όλες οι σκέψεις, όλες οι φωνές, αναβλύζουν από την ίδια πηγή του νου.
Ακούς τις φωνές στο μυαλό σου. Δεν ξέρεις ποιοι μιλάνε. Μα είναι κουραστικές. Θες να σταματήσουν.
Έτσι κάποια ώρα τις μάχεσαι. Ή τουλάχιστον κάποιο στοιχείο του νου προσπαθεί να τις σωπάσει.
Ποιοι μιλάνε; – τόσες διαφορετικές φωνές – τόσες αναμνήσεις, διαφωνίες, επιθυμίες, προβολές, φιλοφρονήσεις…
Προσπαθείς να ησυχάσεις. Κι αν ανήκεις κι εσύ στις δημοφιλείς λαϊκές αποκριές της αυτοβελτίωσης ή πνευματικής ανάπτυξης, απεγνωσμένα δοκιμάζεις να τις φιμώσεις ή να αποδράσεις σε κάποιο ήσυχο ξέφωτο του νου και να ηρεμήσεις.
Κοιτάς τις σκέψεις, τις προβολές, τους διαλόγους…
Μα ποιος/ποια κοιτάει; Ποιος/ποια θέλει να ξεφύγει, να ησυχάσει, να χαλαρώσει;
Είναι διαφορετικό αυτό το πρόσωπο από τα άλλα; Είναι διαφορετική αυτή η επιθυμία από τις άλλες φωνές;
Όπως κι αν διατυπωθούν, όλες οι σκέψεις, όλες οι φωνές, αναβλύζουν από την ίδια πηγή του νου. Όλες είναι στον ίδιο νου, τον δικό σου.
Είναι σάμπως ένα κύμα στη θάλασσα να προσπαθεί να χάσει την υγρασία του! Ή να λέει στα άλλα, “γαληνέψτε”!
Αυτό είναι το πρώτο παράδοξο στον ανώριμο νου.
Το δεύτερο είναι πως η παράσταση όλη δεν είναι παρά μια πλάνη απλοϊκή.
Γιατί εσύ, μια άγνωστη, αθέατη παρουσία, βλέπεις τις σκέψεις όλες.
