έφτασες πουθενά – κι ας έχεις καινούργιο σπίτι, καινούργιο αμάξι και σταθερό εισόδημα από τις συνετές επενδύσεις σου.
Νιώθεις τα χάνεσαι σε χάος σύγχυσης. Δεν καταλαβαίνεις γιατί τα παιδιά είναι τόσο επαναστατικά, γεμάτα άρνηση και αγνωμοσύνη. Δεν καταλαβαίνεις γιατί υπάρχει τόση αδιαφορία και ασυνεννοησία με την/τον σύντροφο. Δεν καταλαβαίνεις γιατί πρέπει να εργάζεσαι, όπως και οι συνεργάτες σου, τόσες ώρες παραπάνω. Δεν καταλαβαίνεις τίποτα!
“Τι στην ευχή μου συμβαίνει; Πως άλλαξε έτσι ζωή μου;”
Μα όλη αυτή η παραζάλη μπορεί να είναι μια ευεργεσία μεταμφιεσμένη. Μπορεί να είναι και η απαρχή μιας νέας αναζήτησης ζωής, ένα πρώτο βήμα προς απροσδόκητη ωρίμανση.
Η όμορφη οικογένεια, η επιτυχημένη καριέρα, το κοινωνικό στάτους, το σύνολο της ζωή σου οδηγεί σίγουρα προς τον θάνατο. Και πριν από αυτόν, τα παιδιά θα φτιάξουν δική τους οικογένεια και δική τους καριέρα. Και με τον θάνατο θα αφήσεις πίσω όλα αυτά για τα οποία μόχθησες – οικογένεια και καριέρα – και δεν τα καταλαβαίνεις και δε σου δίνουν ευτυχία πια!
Οι άνθρωποι ακολουθούν αυτήν την πορεία εδώ κι εκατομμύρια χρόνια σε όλη την γνωστή μας ιστορία. Εκατομμύρια και τρισεκατομμύρια άνθρωποι έζησαν την ίδια σύντομη ζωή με το ίδιο αναπόδραστο τέλος.
Όλα για το τίποτα; Όλα για μια ματαιότητα που για λίγο μαγεύει και μετά θλιβερά σε απογοητεύει;
Η εσωτερική σου κατάρρευση μπορεί να είναι μια ειδοποίηση για νέα αξιολόγηση. Μπορεί ο χαλασμός να αποδειχτεί ανατροπή σε ευφορία!
Τι άλλο μπορεί να σημαίνει ο θάνατος και η ζωή που προηγήθηκε; Ποια άλλη περιουσία μπορείς να έχεις και να πάρεις μαζί σου στην αναπόφευκτη αποδήμηση;
Σίγουρα όχι αγαθά υλικά, όχι καριέρα και οικογένεια, φήμη, στάτους ή εξουσία. Αυτά μένουν στο πλανερό όνειρο τον πλανεμένων ζωντανών.
Μα εσύ, σ’ αυτήν την κρίση που περνάς, κοιτώντας τον πάτο της πραγματικότητάς σου, μπορείς να αρχίσεις να αναζητάς Εκείνο από το οποίο προήλθες, Εκείνο το οποίο σε συντήρησε στη ζωή αφότου ενσωματώθηκες. Εκείνο στο οποίο επιστρέφεις, είτε το θέλεις είτε όχι!
Μόνο Εκείνο είναι αλήθεια και τελικά αξίζει!
