Στη χώρα της Μαντxουρά όλοι γνώριζαν την παλιά εκείνη εποχή πως ο βασιλιάς αγαπούσε τα γεράκια. Ένας κυνηγός μια μέρα έφερε στον βασιλιά δύο νεογνά κι εκείνος διέταξε τον ειδικό εκπαιδευτή του να τα εκπαιδεύσει.
Αυτό έκανε ο γεράκο-εκπαιδευτής κάθε μέρα. Πέρασαν μερικές εβδομάδες και ο βασιλιάς πήγε να δει πως εξελίσσονταν τα δύο νέα πουλιά. Εκεί στο πεδίο εκπαίδευσης είδε το ένα νεαρό γεράκι να κόβει γρήγορες βόλτες ψηλά στον ουρανό, ενώ το άλλο έκανε μερικά φτερουγίσματα κι επέστρεφε να καθίσει στο κλαδί ενός δέντρου. Έκπληκτος ρώτησε τον εκπαιδευτή τι συνέβαινε: γιατί δεν πετούσε το δεύτερο;
“Τι να σας πω, Μεγαλειότατε”, απάντησε εκείνος.” Κι εγώ είμαι απορημένος με την συμπεριφορά αυτού του καθυστερημένου. Και τα δύο πουλιά από την πρώτη μέρα είχαν ακριβώς την ίδια εκπαίδευση. Μα ετούτο δω φαίνεται πως προτιμά να κάθεται στον κλώνο του!”
Ο βασιλιάς ρώτησε όλους τους συμβούλους του για το θέμα και αυτοί πάλι έθεσαν το ζήτημα σε όλους τους ειδήμονες του βασιλείου. Μα κανείς δεν προσέφερε λύση πρακτική, παρά την μεγάλη αμοιβή που έδινε ο βασιλιάς.
Όμως ξαφνικά, ένας ασκητής έστειλε μήνυμα από το μικρό καταφύγιο του (āśrama) πως μπορούσε να δώσει πρακτική λύση στο πρόβλημα.
Ο βασιλιάς, οι συμβουλάτορες, οι ειδήμονες, οι εκπαιδευτές και ο λαός – όλοι απόρησαν για το πως ο ασκητής είχε τη λύση!
Εκείνος πήγε στο πεδίο που εκπαιδεύονταν τα γεράκια με το βασιλιά και ζήτησε να τον αφήσουν μόνο για τρεις μέρες με τα δύο νεαρά γεράκια.
Μετά από τρεις μέρες ο βασιλιάς με τη συνοδεία του, ο εκπαιδευτής και άλλοι αξιωματούχοι και εκατοντάδες πολίτες ήρθαν στο πεδίο να παρακολουθήσουν.
Και, ω του θαύματος, είδαν τα δύο πουλιά να ορμούν ανοδικά και καθοδικά, να πλανάρουν και να αιωρούνται σαν να μετρούσαν τις διαστάσεις του ηλιόλουστου αιθέρα. Και όλοι αναρωτιούνταν “Πώς, μα πώς;”
Το ίδιο φυσικά ρώτησαν τον ασκητή και ο βασιλιάς και ο κατάπληκτος εκπαιδευτής.
“Μαχαράτζα μου,” είπε εκείνος ταπεινά. “Φαίνεται πως το πουλί είχε κάποια φοβία ύψους από προηγούμενη ενσωμάτωση κι είχε συνηθίσει να αναπαύεται σε ένα ασφαλές και άνετο μέρος. Το παρακολούθησα τις τρεις αυτές μέρες και αποφάσισα να κόψω το κλαδί όπου έβρισκε καταφύγιο και απέφευγε να αναπτύξει τις έμφυτες ικανότητες του. Ξέρετε Μεγαλειότατε, το ίδιο κάνουν και οι πιο πολλοί άνθρωποι. Αναπαύονται στην ζώνη άνεσης τους και δεν εφορμούν να εξερευνήσουν τον ουρανό που ανοίγεται ψηλά κι έτσι να ασκήσουν και άλλες ικανότητές τους!”
Ο βασιλιάς πήρε το μήνυμα και αντάμειψε τον Ασκητή πλουσιοπάροχα. Τον διόρισε και στο βασιλικό συμβούλιο.
