Γιατί να φοβάσαι το Αμετάβλητο;
Μα δεν βλέπεις πως πάντα το μυαλό σου αντιστέκεται (από ανέκαθεν) σε ό,τι δεν μπορεί να ελέγξει προσαρμόζοντάς το στο δικό του σιδερένιο σύστημα;
Όλο το παρελθόν είναι μνήμες, μνημεία και μνήματα. Όλο το μέλλον – προβλέψεις, προσδοκίες και προσευχές. Κι όλα ζωντανεύουν στο παρόν ως άυλες φαντασιώσεις ενώ οι στιγμές περνούν κι εσύ ονειρεύεσαι.
Όταν μια φαντασίωση, μια πλάνη σείεται, τότε τρέμει στα φυλλοκάρδια σου το εγώ. Υποψιάζεται απελευθέρωση μα δεν τολμά να την ακολουθήσει στο Άγνωστο. Κρατιέται στο όνειρο που έχει συνηθίσει κι ας μη μπορεί να βγάλει κανένα νόημα λογικό.
Μα όταν αυτά όλα καταρρέουν μένει μονάχα εκείνο που το Σύμπαν όλο εκφράζει – το Άγνωστο, το Αληθινό. Μόνο εκείνο δεν αλλάζει!
Γιατί να φοβάσαι το Αμετάβλητο;
Τίποτα δεν αποκτά μορφή έξω από τη δική σου συνειδησία, γιατί τίποτα δεν υπάρχει έξω από εκείνη που είναι βαθιά ησυχία.
Ο κόσμος σου ολόκληρος χάρη σ’ εκείνη ζωντανεύει και μοιάζει να είναι πραγματικός από την πρώτη πρώτη θύμησή σου.
Μα πώς θ’ αφήσεις τη φυλακή με τις φανταστικές φιγούρες για να είσαι πάλι ο Εαυτός που ήσουνα από την πρώτη πρώτη αρχή σου;
