Όχι, δεν έχω διαβάσει το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα Ιθάκη. Ούτε θα το διαβάσω.
Διότι όλοι οι πολιτικοί ψεύδονται – και πολύ χειρότερα – όταν σερβίρουν τα “απομνημονεύματά” τους. Τι, δηλαδή, θα παρουσιάσουν τον εαυτό τους να παίρνει λάθος αποφάσεις και να κάνει βλακείες;…
Από βλακείες έχουμε αφθονία και ποικιλία. Το απλό γεγονός είναι πως κάθε κομματάρχης κοιτάει πρώτιστα πως θα κρατήσει την ηγετική θέση, μετά πως θα προωθηθεί το κόμμα και οι πρωτοκλασάτοι (τους οποίους ο ίδιος έχει επιλέξει πιστεύοντας πως θα στηρίξουν τις δύο πρώτες επιλογές του) και μόνο μετά το συμφέρον της σύνολης Πολιτείας. Αυτά τα έχουμε δει σε συχνή, αδήριτη επανάληψη στην ιστορία, κυρίως τη σύγχρονη, και στις δημοσιεύσεις απομνημονευμάτων που κόβουν, ράβουν και μπαλώνουν τα πεπραγμένα τους.
Από όλα τα βαρύγδουπα κι ελαφρά άρθρα για το θέμα που εμφανίστηκαν στα τέλη Νοεμβρίου διάλεξα τρεις παραγράφους από τη Δώρα Αντωνίου – Καθημερινή 26/11/25 “Αποκαλυπτήρια για τις ‘αποκαλύψεις’”. Θέτει με ευκρίνεια και ακρίβεια το ουσιαστικό ερώτημα “γιατί επέλεξε όλους αυτούς τους ακατάλληλους και άχρηστους, γιατί τους επέβαλε και ανέθεσε σε αυτούς να υλοποιήσουν το σχέδιο για τη διακυβέρνηση της χώρας;”
Η αντίληψη ότι ο Γιάνης Βαρουφάκης ήταν κακός υπουργός Οικονομικών, ότι χειρίστηκε τη διαπραγμάτευση με άθλιο τρόπο, ότι είδε τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σαν μια ευκαιρία να δοκιμάσει πάνω σε μια χώρα όσα θεωρητικά δίδασκε στα αμφιθέατρα, ήταν προφανής και διαδεδομένη. Οι βασανιστικές συνεδριάσεις της Βουλής εξαιτίας των τακτικισμών που επιστράτευε η Ζωή Κωνσταντοπούλου ήταν επίσης ένα τραυματικό συλλογικό βίωμα για τους πολίτες, που αγωνιούσαν για το αποτέλεσμα κάθε συζήτησης, για κάθε ψηφοφορία που έκρινε το μέλλον της χώρας και το δικό τους. Ο αντιευρωπαϊσμός και η αναζήτηση εναλλακτικών εκτός Ε.Ε. από στελέχη όπως ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είναι γνωστά από τότε.
Το καινούργιο που επιδιώκει να κομίσει ο πρώην πρωθυπουργός αποκηρύσσοντας τους παλιούς συντρόφους του είναι ότι αυτήν την αντίληψη για εκείνους είχε και ο ίδιος. Αυτομάτως, προκαλεί το ερώτημα: “Τότε”. Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα ήταν κάτι καινούργιο, κάτι αποκαλυπτικό.
Ο κ. Τσίπρας επιδιώκει να περάσει το μήνυμα ότι ήταν αδιαπραγμάτευτη η προσήλωσή του στην παραμονή της χώρας στο ευρώ. Ωστόσο, οι επιλογές του σε πρόσωπα, όπως ενδεικτικά τα ανωτέρω, δεν δημιουργούσαν αυτήν την αίσθηση πίσω στο 2015. Επιδιώκει, επίσης, να εμφανίσει όλο εκείνο το δραματικό εξάμηνο της διαπραγμάτευσης σαν ένα σχέδιο με συγκεκριμένη στόχευση. Ομως, το βίωμα της περιόδου, η αγωνία για μια παρατεταμένη πορεία της χώρας στην κόψη του ξυραφιού, που θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να εκτραπεί στο χάος, άλλες μνήμες έχει σωρεύσει.
Μα υπάρχει ακόμα ένα θέμα που κανείς δεν έχει θίξει. Ο Τσίπρας δεν έμαθε τίποτα ουσιαστικό. Είναι εγκλωβισμένος στη σαθρή ιδεολογία του Αριστερισμού. Οι άνθρωποι που επέλεξε, την ίδια ιδεολογία είχαν και αυτοί που θα επιλέξει στο εγγύς μέλλον, θα ενστερνίζονται τις ίδια σοσιαλιστικές σαχλαμάρες. Δεν γίνεται αλλιώτικα. Η ιδεολογία της Αριστεράς (με, ή δίχως, το ηθικό της, μα ανύπαρκτο, “πλεονέκτημα”) τέτοιους ανθρώπους έχει – Τσίπρα, Παππά, Πολάκη, Λαφαζάνη, Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκη κλπ. Η ιδεολογία παρέχει το μέσο για την εκδήλωση του ξεχωριστού κι εγωπαθούς εαυτούλη τους. Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και με τους “καπιταλιστές”, ψευτοφιλελεύθερους, της άλλης, της Δεξιάς παράταξης. Και αυτοί προωθούν τον εγωισμό τους μέσω της ιδεολογίας.
Ούτε η μια ούτε η άλλη παράταξη έχουν βασικές, αμετάβλητες Αρχές, διότι οι πολιτικάντηδες δεν ενδιαφέρονται. Θέλουν ψήφους κι εξουσία!….
