Ποιος ελέγχει τη ζέστη και το κρύο, τον άνεμο, τα σύννεφα, την καταιγίδα; Πώς πλημμυρίζει ο νους απελπισία και πώς βλασταίνει η ελπίδα;
Οι σκέψεις σου τρέχουν σαν σύννεφα, τα συναισθήματα σαν άνεμοι. Εσύ ο ανεπηρέαστος ουρανός.
Αυτά όλα έρχονται και φεύγουν από το άγνωστο στο άγνωστο. Εσύ όμως, ο μέγας Άγνωστος, μένεις σταθερός.
Δεν είσαι εσύ που τα δημιουργείς. Εσύ μονάχα τα παρατηρείς.
Από τη σιωπή, που είναι το άγνωστο και σταθερό, όλα γεννιούνται. Και όλα πάλι σ’ εκείνη τη σιωπή τελικά απορροφιούνται.
Γιατί θες να ελέγχεις κάθε εκδήλωση και να ρυθμίζεις κάθε σχηματισμό; Πιο εύκολα σφίγγεις στη φούχτα σου τον άνεμο ή το νερό.
Μείνε ο παρατηρητής. Μείνε σαν ουρανός, σαν χώρος να περνά κάθε κατόρθωμα, κάθε αποτυχία. Με τίποτα η σιωπή δεν φτιάχνεται μήτε η μόνιμη ευτυχία.
Όλα στο σύμπαν είναι της σιωπής γεννήματα περιορισμένα και παροδικά. Μόνο σαν ουρανός, ο θεατής σιωπηλός είναι απέραντη ελευθερία.
