Στην περιβόητη Battle of Hastings, 14 Οκτωβρίου 1066, νίκησε ο William (Conqueror), Δούκας της Νορμανδίας τον Άγγλο βασιλιά Harold Godwinson κι έτσι έγινε ο νέος βασιλιάς φέρνοντας πολλά νέα πολιτισμικά στοιχεία στην Άγγλο-Σαξονική κουλτούρα του νέου βασιλείου του. Ένα από τα μεγάλα του άμεσα έργα ήταν να καταγράψει όλα τα εδάφη και τους ιδιοκτήτες τους (Doomsday Book 1086)!
Δεν θα εισέλθω στο θέμα της κληρονομιάς του Αγγλικού Βασιλείου και της διένεξης μεταξύ των δυο αδελφών (Harold και Tostig) και του Γουλιέλμου.
Ο Γουίλιαμ σκόπευε να εισβάλει στη νότια Αγγλία τον Ιούλιο ή νωρίς τον Αύγουστο μα ένας αντίθετος άνεμος έκανε δύσκολη την πλεύση του στόλου με τον στρατό του. Ο άνεμος άλλαξε κι έγινε ούριος στα τέλη Σεπτεμβρίου και ο Γουίλιαμ αποβιβάστηκε στη νότια Αγγλία στο Pevensey, 28/9.
Στο μεταξύ ο Χάρολντ είχε νικήσει τους εισβολείς Νορβηγούς του Βασιλιά Harald Hardrada στη μάχη του Stamford Bridge 25/9. Ο Νορβηγός είχε συμμαχήσει με τον αδελφό του Χάρολντ, Τόστιγκ. Και οι δυο σκοτώθηκαν στη μάχη. Αυτή δε η ήττα του θεωρείται από τους ιστορικούς ως η λήξη της Εποχής των Βίκινγκ.
Ο Γουίλιαμ ήταν πιο πεπειραμένος πολεμιστής από τον Χάρολντ. Μα ο Άγγλος είχε αναμφισβήτητα πλεονεκτήματα. Μόλις είχε αφανίσει τους Βίκινγκ (Από τα 300 πλοία των Νορβηγών και τους 15000 στρατιώτες, μόνο 24 πλοία με πολύ λίγους άντρες κατόρθωσαν να διαφύγουν.) Ο στρατός του Χάρολντ είχε υποστεί τεράστιες απώλειες, μα θα μπορούσε εύκολα να αναπληρώσει τους νεκρούς και τραυματίες με νέα επιστράτευση (fyrd) από όλες τις επαρχίες του βασιλείου. Οι αμυνόμενοι πάντα είχαν αυτό το πλεονέκτημα της αναπλήρωσης και της άμεσης τροφοδότησης – σε αντίθεση με εισβολείς.
Εδώ έκανε το μεγάλο σφάλμα του ο Χάρολντ. Δεν περίμενε, όπως τον συμβούλεψαν ο πιο γνωστικοί αυλικοί και η μητέρα του, μια ή δυο βδομάδες – να αναπληρωθούν οι πολεμιστές του και να ξεκουραστούν κι, επίσης, να αναδιοργανωθεί ο αγγλικός στόλος που θα μπορούσε να ανακόψει κάθε βοήθεια στον Γουίλιαμ από τη Νορμανδία αλλά και να επιτεθεί από τα νώτα των Νορμανδών ενώ ο Χάρολντ θα είχε επιτεθεί από τα βόρεια με τον στρατό του. Αν είχε ο Χάρολντ ακολουθήσει αυτήν τη συμβουλή, κατά πάσα πιθανότητα, πιστεύουν οι ιστορικοί, θα είχε νικήσει και τον Γουίλιαμ.
Δυστυχώς για τον ίδιο και το στράτευμά του αποφάσισε να προελάσει κατευθείαν διότι είχε μάθει πως οι Νορμανδοί είχαν επιδοθεί σε αρπαγές και πυρκαγιές κι ένιωσε πως έπρεπε, να σπεύσει να προστατέψει τον λαό του στον νότο. Έτσι όμως οι πολεμιστές του, εξουθενωμένοι από την προηγούμενη μάχη, έπρεπε να προελάσουν 350χλμ με τα πόδια και, φυσικά, εξαντλήθηκαν.
Άλλα σοβαρά μειονεκτήματα ήταν, όπως ανέφερα, η διάλυση του στόλου. Ο Χάρολντ δεν περίμενε πως οι Νορμανδοί θα έρχονταν μετά τον Αύγουστο καθώς θα έμπαιναν οι κακοκαιρίες του φθινοπώρου. Μα ο Γουίλιαμ άδραξε την ευκαιρία του ευνοϊκού καιρού στα τέλη Σεπτεμβρίου. Μειονέκτημα ήταν και η απουσία ιπποτών και αρκετών τοξοτών στον αγγλικό στρατό. Ο Γουίλιαμ είχε τον μισό στρατό του ως πεζικάριους και τον άλλο μισό, ένα τέταρτο τοξότες κι ένα τέταρτο ιππότες. Ο στρατός του Χάρολντ ήταν ελάχιστοι τοξότες και πάρα πολλοί πεζικάριοι – και όλοι δίχως την καλύτερη πανοπλία των Νορμανδών και το ιππικό τους που αποδεκάτισε τους εξουθενωμένους Άγγλους πολεμιστές.
Η μάχη κράτησε από το πρωί ως τη δύση του ηλίου και ο Χάρολντ σκοτώθηκε πολεμώντας. Η νίκη του Γουίλιαμ ήταν ολοκληρωτική και καθοριστική. Η Αγγλία θα είχε στο άμεσο μέλλον ως νέα τάξη αρχόντων τους γαλλόφωνους Νορμανδούς.
Ο Γουίλιαμ και οι ιππότες του που έγιναν οι νέοι ευγενείς άρχοντες καταπίεσαν αρχικά τους Αγγλοσάξονες γηγενείς, πολλοί από τους οποίους έχασαν τίτλους και περιουσίες. Υπολογίζεται πως οι Νορμανδοί έχασαν 2000 πολεμιστές μα οι Άγγλοι 4000 και αρκετούς λόρδους γαιοκτήμονες. Μα οι Νορμανδοί μπόλιασαν το κοινό Άγγλο-Σαξονικό Δίκαιο με τους δικούς τους νόμους, που ήταν ένα μείγμα Ρωμαϊκού Δικαίου και παλαιού κοινού Γερμανικού – του οποίου το Άγγλο-Σαξονικό ήταν ένα παρακλάδι.
Μαζί με τα ήθη και το Δίκαιο ήρθαν οι καθεδρικοί ναοί αργότερα όπως του Exeter, του Salisbury κλπ. Ήρθε όμως και μια διεύρυνση της γλώσσας καθώς οι Άγγλοι αναπόφευκτα αναγκάστηκαν να χρησιμοποιούν τη γλώσσα των νέων αρχόντων.
Λέξεις από το δικονομικό και πολιτικό σύστημα εδραιώθηκαν πολύ γρήγορα: justice<justice, parliament<parlement, attorney<atorné «διορισθείς». Μα και πολλές κοινές λέξεις: chef<chef «επικεφαλής», menu<menu, restaurant «ανανεωτικό», library<libraire, genre «είδος», passion, intrigue, actual<actuel «τρέχον» όχι όπως σήμερα «πραγματικό» (!) sympathetic<sympathique «ευγενικός, καλός».
Έτσι έγινε μια νέα σημαντική διαμόρφωση από την παλαιά αγγλοσαξονική προς τη νεότερη αγγλική κοινωνία.
