Κι εσύ, ον με επίγνωση που αντιλαμβάνεται; Είσαι κι εσύ τόσο χοντρό υλικό;
Πώς μπορεί, ρωτάς ο τόσο χοντρός, υλικός κόσμος να είναι πλάνη κι οφθαλμαπάτη; Αφού τον βλέπεις, τον αγγίζεις;
Πώς μπορεί εσύ να είσαι μια ψευδαίσθηση; Αφού νιώθεις να υπάρχεις, να έχεις σώμα και νου;
Α, να η οθόνη που βλέπεις, ονομάζεις και αγγίζεις! Μοιάζει κάτι τόσο συμπαγές, χοντρό υλικό και ξεχωριστό.
Ορθά. Μα εσύ, που αντιλαμβάνεσαι με επίγνωση και κατανόηση, και αυτό το αντιληπτό και κατανοητό (η οθόνη), υπάρχετε συγχρόνως στον ίδιο χώρο, χρόνο. Η οθόνη δεν θα υπήρχε δίχως το ον που έχει επίγνωση και την αντιλαμβάνεται. Κι εσύ υπάρχεις ως “εγώ” επειδή το ίδιο ον έχει επίγνωση της ύπαρξης σου και της ύπαρξης των άλλων – πολλών άλλων.
Υποκείμενο και αντικείμενο είναι τα δυο άκρα μιας πλάνης, όπως ο ονειρευτής και το όνειρο, αχώριστα, ταυτόχρονα.
Η οθόνη δεν είναι ανύπαρκτη, αναληθινή. Μα δεν είναι μόνο η μορφή που φαίνεται. Την υλικότητα που υποθέτεις δεν την γνωρίζεις άμεσα. Τα δάχτυλά σου που την αγγίζουν είναι εξίσου χοντρά με αυτήν. Μα 99% είναι κενό!
Κι εσύ, το ον με επίγνωση που αντιλαμβάνεται; Είσαι κι εσύ τόσο χοντρό υλικό;
Αυτό που νιώθει και λέει “εγώ” δεν είναι παρά μονάχα μια μορφή στον νου, παροδική. Ποια είναι η ουσία της, η πραγματική;
Κάθε μορφή στον νου ή γύρω σου αναπηδά από το Άγνωστο, λαμπυρίζει για λίγο και σβήνει πίσω πάλι στο Άγνωστο.
Μένει μόνο το άγνωστο ον με επίγνωση – που δεν είναι χοντρό!
