Όλα τα καθεστώτα, όλες οι χώρες, όλα τα έθνη πάσχουν από αναπηρία στα πολιτικο-οικονομικά τους και στην πνευματική ευημερία της κοινωνίας τους λόγω της ανισότιμης πρόσβασης στη γη από τους πολίτες.
1. Το καπιταλιστικό καθεστώς που επιμένει να ζει και να θάλλει στην πολιτισμένη και προηγμένη δημοκρατική Δύση (Ευρώπη, Ισραήλ, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Ιαπωνία, Νότιο Κορέα, ΗΠΑ και Καναδά) είναι ανάπηρο. Η μια πλευρά του (χέρι και πόδι) έχει παραλύσει. Θα μπορούσε να θεραπευθεί πλήρως, μα, επειδή πάσχει και από άνοια και μυωπία σε αρκετό βαθμό, δεν εφαρμόζει μια γνωστή μα αγνοημένη από τη δεκαετία 1930 θεραπεία.
2. Ο κομμουνισμός, που συχνά προτείνεται από διάφορους αμαθείς και μη (και αρκετούς οικονομολόγους και κοινωνιολόγους) που μάλλον στα τυφλά υιοθέτησαν μαρξιστικές αντιλήψεις, είναι σακατεμένος και στις δυο πλευρές. Γι’ αυτό η Σοβιετία παρά την τεράστια γεωγραφική της έκταση κατέρρευσε με βαλτωμένη οικονομία και παραλυμένη πολιτική οργάνωση. Το ίδιο θα πάθαινε και η κυκλώπεια Κίνα αν δεν πέθαινε ο Μάο (1976) και δεν αναλάμβανε ο Deng Xiao Ping ο οποίος δεν δίστασε να υιοθετήσει προσθετικά από τον καπιταλισμό της Δύσης, έτσι που η οικονομία να αναπτυχθεί προς όφελος των πολιτών.
Υπάρχουν κομμουνιστικές δικτατορίες στην Κούβα και Βενεζουέλα, στη Βόρειο Κορέα και σε διάφορες μπανανίες στην Αφρική που σέρνονται στη στέρηση και μιζέρια. Υπάρχει και η δικτατορία του Πούτιν στη Ρωσία με τη φιλοδοξία να γίνει νέα Ρωμαϊκή ή Βυζαντινή (ορθόδοξη χριστιανική μα πάντα πουτινική) Αυτοκρατορία – που παρά το πυρηνικό οπλοστάσιο και την εδαφική απεραντοσύνη της με τη Σιβηρία είναι πλέον δεύτερης κατηγορίας δύναμη στρατιωτικά και τρίτης κατηγορίας δύναμη οικονομικά.
3. Σε όλα αυτά τα καθεστώτα η αναπηρία είναι ποικιλότροπα αισθητή στην οικονομία, διακυβέρνηση και κουλτούρα.
Στο τμήμα §1 αποκάλεσα τη Δύση «πολιτισμένη» μα μόνο διότι εκεί οι πολίτες έχουν ακόμα μια αίσθηση ευθύνης και καθήκοντος (χωρίς να λείπουν εντελώς αδικία, διαφθορά και ανισότητες, νεποτισμός και παρόμοια γνωρίσματα κακής διακυβέρνησης κι εκπαίδευσης και ανατροφής). Εκεί επίσης μπορούν να γίνουν μεταρρυθμίσεις.
Αλλά όλα τα καθεστώτα, όλες οι χώρες, όλα τα έθνη πάσχουν από αναπηρία στα πολιτικο-οικονομικά τους και στην πνευματική ευημερία της κοινωνίας τους λόγω της ανισότιμης πρόσβασης στη γη από τους πολίτες. Άλλοι έχουν τεράστιες εκτάσεις εδαφών, ή κεντρικές τοποθεσίες στις πόλεις, άλλοι μικρούς κλήρους, μα οι περισσότεροι πληρώνουν τους ιδιοκτήτες για να κατέχουν ένα μέρος για κατοικία και για εργασία.
4. Η εθελοτυφλία των ανθρώπων σε όλη την υφήλιο είναι σχεδόν απίστευτη. Η εμμονή τους στην επικρατούσα αντίληψη πως η ιδιοκτησία γης (και προσδιορίζω μόνο αυτήν) είναι ιερό και αναφαίρετο δικαίωμα όπως ιδιοκτησία επίπλων, οχημάτων, παπουτσιών, ρούχων και όμοιων μετακινούμενων αγαθών.
Εδώ αγνοείται ακατανόητα η φανερή ιδιότητα της γης, της στερεής επιφάνειας του πλανήτη, πως, σε αντίθεση με όλα τα προϊόντα της εργασίας μας, είναι ακίνητη και περιορισμένη σε έκταση και προϋπάρχει των ανθρώπων κατά δισεκατομμύρια έτη. Είναι δοσμένη από το Σύμπαν σε όλους τους ανθρώπους.
Επίσης η δεύτερη, θεμελιακή, ιδιότητα της πως κάθε άνθρωπος εκ φύσεως τη χρειάζεται για να υπάρχει αφού δεν μπορεί να ζει στον αέρα όπως πτηνά ή στα νερά όπως υδρόβια πλάσματα. Χρειάζεται αποκλειστικά έναν χώρο για τον εαυτό του (και την οικογένεια του, αν έχει) για κατοικία κι εργασία. Τη χρειάζεται όπως χρειάζεται τον αέρα που αναπνέει και το φως του ήλιου που φωτίζει και ζεσταίνει.
5. Όλες οι αδικίες και ανισότητες που παρατηρούνται σε όλα τα καθεστώτα εδώ και 5.000 έτη από την έναρξη της καταγεγραμμένης ιστορίας μας οφείλονται στην κατάληψη των εδαφών από τυχερούς, ή μάλλον άπληστους, επιτήδειους κακοποιούς, και την απαίτησή τους οι στερημένοι να πληρώνουν για τη χρήση της γης που αυτοί παραχωρούν.
Υπάρχουν ορισμένες εξαιρέσεις. Στην Αμαζονία, στα σύνορα Βραζιλίας και Βενεζουέλας η φυλή των Yanomami (με πληθυσμό 35.000 που συνεχώς φθίνει) ζουν αιώνες τώρα με κοινοκτημοσύνη γης. Επίσης ορισμένες φυλές στην Αφρική που είχαν την παράδοση ubuntu (συλλογική αλληλεξάρτηση και αλληλεγγύη) στο ότι «το άτομο υπάρχει χάρη στην ύπαρξη των άλλων».
Η Γεωφορολόγηση για την οποία έχουμε αναρτήσει πολλά άρθρα, εξασφαλίζει στις Δυτικές και όλες τις κοινωνίες την ισότιμη πρόσβαση στη γη για όλους. Απαιτεί βέβαια κάποια εμβάθυνση μελέτης, μα δεν είναι δύσκολη αυτή ούτε μακρόχρονη. Δυστυχώς πολιτικάντηδες και δημοσιογράφοι αρκούνται στο να λένε πως δεν είναι εφαρμόσιμη στην Ελλάδα – δείχνοντας έτσι την αγέρωχη, άγαρμπη άγνοιά τους!
