Α! έχεις τόσο δίκιο να θες την ενδυνάμωση. Όχι του γυμναζόμενου αθλητή, του αρσιβαρίστα, του μποντιμπιλντερά ή του ρωμαλέου καρατίστα.
Αυτά είναι δύσκολα: ιδρώνεις κι ασθμαίνεις…
Μα και τα άλλα – τα βιβλία που διάβασες, τα μαθήματα τα χρυσοπληρωμένα που παρακολούθησες για την αυτό-βελτίωσή σου – ούτε αυτά ωφέλησαν.
Θα πάρεις νέα δύναμη πραγματική αφήνοντας το ανόητο πρόσωπο που πιέζεσαι να είσαι!
Μα τι τη θες τη νέα δύναμη; Νιώθεις κι εσύ το τρέμουλο της ανασφάλειας, της ακαθόριστης φοβέρας που σε απειλεί ακόμα και στο φως;
Δύναμη αληθινή δεν είναι ρώμη και αντίσταση. Είναι απλή, αδιανόητη για τους πολλούς, παράδοση. Παράδοση όπως στις πρώτες μέρες του έρωτα ή όπως στον ύπνο όπου αφήνεσαι με προθυμία.
Είναι αποδοχή του πόνου – απόρριψης, απώλειας και ό,τι άλλο – όχι αποφυγή.
Θα σου τη δώσει η σιγή του νου αν την αγαπήσεις σαν τη ζωή σου. Μόνο εκείνο που είναι δυνατό, λυγίζει και δεν σπάει, φέρνει τη δύναμη που θες.
Μόνο ο Εαυτός δωρίζει δύναμη. Μα πώς να τον εμπιστευθεί ο νους σου αφού του είναι αθέατος και ανεπίγνωστος;
Ψάξε να τον γνωρίσεις. Εκείνος μόνο είναι στήριγμα ακλόνητο, παντοτινό!
Ποτέ με περισυλλογή, είπε Goethe, μόνο με δράση θα τον γνωρίσεις.
Λάθος! Γιατί η δράση που θέλει γνώση για να γίνει, τη διασπά.
Ψάξε να τον γνωρίσεις – με αυτοεξέταση και καθοδήγηση από Δάσκαλο.
