O Ramanujacharya (1012-1137) ανήκει στην παράδοση Βεδάντα μα υιοθέτησε διαφορετική προσέγγιση από εκείνη του Śaṅkara (μονισμός advaita), τη λατρευτική προσέγγιση με προσωπικό θεό, τον Viṣṇu (ή Nārāyaṇa) κι επηρέασε την κίνηση bhakti (αφοσίωση, λατρεία). Η δική του σχολή διδάσκει viśiṣṭādvaita, δηλαδή μονιστική αφιέρωση στον ένα θεό για σωτηρία της ψυχής ή ύψιστη λύτρωση. Αυτή έγινε ανταγωνιστική προς τον απόλυτο μονισμό του Śaṅkara. Σήμερα όμως ο όρος advaita-vedānta υποδηλώνει τον μονισμό του Śaṅkara.
Όπως ο ādiśaṅkara, και ο Rāmānuja έδειξε με δυο παραδείγματα από τη ζωή του πως ακόμα και μέλη της κατώτερης κάστας των śūdra που έκαναν υπηρετικές και ακάθαρτες εργασίες είχαν αξία.
Ο Kañcipūrṇa ήταν ένας σούδρος αφιερωμένος στον θεό Varadarāja και υπηρετούσε στον μεγάλο ναό του στην πόλη Kañcipūra. Λεγόταν πως ο σούδρος μπορούσε να συνομιλεί με το άγαλμα του θεού. Ο δάσκαλος αναγνώρισε την αγιότητα του σούδρου και αφού συνήψε φιλική σχέση μαζί του ζήτησε να γίνει μαθητής του. Επανέλαβε το αίτημά του πολλές φορές μετά τη πρώτη άρνηση του Καντσιπούρνα. Νομίζοντας πως ήταν ανάξιος, ο Ραμάνουτζα αποφάσισε να εξαγνίσει τον εαυτό του τρώγοντας τα αποφάγια του σούδρου. Τον κάλεσε για δείπνο στο σπίτι του. Η γυναίκα του Rakshambala ετοίμασε ένα πλούσιο γεύμα και ο ίδιος πήγε να φέρει τον σούδρο από τον ναό. Στο μεταξύ ο Καντσιπούρνα πήγε από άλλο δρόμο μόνος του νωρίτερα και ζήτησε να γευματίσει γρήγορα για να γυρίσει στα καθήκοντά του στον ναό. Η σύζυγος με κάποιο δισταγμό του πρόσφερε το γεύμα και ό,τι απόμεινε το μοίρασε σε άλλους σούδρους έξω από την αυλή. Όταν ο δάσκαλος επέστρεψε, απογοητεύθηκε τόσο πολύ που κάθησε κάτω από ένα δέντρο κι έκλαψε. Μετά από αυτό το συμβάν μετοίκησε στον νότο.
Το δεύτερο επεισόδιο αφορούσε τον παλαιστή (śūdra κι αυτός) Dhanurdasa, που ήταν ερωτευμένος με την πόρνη Hemēmba και οι δυο τους έγιναν αφοσιωμένοι ακόλουθοι του Ραμάνουτζα. Προς κατάπληξη των μαθητών του και όλων των ορθόδοξων κατοίκων, ο δάσκαλος πήγαινε πάντα να κάνει το λουτρό του στον ποταμό στηριζόμενος από έναν βραχμάνο μαθητή του. Τώρα, μετά το λουτρό, γύριζε σπίτι στηριζόμενος από τον παλαιστή. Εξήγησε τότε σε όσους ένιωθαν προσβολή πως η αγαπημένη τους θεότητα ήταν μέσα στην καρδιά του παλαιστή και της συντρόφου του όσο και στους βραχμάνους. Η αφοσίωση του ζεύγους στον δάσκαλο το έδειχνε αυτό ξεκάθαρα.
Αργότερα ο śrīmad rāmānuja έγινε γνωστός και ως ubhaya-vedanta pravartakācārya ο δάσκαλος που εδραίωσε τις δυο ισότιμες παραδόσεις της φιλοσοφίας Βεδάντα. Η μια είναι η viśiṣṭa-advaita (στη Σανσκριτική των Βεδών) και η άλλη nāāyira divya prabandham (στην Τάμιλ των νότιων Αγίων). Μα και οι δύο αποδέχονταν τον Viṣṇu ως ύψιστη θεότητα.
