Πάντα με εντυπωσίαζε η πολυσύλλαβη γλώσσα μας, σε σύγκριση με την Αγγλική:
ουρανός sky/heaven· πηγαίνω go·
θάλασσα sea· σηκώνω lift· κόκκινο red.
Έτσι το σονέτο με την αυστηρή μορφή του (14 στίχοι με 10 συλλαβές ο καθένας) εκφράζει πολλά στην Αγγλική. Στην Ελληνική όμως λιγότερα και μάλλον χρειάζεται ο δεκαπεντασύλλαβος στίχος. Π.χ.
Shall I compare thee to summer’s day?
Να σε συγκρίνω με μια μέρα καλοκαιρινή;
Άλλες γλώσσες έχουν τα δικά τους χαρακτηριστικά και πορεύονται ανάλογα. Κινέζικα και Ιαπωνικά έχουν ιδεογράμματα και είναι πολύ λακωνικά – όπως η Αρχαία Αιγυπτιακή με τα ιερογλυφικά.
Αφορμή για τις σκέψεις αυτές είναι μια διατύπωση στα Ιαπωνικά που είδα στο Διαδίκτυο. Η διαφορά είναι αμέσως φανερή:
wa = harmony = αρμονία
kei = respect = σεβασμός
sei = purity = αγνότητα
jaku= tranquility= αταραξία, γαλήνη.
Γι’ αυτό φυσικά οι Γιαπωνέζοι έγραψαν τόσο όμορφα Haiku (17 συλλαβές σε 3 στίχους – 5, 7, 5), όπως φαίνεται στη μετάφρασή τους, όπου πάντα χάνεται η λακωνικότητα.
Να η λιμνούλα του Matsuo Bashō – όπου η λακωνικότητα πετυχαίνει και στην Ελληνική μετάφραση!
Fure ike ya/ kawazu tobikomu/ mizu no oto.
Μια λίμνη παλιά/ βάτραχος μέσα πηδά/ ήχος στα νερά!
