Γεννιέσαι πάλι και πάλι σαν κύμα στον ωκεανό μα ψάχνεις για τον Εαυτό νομίζοντας πως είσαι κάτι άλλο χωριστό. Και δεν θα βρεις αυτό που παθιασμένα αναζητείς ωσότου αφανιστεί ο αναζητητής.
Κι έρχεται η Κατανόηση, η Θέαση μα όχι ο θεατής.
Ναι, χάνεται αυτό που νομίζεις πως είσαι, μα βρίσκεις εκείνο που δεν λείπει και δεν χρειάζεται πια καθόλου να μιμείσαι και να προσποιείσαι.
Ναι, προσπαθείς, μα δίχως προσπάθεια κι ένταση, δίχως επιθυμία. Ναι, αφήνεις μα δεν εγκαταλείπεις ό,τι πρέπει να φροντιστεί, αφήνεις την προσκόλληση μα δίχως αγωνία.
Έχει πολλά παράδοξα η ζωή που σαν του Απείρου, σαν του Αγνώστου, μια πνοή για λίγο παίρνει μια μορφή.
Όχι να γίνει κάτι ή να μείνει εδώ στης Γης το όνειρο, κάτω από τον απέραντο ουρανό.
Μα για να θυμηθείς και να αφυπνιστείς στον ένα κι αληθινό σου Εαυτό.
Έτσι τελικά έρχεται η κατανόηση με υπομονή, η θέαση απρόσωπη, δίχως τον θεατή.
