Δεν ξέρω αν ισχύει ακόμα, μα κάποτε, πριν την Μεταπολίτευση, τους έλεγαν «μπότες» και «ντουβάρια» διότι είχαν την κομματική πειθαρχία των Σοβιετικών στρατιωτών και την αναισθησία και αδιαλλαξία του ντουβαριού. Ακολουθούσαν πάντα τις εντολές του ΚΚΕ. Και η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ ήταν πρώτιστα θεραπαινίδα του ΚΚΣΕ (στη Μόσχα, φυσικά).
Παρότι η ΕΣΣΔ έγινε Ρωσία από το 1991, το ΚΚΕ εξακολουθεί να υποστηρίζει τις πολιτικές του Κρεμλίνου και έναν στυγνό αντι-Αμερικανισμό, όπως έκανε και τότε. Κι επειδή ο Πούτιν έχει συμμαχία με το θεοκρατικό (άθεο, στην πραγματικότητα) Ιράν το ΚΚΕ και οι συνοδοιπόροι δεν κάνουν καμιά διαδήλωση υπέρ του βασανισμένου και τώρα εξεγερμένου ιρανικού λαού που σφάζονται από τους Μουλάδες που εκπροσωπούν όχι τον Στάλιν ή τον Μαρξ μα τον Αλλάχ. Εφόσον όμως είναι αντι-Αμερικανοί χαίρουν της εκτίμησης των κουκουέδων.
Πρόκειται για μια μερίδα του Έθνους που το ντροπιάζει με τη σκλαβιά του στην αμάθεια, στον σκληρό σταλινισμό, που δεν υπάρχει πλέον πουθενά αλλού, και στον αρρωστημένο αντι-Αμερικανισμό και αντι-Δυτικισμό του και στη φιλελεύθερη δημοκρατία. Παίρνω αποσπάσματα από άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή,15/1/26.
[Ο]ι σταλινικοί και οι διάφοροι «σταλινοβαρεμένοι» (ΚΚΕ και διάφορα αριστερά γκρουπούσκουλα που είχαν εικόνισμα τον «πατερούλη») χαιρέτισαν την εξέλιξη ως «νίκη κατά του αμερικανικού ιμπεριαλισμού». Ηταν η εποχή που αφιονισμένοι νέοι μπουκάρισαν στην αμερικανική πρεσβεία –κατά παράβασιν όλων των διεθνών κανόνων– και κράτησαν ομήρους Αμερικανούς πολίτες και διπλωμάτες για 444 ημέρες. Χαρές και δικαιολογίες, εδώ, για τα «δίκια ενός βασανισμένου λαού» που αποφάσισε να καταπιέσει τους καταπιεστές του, ή έστω 52 από αυτούς.
Βεβαίως τους πρώτους που έσφαξαν οι μουλάδες –πολύ πριν αρχίσουν να δολοφονούν κοριτσόπουλα– ήταν οι Ιρανοί κομμουνιστές – και επειδή ήταν άθεοι, αλλά και γιατί συμμετείχαν στην εξέγερση και φυσιολογικά θα διεκδικούσαν μερίδιο στη νέα εξουσία. Ξεκίνησε μια περίοδος σιωπής στη σταλινογενή Αριστερά. Δεν έγινε κάποια «συναυλία για τον σύντροφο» – η κ. Νατάσσα Μποφίλιου ήταν αγέννητη και δεν μπόρεσε να δηλώσει «είμαστε με τον άνθρωπο»….
Σε αυτή την Αριστερά δεν υπάρχει ούτε η διεθνιστική αλληλεγγύη, έστω μόνο μεταξύ των κομμουνιστών. Η μόνη κινητήριος δύναμή της είναι ο αντιαμερικανισμός, που κατά τον Ζακ Ζιλιάρ είναι «ο σοσιαλισμός των ηλιθίων»….
[Γ ]ια τον κομμουνιστή το μίσος για τις ΗΠΑ έρχεται πρώτο, πάνω από την αγάπη για τους συντρόφους του, τη συμπόνια για τα νέα παιδιά που δολοφονούνται κατά εκατοντάδες στους δρόμους της Τεχεράνης και άλλων ιρανικών πόλεων.
Αυτός ο αντιαμερικανισμός είχε πολιτικό νόημα μέχρι την 26η Δεκεμβρίου 1991: τον αγώνα για την προστασία της ΕΣΣΔ, που εκείνη τη μέρα διαλύθηκε. Τώρα μάλλον είναι απλώς συνήθεια ή και αρρώστια.
Προσθέτω και δυο σχόλια από αναγνώστες της Καθημερινής.
Α) Το κόμμα (ΚΚΕ), που διαχρονικά υμνούσε και φανατικά στήριζε τους πολιτικούς δολοφόνους εκατομμυρίων πολιτών στις χώρες του υπαρκτού [σοσιαλισμού], θα πρέπει να κάνει γαργάρες αυτοκριτικής με διάλυμα υδροχλωρικού οξέως (άκουα φόρτε) πριν μιλήσει για ο,τιδήποτε! Ευτυχώς για τους συντρόφους η δική τους ιδεώδης «δημοκρατία» συνεχίζεται επάξια στη Βόρεια Κορέα με τον σύντροφο Κιμ Γιονγκ Ουν !
Β) Οι του κκε είναι μια σεχτα που δεν μετακινείται από την ζαχαριαδικη θέση, «είμαι πρώτα μέλος του κκσε και μετά του κκε» και ήταν και ΓΓ του κκε, υπεύθυνος για ένα εμφύλιο 4 ετών που όταν οι άλλοι έχτιζαν εμείς ισοπεδώναμε, πάλι καλά που ηττήθηκε αλλιώς θα ζηλεύαμε την Αλβανία.
Η γνωστή ηλιθιότητα του έθνους μας δεν εκφράζεται τόσο εύγλωττα πουθενά αλλού όσο στα μέλη του ΚΚΕ και τους συνοδοιπόρους του.
