Δεν μιλώ για τη συνηθισμένη λησμονιά.
Ξεχάσατε τη σιωπή γι’ αυτό γέμισε σκέψεις το μυαλό, μάζεψε μνήμες και μονόλογους κι επιθυμίες. Και τρέχουν τώρα σαν κύματα κι αφρός, όλη την ώρα, στη θάλασσα του νου.
Ξεχάσατε τη γαλήνη της σιωπής και κυνηγάτε την ευχαρίστηση νομίζοντας την ευτυχία – σαν φευγαλέα λαμπυρίσματα και ίσκιοι σε τρικυμία.
Μα δεν τη βρίσκεις ψάχνοντας, και όσο προσπαθείς, τόσο απομακρύνεται και κρύβεται. Μόνο στην ησυχία του νου εκείνη αυτο-αποκαλύπτεται. Τη βρίσκεις όχι επιδιώκοντας κι αποκτώντας μα όταν γαληνεύεις αφαιρώντας.
Ξέχασες την απλή σου ύπαρξη, εθίστηκες στη δράση της δοξασίας, τα όνειρα και τις επιθυμίες της φαντασίας.
Και στην εκπλήρωσή τους κάνεις κακό στους άλλους και στη ζωή σου.
Μα ο αληθινός εχθρός δεν είναι αυτά. Αληθινός εχθρός είναι η προσκόλληση κι η λησμονιά.
Κάποτε πάλι θα ξαναθυμηθείς και θα στραφείς στη δύναμη της Πρωταρχής.
