Συνεχίζω με τη θεώρηση του Ουσπένσκι προσθέτοντας διευκρινήσεις σε [ ] αγκύλες και τονίζοντας ορισμένες διατυπώσεις σε μπολντ. Το κείμενο είναι, όπως στα προηγούμενα από τη μετάφραση του Χ. Γαλανόπουλου, Ένα Νέο Πρότυπο του Σύμπαντος, Πύρινος Κόσμος 1997. (σελ. 535 κι έπειτα).
Μιλώντας για την ιδέα της αιώνιας επανεμφάνισης [ή αέναης επανάληψης], είναι ανάγκη να καταλάβουμε ότι δεν μπορεί να αποδειχθεί με τον συνηθισμένο τρόπο, δηλαδή με τις συνηθισμένες μεθόδους παρατήρησης και επαλήθευσης. Δεν ξέρουμε παρά μόνο μια γραμμή του χρόνου, αυτή στην οποία ζούμε τώρα.Είμαστε μονοδιάστατα όντα σε σχέση με το χρόνο. Δεν ξέρουμε τίποτα για παράλληλες [ή διακλαδικές] γραμμές . Οι υποθέσεις για την ύπαρξη παράλληλων γραμμών δεν μπορούν να αποδειχθούν όσο παραμένουμε σε μια γραμμή. Στο βιβλίο μου Tertium Organum περιέγραψα τι πρέπει να ήταν το σύμπαν μονοδιάστατων όντων. Αυτά τα όντα δεν ξέρουν τίποτα εκτός από τη γραμμή τους. Αν υπέθεταν ότι υπάρχει κάτι καινούργιο, κάτι που δεν το ήξεραν πριν, θα έπρεπε γι’ αυτά να είναι πάνω στη δική τους γραμμή, μπροστά τους ή πίσω τους. Η θέση μας σε σχέση με το χρόνο είναι ακριβώς η ίδια. Καθετί που υπάρχει πρέπει να κατέχει ορισμένη θέση στο χρόνο μπροστά μας ή πίσω μας. Δεν μπορεί να υπάρχει τίποτα παράλληλο [ή παρακλάδιο] για μας. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να αποδείξουμε ότι υπάρχει οτιδήποτε παράλληλο όσο παραμένουμε στη γραμμή μας. Αλλά αν προσπαθήσουμε να ελευθερωθούμε από τις συνηθισμένες απόψεις και έχουμε στο νου μας ότι η υπόθεση της πιθανής ύπαρξης άλλων γραμμών «χρόνου» παράλληλων με τον δικό μας είναι πιο «επιστημονική» από τη συνηθισμένη και αφελώς μονοδιάστατη σύλληψη του χρόνου, τότε η θεώρηση της ζωής σαν ένα επανεμφανιζόμενο φαινόμενο θα αποδειχθεί πιο εύκολη απ’ ότι φανταζόμαστε. [Κάτι τέτοιο, βέβαια, είναι πολύ δύσκολο δίχως πολύ διαφορετική γνώση που δεν είναι γενικά προσβάσιμη.]
Οι συνηθισμένες απόψεις βασίζονται στην παραδοχή ότι η ζωή ενός ανθρώπου, δηλαδή όλος ο εσωτερικός του κόσμος, οι επιθυμίες, τα γούστα του, οι συμπάθειες, οι αντιπάθειες, οι κλίσεις, οι συνήθειες, οι τάσεις, οι ικανότητες, τα ταλέντα, τα ελαττώματα, πηγάζουν από το τίποτα και χάνονται στο τίποτα. Οι χριστιανικές διδασκαλίες μιλούν για τη δυνατότητα μιας μέλλουσας ζωής, δηλαδή μιας ζωής πέρα από τον τάφο, αλλά δεν μιλούν για ζωή πριν από τη γέννηση. [Επίσης οι ιδέες παραδείσου και κόλασης είναι αφελέστατες.] Κατά την άποψή τους, οι «ψυχές» γεννιούνται με σώματα. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, είναι πολύ δύσκολο να σκεφτούμε τη ζωή (δηλαδή την ψυχή) ή το εσωτερικό είναι του ανθρώπου, ως είναι που προκύπτει από το μηδέν. Είναι πιο εύκολο να σκεφτούμε ότι αυτό το είναι υπήρχε και πριν, πριν από τη γέννηση. Αλλά οι άνθρωποι δεν ξέρουν πώς να αρχίσουν να σκέφτονται προς αυτή την κατεύθυνση. Οι θεοσοφικές [και πολλές άλλες ψευδο-εσωτερικές] θεωρίες της μετενσάρκωσης που προσπαθούν να απλώσουν τη ζωή του μεμονωμένου ανθρώπου πάνω στη γραμμή της ζωής της γης δεν αντέχουν στην κριτική από την άποψη μιας σωστής κατανόησης της ιδέας του χρόνου.
Υπάρχουν δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες, ευφυείς θεωρίες που υποστηρίζουν ότι εξηγούν κάθε στροφή και γωνία του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου μ’ ένα συνδυασμό κληρονομικών επιδράσεων και τις απωθημένες φωνές κρυφών εσωτερικών ενστίκτων. Όλες αυτές οι θεωρίες είναι αποδεκτές, η καθεμιά με τον τρόπο της, αλλά καμία δεν εξηγεί τα πάντα μέσα στον άνθρωπο. Η μια θεωρία εξηγεί το ένα καλύτερα, η άλλη το άλλο. Όμως υπάρχουν πολλά, πάρα πολλά, που μένουν ανεξήγητα. Δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, αφού οι θεωρίες της κληρονομικότητας, ακόμα και μιας αβέβαιης, μακρινής κληρονομικότητας, οι θεωρίες των κρυφών ενστίκτων, της ασυνείδητης μνήμης, μπορούν να εξηγήσουν ορισμένες πλευρές του ανθρώπου, αλλά δεν μπορούν να εξηγήσουν άλλες. Και ως ότου αναγνωρίσουμε ότι έχουμε ξαναζήσει, θα μένουν μέσα μας πάρα πολλά πράγματα που δε θα μπορέσουμε ποτέ να τα καταλάβουμε.
Η μόνη ορθή θεώρηση που εξηγεί τα πολυποίκιλα φαινόμενα του ανθρώπινου ψυχισμού και της ζωής του ανθρώπου στον κόσμο είναι αυτή της μετενσωμάτωσης – μετενσάρκωσης ή μετεμψύχωσης. Τίποτε άλλο δεν μπορεί να εξηγήσει επαρκώς τις εμπειρίες déjà vu που αναφέραμε στο προηγούμενο Τ437: Αιώνια Επανάληψη του Ουσπένσκι και τις τεράστιες διαφορές στον χαρακτήρα και τις ζωές των ανθρώπων.
Όπως εξηγήσαμε στο προηγούμενο Τ439: Αέναη επανάληψη του Ουσπένσκι (2) η αιώνια επανάληψη ενός ατόμου στην ίδια περίοδο, περιοχή, οικογένεια και ζωή, είναι μόνο μια από τις δυνατότητες. Άλλες είναι ενσωμάτωση στο απώτερο παρελθόν ή κάπου στο μέλλον ή και σε άλλη ακτίνα δημιουργίας. Αυτό εξαρτάται από τον τρόπο που έχει ζήσει στην παρούσα ενσωμάτωσή του, από την οντότητα και την κατανόηση και τον τελευταίο του πόθο.
