Αντίθετα με την κοινή αντίληψη πως οι αριθμοί δεν ψεύδονται, συχνά και οι αριθμοί και οι στατιστικές ψεύδονται. Δυστυχώς οι κυβερνήσεις παρουσιάζουν όχι κατ΄ ανάγκη ψευδείς αριθμούς αλλά ψευδείς καταστάσεις χρησιμοποιώντας με παραπλανητικό τρόπο αληθινούς αριθμούς. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη το κάνει αυτό συχνά. Ο Κώστας Καλλίτσης το έχει επισημάνει σε αρκετά άρθρα του στην Καθημερινή. Παίρνω αποσπάσματα άρθρου του στο φύλλο της Κυριακής, 26/4/26. Εδώ δείχνει πως τα υπερπλεονάσματα που η κυβέρνηση παρουσιάζει ως τεκμήρια της ορθής οικονομικής πολιτικής της στη πραγματικότητα είναι εικονικά και προέρχονται από λάθος μέτρα και μια σαθρή πολιτική που διευρύνει το χάσμα μεταξύ υψηλών και χαμηλών εισοδημάτων.
Τα θηριώδη δημοσιονομικά υπερπλεονάσματα παρουσιάζονται ως δικαίωση της οικονομικής πολιτικής, ως τρανή απόδειξη ότι η οικονομία πάει καλά, κι έτσι δημιουργείται η δυνατότητα στήριξης των πιο ευάλωτων νοικοκυριών. Δεν είναι αλήθεια.
Ποιο είναι το κεντρικό ζητούμενο μετά την έξοδο από τα μνημόνια; Να διατηρούμε τέτοιους ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης, που θα διασφαλίζουν ότι θα μπορούμε να εξυπηρετούμε το χρέος κάτω από όλες τις συνθήκες. Αυτόν τον στόχο, την ισχυρή μεγέθυνση της οικονομίας, αντιστρατεύονται τα υπερπλεονάσματα. Δεν συνιστούν κάποια «υπεραπόδοση» της οικονομίας, αυτό που κάνουν είναι να παρεμποδίζουν τη μεγέθυνσή της.
Τα μεγαλύτερα πλεονάσματα δεν προκύπτουν από μεγαλύτερη μεγέθυνση της οικονομίας. Το 2024, μάλιστα, ήταν μεγαλύτερα από τον κυβερνητικό στόχο κατά 6,4 δισ. ευρώ, παρότι το ΑΕΠ αυξήθηκε πολύ λιγότερο από όσο προβλεπόταν (.…) Πέρυσι, πάλι, ενώ το ΑΕΠ αυξήθηκε όσο προβλεπόταν (2,1%), τα δημοσιονομικά πλεονάσματα έφτασαν στα 12,1 δισ. έναντι στόχου 9,5 δισ. Αρα, τα επιπλέον πλεονάσματα προκύπτουν από άλλες πηγές. Από περικοπές δημοσίων δαπανών και από μία υπεραπόδοση: φορολογικών εσόδων.
Οσον αφορά τις περικοπές, το Γενικό Λογιστήριο βάζει διάφορα «μαξιλαράκια» σε κατηγορίες δαπανών που, αν χρειαστεί, μπορούν να αφαιρούνται [και αφαιρούνται όταν συμφέρει]. Οσον αφορά τα φορολογικά έσοδα, εν μέρει αυξάνονται λόγω της μείωσης της φοροδιαφυγής και κατά το μεγάλο μέρος τους λόγω της «μαγικής» επίδρασης του πληθωρισμού. Είναι ο καλύτερος συνεργάτης της κυβέρνησης: αυξάνει ονομαστικά το ΑΕΠ, με συνέπεια το χρέος να μειώνεται ως ποσοστό του (απόλυτα, το χρέος αυξήθηκε σε 360 δισ. από 332 δισ. το 2019), αυξάνει και τα έσοδα από ΦΠΑ. Ως παράγωγο των υπερπλεονασμάτων, βγαίνει κάτι «στην άκρη» προς διανομή – στοχευμένα, προς άγραν ψήφων. (Η έμφαση με μπολντ είναι δική μου: Νικόδημος)
Προσέξτε! Με τον πληθωρισμό αυξάνονται οι τιμές αγαθών και υπηρεσιών. Αυξάνεται συνεπώς και ο ΦΠΑ. Με τον αυξημένο ΦΠΑ αυξάνονται και τα κρατικά έσοδα. Αλλά δεν υπάρχει καμιά αύξηση στην πραγματική παραγωγή πλούτου: δεν έχουν αυξηθεί τα αγαθά και οι υπηρεσίες.
Όμως, η αύξηση των έμμεσων φόρων γενικά ( εκτός από τον ΦΠΑ, ο φόρος σε βενζίνη, ορισμένα εισαγόμενα αγαθά κλπ.) χτυπά πιο επώδυνα τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα με τα χαμηλότερα εισοδήματα!
Δεν υπάρχει οικονομική ανάπτυξη ούτε στην παραγωγή ούτε στην αύξηση χαμηλών μισθών ενώ τα κέρδη μόνο μεγαλώνουν και τα κρατικά εισοδήματα.
Αυτή, όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι η καλύτερη κοινωνική πολιτική….
