Το πρόβλημα ουσιαστικά δεν διατυπώνεται κι έτσι δεν μπορεί να δοθεί λύση.
Η παιδεία στο σπίτι και στο σχολείο είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο θα χτιστεί η κοινωνία και η ευημερία της. Επομένως είναι ζήτημα Πολιτικής Οικονομίας. Πολύ ορθή, λοιπόν, η επισήμανση του Νίκου Κωνσταντάρα στην πρώτη παράγραφο του άρθρου του «Νάρκη στο μέλλον», Καθημερινή 13/3/26.
Στα γυμνάσια και τα λύκεια σφυρηλατείται το μέλλον, και στην Ελλάδα έχουμε λόγο να ανησυχούμε. Τα πολλά προβλήματα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ήταν ορατά και πριν από τη θλιβερή ιστορία της καθηγήτριας αγγλικών Σοφίας Χρηστίδου στη Θεσσαλονίκη, η οποία, αφού κατήγγειλε επισήμως επιθετική συμπεριφορά μαθητών εναντίον της, παραπέμφθηκε από τη διεύθυνση του γενικού λυκείου σε υγειονομική επιτροπή για να αξιολογηθεί η ίδια. Υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και πέθανε. Η υπόθεση ήταν αφορμή να ακουστούν πολλές μαρτυρίες για την επιθετικότητα μαθητών και την απαξίωση καθηγητών. Η ανοχή, η έλλειψη πειθαρχίας, η απουσία ενδιαφέροντος από τους μαθητές, και ένα μείγμα αδιαφορίας και επιθετικότητας από πολλούς γονείς, διαμορφώνουν μια νοσηρή νοοτροπία στο μυαλό πολλών παιδιών, όπου οι πράξεις δεν έχουν συνέπειες και η εκπαίδευση δεν συνδέεται με τις προοπτικές τους.
Λείπει όμως κάτι από τη δημοσιογραφική ανάλυση, δηλαδή η παράλειψη να αναφέρει πως το υπουργείο Παιδείας αγνόησε τη διαμαρτυρία και καταγγελία της. Η υπόθεση έπρεπε να πάει στην Εισαγγελία αφού επρόκειτο για απειλή εγκλήματος!
Μετά έχουμε τις δικαιολογίες σάμπως και τα παιδιά είναι αναμάρτητοι μικρό άγγελοι.
«Δεν φταίνε τα παιδιά γι’ αυτό. Ούτε είναι επιθετικά τα περισσότερα.»
Από μια άποψη, την κοινή, άρρωστη, συναισθηματική άποψη, δεν φταίνε. Φταίνε σε κάποιο βαθμό οι γονείς που δεν ξέρουν πια πως να αναθρέψουν και να νουθετούν, οι εκπαιδευτικοί επίσης, το υπουργείο Παιδείας που ασχολείται με ανοησίες και γενικά η κοινωνία και η Ανθρωπότητα που έχει χάσει τον ηθική προσανατολισμό της. Μα έχουμε και άλλη δικαιολογία:
Τα παιδιά που σήμερα είναι 12 έως 18 ετών μεγάλωσαν στην οικονομική κρίση, στην πανδημία, στην εκτίναξη της τεχνολογίας, σε κλίμα ανασφάλειας, οργής και απαξίωσης των θεσμών. Αυτό μπορεί να εξηγεί, έως κάποιο βαθμό, την αποτυχημένη κοινωνική ένταξη, την έλλειψη ορίων.
Μα και αυτήν την καταρρίπτει ο ίδιος ο αρθρογράφος: «Όμως δεν εξηγεί γιατί, εδώ και δεκαετίες, οι αποδόσεις των 15χρονων Ελλήνων που λαμβάνουν μέρος στον διεθνή διαγωνισμό PISA παραμένουν σταθερά κάτω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ.»
Το πρόβλημα ουσιαστικά δεν διατυπώνεται κι έτσι δεν μπορεί να δοθεί λύση. Απορείς πώς κανείς δεν βλέπει ότι λείπει η θέληση να δοθεί πειθαρχία στο σπίτι και στα εκπαιδευτικά ιδρύματα σε όλες ανεξαίρετα τις βαθμίδες και ηθική παιδεία :
«Θα μελετάτε και δεν θα βλάπτετε άλλους!»
Έχει τώρα εισαχθεί η διδασκαλία της Ηθικής για παιδιά διαφορετικών θρησκευμάτων και άθεων ή σκεπτικιστών – στη θέση της διδασκαλίας του Χριστιανισμού στα Θρησκευτικά.
Αλλά εγείρονται ερωτήματα. Τι είδους Ηθική θα διδάσκεται; Και θα είναι θεωρητική μόνο ή θα υπάρχει καθοδήγηση κι επιμονή στην εφαρμογή της; Ποιοι θα τη διδάσκουν; Μήπως θα χρειαστούν άνδρες και γυναίκες που ακολουθούν κάποιο σοβαρό ηθικό σύστημα; Υπάρχουν άραγε τέτοια πρόσωπα; Αν όχι, τότε ποιοι θα διδάσκουν;….
Καλή Τύχη!
