Πολύ αμφιβάλλω αν οι τωρινοί ποιητές κάνουν όσα μας λέει ο καθηγητής πως κάνουν.
Η συνέντευξη συνεχίζεται. Τα δικά μου σχόλια είναι σε πλάγια: —
Είπατε νωρίτερα ότι η ποιητική αυτή γενιά «δημιουργεί δίκτυα και θεσμούς πολιτιστικής επικοινωνίας, δράσης και αλληλεγγύης».
Πράγματι, η γενιά του ’00 διαπρέπει σε πολιτιστικές πρακτικές και θεσμούς, δημιουργώντας ένα ευρύ πεδίο δράσης και παραγωγής. Όσες και όσοι μελαγχόλησαν από́ πολιτική́ ιδεολογία και όχι από προσωπική ιδεοληψία, πήραν στα χέρια τους τη λογοτεχνική κριτική (…. .) ξεπέρασαν την ποιητική κρίση της δεκαετίας του ’90 όχι επιστρέφοντας στο παλιό αριστερό κοινωνικό/συντροφικό, αλλά δημιουργώντας το δικό τους αυτονομιστικό κοινό/συλλογικό. Πρόκειται για πρωτοφανή πολιτιστική δραστηριότητα στην ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας.
Πολλή διανοητική ορολογία που ουσιαστικά λέει πως γράφουν όπως θέλουν όχι μόνο θεματολογικά μα και σε μορφή και ύφος.
Ο τίτλος του μπλογκ σας «Ποιητική Κρίση» είναι μεταφορικός ή κυριολεκτικός; Γράφετε επίσης ότι στο έργο της ποιητικής γενιάς των ’00s «διακρίνουμε πρόσφατα δύο μείζονες τάσεις. Η μια ενδιαφέρεται για τη δημόσια λειτουργία της τέχνης και η άλλη για την ιδιωτική». Αντιπαρατίθενται οι τάσεις αυτές ή συνδιαλέγονται;
Ο τίτλος του ιστότοπου αυτού που δημιούργησα το 2023 είναι κυριολεκτικός (….) Ήδη με τα πρώτα κιόλας ποιήματά τους οι συνειδητοποιημένοι ποιητές αναμετρώνται ταυτόχρονα με την πτώχευση της ελληνικής ποίησης και τη χρεοκοπία της επαναστατικής ουτοπίας.(….) Όσοι ακολουθούν μια ιδιωτική πορεία επιχειρούν να διασώσουν την εξομολογητική ποίηση επιστρέφοντας σε παραδοσιακές αξίες και μορφές. Όσοι χαράσσουν μια δημόσια πορεία στοχάζονται ποιητικά και φιλοσοφικά καινούργιους τρόπους και δρόμους έκφρασης.
Εδώ θα έπρεπε να δώσει κάποια παραδείγματα με δεν δίνει. Ούτε καταλαβαίνω ακριβώς ποιοι είναι «συνειδητοποιημένοι ποιητές» και «αναμετρώνται με την πτώχευση της ελληνικής ποίησης». Διότι δεν γράφουν καθόλου καλύτερη ποίηση από τους φτωχότερους προηγούμενους, όπως θα δείξω.
Πώς στέκεται η γενιά του ’00 απέναντι στη σημερινή ιστορική συγκυρία;
Οι συγγραφείς της εν λόγω γενιάς (….) ανέπτυξαν εξαρχής μια έντονη ιστορική εγρήγορση. Απορρίπτοντας την εμμονή στην ενιαία και διαρκή παράδοση που διέκρινε τους προγενέστερους, ενδιαφέρθηκαν συχνά για τη συγκρότηση του ιστορικού χρόνου. (….) Στην εποχή μας η απόσταση ανάμεσα στην εμπειρία του παρελθόντος και την προσδοκία του μέλλοντος μεγαλώνει, και ο ιστορικός χρόνος αλλάζει καθώς ανοίγει ένα χάσμα στο παρόν, το τωρινό καθεστώς του παροντισμού το οποίο διακατέχεται από την τυραννία της στιγμής. (….) Δικάζει την Ιστορία, αντιμετωπίζει κριτικά το τωρινό καθεστώς ιστορικότητας, αντιστέκεται στον επιταχυνόμενο παροντισμό και δοκιμάζει τολμηρά να ανοίξει καινούργιους ορίζοντες προσδοκίας.
Κι εδώ έχουμε μπόλικη διανοητική (καθηγητική ίσως;) αφαίρεση. Τι ή ποια είναι η «συγκρότηση του ιστορικού χρόνου»; Το «τωρινό καθεστώς» μου ακούγεται ίδιο με τον «παροντισμό». Πολύ αμφιβάλλω αν οι τωρινοί ποιητές κάνουν όσα μας λέει ο καθηγητής πως κάνουν.
Στο προηγούμενο Π301: Αμαλία Π: Σκοπός έργων τέχνης – κυρίως Ποίησης έδειξα πως η ποιητική γραφή είναι βασικά πρόζα κομμένη σε δήθεν στίχους. Το ίδιο ισχύει και για τα αποσπάσματα που παραθέτω εδώ: –
Από την Κωστούλα Μάκη (που ποιητικά λέει «Από την ποίηση ίσως περιμένω να μην αγαπιόμαστε σαν να καθαρίζουμε κρεμμύδια») το Υλικά καύσης :-
Και από πότε έγινε ο ήχος της ποίησης καυστικό / Υλικό; / Νικελένιο παπάκι / Ήταν κάποτε θαρρώ /«ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου» / μανόλια ανοικτή/ σήμανση φωσφορική / στο πιο βαθύ σκοτάδι / επιστροφή από τον τάφο / γεύμα που το πατούν / όσοι ακόμα αγαπιούνται./
Εδώ έχουμε μια σειρά από μεταφορικούς ορισμούς της ποίησης. Πάρα πολλοί μοντέρνοι προσπαθούν να προσδιορίσουν την ποίηση με δικό τους τρόπο μη βρίσκοντας ικανοποιητικό τον ορισμό του Samuel Coleridge the best words in the best order (οι καλύτερες λέξεις στην καλύτερη τάξη, ή σειρά). Ή του Robert Frost: «Poetry is when an emotion has found its thought and the thought has found words (ποίηση είναι όταν ένα συναίσθημα έχει βρει τη σκέψη του και η σκέψη έχει βρει τις λέξεις)». Η φράση «ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου» είναι από το «Ο Πλόκαμος της Αλταμίρας» του Ανδρέα Εμπειρίκου. Τώρα γιατί «νικελένιο παπάκι» και γιατί αυτοί που αγαπιούνται πατούν το γεύμα της ποίησης δεν τα καταλαβαίνω. Δικός μου περιορισμός. Ας πάρουμε του Σπύρου Χαιρέτη το «Χωρισμός ο χειρότερος τοπικισμός»: –
Γνωριστήκαμε στα Φάρσαλα καλοκαίρι του 2010
Η πλατεία Φαρσάλων ήταν ο χαλβάς του κόσμου
Πλέον δεν είναι
Και δεν ξέρω αν θα υπάρξει τέτοιο σαπούνι σε
ολάκερη γη
Πάλι πρόζα κομμένη σε στίχους. Κατά τα άλλα σας αφήνω να τους κρίνετε δίχως δικά μου σχόλια.
