Μόνο τώρα, σ’ αυτήν την στιγμή κάτι γίνεται, κάτι μπορεί να γίνει.
Η λύτρωση, ελευθερία, ολοκλήρωσή μας είναι κάπου στο μέλλον, κοντινό, ή μακρινό. Στο μεταξύ προσπαθούμε να προχωρήσουμε, να προοδεύσουμε στην πνευματική ανάπτυξη – να ξεπεράσουμε δυσκολίες, να διαλύσουμε εμπόδια. Μα συγχρόνως θεληματικά ή άθελα και από συνήθεια, επισκεπτόμαστε παλιά σκηνικά, ξύνουμε παλιές πληγές, αναπολούμε άλλες χαρωπές εμπειρίες, επικυρώνουμε αποφάσεις….
Πάντα υπολογίζουμε την πρόοδο, ψηλαφούμε αλλαγές καθώς συγκρατούμε συνήθειες, καταμετρούμε τη νέα διαύγεια, τη νέα διεύρυνση.
Είναι η ύπουλη παγίδα της αυτο–βελτίωσης. Η πνευματική ανάπτυξη φοράει το μοντέρνο κοστούμι της γενικής προόδου με τα καλύτερα αποτελέσματα κάπου στο μέλλον. Ένα μέλλον που ποτέ δεν γίνεται παρόν μόνιμο.
Και στην κοινή καθημερινότητα έχουμε καρφωμένη την ματιά μας σε έναν ορίζοντα που όλο υποχωρεί. Εργαζόμαστε για το αύριο. Αποταμιεύουμε για το μέλλον – το δικό μας και των παιδιών μας. Αναμένουμε την ημέρα και την ώρα που μια βροντή θα φέρει την αστραπή της κατανόησης.
Μα το πνεύμα ανάπτυξης διδάσκει το παρόν. Διότι το ζην δεν προχωράει σε μια ευθεία ημερομηνιών. Το παρελθόν είναι αναμνήσεις. Το μέλλον προσδοκίες. Και αν νιώθουμε πως ζούμε από τη μια στιγμή στην άλλη, από τη μια μέρα στην άλλη, ζούμε πραγματικά μονάχα τώρα. Μόνο τώρα, σ’ αυτήν την στιγμή κάτι γίνεται, κάτι μπορεί να γίνει.
Και η στιγμή περνά γιατί το μυαλό παλεύει με αναμνήσεις και προσδοκίες, ψάχνοντας για ικανοποίηση και ασφάλεια.
Η παρουσία στο παρόν απαιτεί απόσπαση, εμπιστοσύνη και πλήρη παράδοση. Αν περιμένεις τη ζωή στο μέλλον, χάνεις την εμπειρία της πραγματικής ζωής.
