Η σιωπή αποκαλύπτει. Στη σιωπή μας φανερώνονται τα ενοχλητικά που κρύψαμε για να λησμονηθούν.
Συχνά η σιωπή φαίνεται να φέρνει αμηχανία, ανησυχία και βαριεστημάρα: όλα κάπως βαριά. Μα αν κοιτάξεις προσεκτικά, βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά.
Θεληματικά ή άθελα περνάμε τις περισσότερες ημέρες μας τραυματισμένοι από θόρυβο. Αμάξια και μηχανές στους δρόμους. Ανακοινώσεις, ειδοποιήσεις και συνομιλίες. Κακόφωνες μουσικές στις καφετέριες και στα μπαρ που καταφεύγεις για λίγη ανάπαυση. Και φυσικά το ατέρμονο ρεύμα σκέψεων και σχολίων στο μυαλό μας. Πώς να αμυνθείς σε τόσες επιθέσεις;
Μα κι η σιωπή δεν είναι άνετη, ανακουφιστική. Συχνά τη νιώθεις πιο βαριά, πιο βάρβαρη. Όταν ο εξωτερικός θόρυβος θαυματουργά κοπάσει, τότε ακούγονται πιο καθαρά, πιο βουερά οι εσωτερικές φωνές. Κι έρχονται ερωτήματα που αποφεύγουμε, αισθήματα που θάβουμε μ’ επιμονή και επιμέλεια, αλήθειες που δεν θέμε να αντικρούσουμε.
Ίσως γι’ αυτό παράγουμε τόση αδέσποτη φασαρία ή ανεβάζουμε την ένταση της καθημερινότητας. Τρέχουμε πιο γρήγορα. Μιλάμε πιο πολύ, πιο φωναχτά. Ξηλώνουμε και ξαναφτιάχνουμε, πάντα θορυβωδώς. Σπάνια σκεφτόμαστε τη σιωπή κι ακόμα σπανιότερα μένουμε με αυτήν.
Οι περισσότεροι άντρες και γυναίκες τη φοβόμαστε!
Μα η αμηχανία, το βάρος, η δυσκολία δεν είναι η ίδια η σιωπή. Δεν είναι αυτή που μας πληγώνει. Είναι μάλλον αυτά που φανερώνει.
Η σιωπή αποκαλύπτει. Στη σιωπή μας φανερώνονται τα ενοχλητικά που κρύψαμε για να λησμονηθούν. Κι όσο πιο σύντομα τ’ αποδεχτούμε, τόσο πιο γρήγορα μαθαίνουμε πως και μ’ αυτά μπορούμε να ζούμε.
Έτσι αυτή η ευλογία της σιωπής γίνεται άνοιγμα που συνεχώς διευρύνεται και πραγματώνεται η ζωή.
