Υπάρχουν πολλά μυστήρια στην ύπαρξή μας σε αυτόν τον κόσμο που συμπεριλαμβάνει και αυτό που λέμε υπερπέραν ή μεταφυσικό. Η ύπαρξή μας επεκτείνεται πολύ πιο πέρα από τα όρια του οργανικού σώματός μας. Οι πέντε αισθήσεις μας μας δείχνουν μόνο έναν τρισδιάστατο κόσμο μεγάλης ποικιλίας σε σχήματα, χρώματα, κινήσεις και άλλα φαινόμενα. Μα εκείνο που μας μαγνητίζει και συναρπάζει είναι το μεταφυσικό.
Παραδόξως, το μεταφυσικό δεν είναι αντικείμενο των 5 αισθήσεων. Διότι και οι 5 είναι εκ φύσεως στραμμένες προς τα έξω, προς τον τρισδιάστατο υλικό κόσμο. Το μεταφυσικό είναι κι εξωτερικό μα κι εσωτερικό και μάλλον ακαθόριστο. Το προσεγγίζουμε μόνο με τη νόηση, τη στόχαση, τη συνειδησία.
Παραδόξως, πάλι, ενώ τα περισσότερα ή σημαντικότερα ερωτήματά μας αφορούν το μεταφυσικό, η προσοχή μας αιχμαλωτίζεται συνηθέστερα από τον φανερό υλικό κόσμο και η ζωή μας εγκλωβίζεται μέσα σ’ αυτόν. Διότι πρέπει να φάμε, θέλουμε συντροφιά, πρέπει να εργαστούμε, θέλουμε διασκέδαση, ως βασικές ανάγκες μα και ως επιθυμίες που υποδαυλίζονται από κρυφή ή φανερή ματαιοδοξία – να φαινόμαστε ομορφότεροι, καλύτεροι, εξυπνότεροι κ.λπ. από ό,τι νομίζουμε γενικά πως είμαστε.
Οπωσδήποτε κάποια ενασχόληση με τον υλικό κόσμο – τους άλλους ανθρώπους, ρούχα, σχήματα, κτήρια κ.λπ. – είναι απαραίτητη: μα, όταν το συλλογιστούμε, όχι στον βαθμό που αιχμαλωτιζόμαστε κι εγκλωβιζόμαστε στα εγκόσμια. Είναι σαν να καταγοητευόμαστε και χάνουμε την ανεξαρτησία που τόσο λατρεύουμε, σαν να υπνωτιζόμαστε και υπακούμε μια θέληση όχι δική μας πλέον!
Δύο τουλάχιστον είναι τα αίτια. Παραδόξως, πάλι, και τα δυο είναι εσωτερικά, και τα δυο στον ψυχισμό μας. α) Πολλές επιθυμίες μας έχουν τεράστια υπνωτική δύναμη, έτσι που να πιστεύουμε ακράδαντα, αδιαπραγμάτευτα πως πρέπει να ικανοποιηθούν πλήρως. Κι έτσι τρέχουμε και δεν φτάνουμε. β) Πιστεύουμε πάλι ακράδαντα και αδιαπραγμάτευτα πως έτσι όπως βλέπουμε τον υλικό κόσμο γύρω μας κι έτσι όπως βλέπουμε κι εμπειρόμαστε τον εαυτό μας είναι η μόνη και απόλυτη πραγματικότητα.
Κι έτσι τρέχουμε… προς μια άπιαστη τελική ικανοποίηση κι ευτυχία.
Τα σοβαρά ερωτήματα για το μεταφυσικό (από πού ήρθαμε; τι είμαστε πραγματικά; γιατί βρισκόμαστε εδώ; πού θα πάμε; μήπως υπάρχει κάτι άλλο;) που πέρασαν κάποτε από τον νου μας και μπορεί κατά καιρούς να ενοχλούν το όποιο βόλεμά μας ή την όποια ισορροπία στον ψυχισμό μας, τελικά εξαφανίζονται.
Κι έτσι τρέχουμε… προς τον αναπόφευκτο θάνατο.
Μερικά άτομα σταματούν το τρέξιμο, στρέφουν την προσοχή τους εντός, προς τη νοοτροπία, τις νοητικές λειτουργίες και τις αισθηματικές καταστάσεις – κι αρχίζουν να ερευνούν αυτόν τον αγνοημένο εσωτερικό κόσμο.
Στροφή εντός σημαίνει απλά κλείσιμο των ματιών του κορμιού μα και των ματιών του νου και μένοντας στη σιγή, που έχει απίστευτα βάθη και διδάγματα να μας δώσει!
