Ο Σιντοϊσμός ή Σίντο, γνωστός και ως κάμι-νο-μιτσί κατατάσσεται ως αυτόχθων θρησκεία της Ιαπωνίας και ως θρησκεία της φύσης. Δεν υπάρχει κεντρική εξουσία ελέγχου του Σιντοϊσμού, έτσι εμφανίζεται μεγάλη ποικιλομορφία μεταξύ των πιστών. Είναι πολυθεϊστικός και περιστρέφεται γύρω από τα kami «θεότητες/ πνεύματα», υπερφυσικές οντότητες, που πιστεύεται ότι κατοικούν σε όλα τα πράγματα. Ο σύνδεσμος των κάμι με τον φυσικό κόσμο έχει οδηγήσει στο να θεωρείται ο Σιντοϊσμός ανιμιστικός και πανθεϊστικός.
Η προέλευση του Σιντοϊσμού χάνεται στις απαρχές της ιαπωνικής ιστορίας. Η λατρεία των κάμι ανάγεται στην περίοδο Γιαγιόι (300 π.Χ. έως 300 μ.Χ.). Ο Βουδισμός εισήλθε από την Κορέα στην Ιαπωνία στα τέλη της περιόδου Κοφούν (300 με 538 μ.Χ.) και εξαπλώθηκε ταχύτατα. Ο θρησκευτικός συγκρητισμός έκανε τη λατρεία των κάμι και τον βουδισμό σχεδόν αδιαίρετα. Ως η μοναδική θρησκεία έως τον 6ο μ.Χ. αιώνα και ύστερα μαζί με τον Βουδισμό, είναι συνυφασμένη με την εξέλιξη του ιαπωνικού πολιτισμού και με τη μοναδικότητα του ιαπωνικού τρόπου σκέψης και ζωής. Ο Σιντοϊσμός πήρε στοιχεία από τον Βουδισμό και αργότερα από τον Κομφουκιανισμό καθώς δεν διέθετε ο ίδιος περίπλοκη δογματική διδασκαλία. Στην περίοδο Μεϊτζί (1868-1912) ο Σιντοϊσμός έγινε η επίσημη κρατική θρησκεία. Έμφαση δόθηκε στη θεϊκή καταγωγή του αυτοκράτορα της Ιαπωνίας, γιατί σύμφωνα με την ιαπωνική μυθολογία ο πρώτος αυτοκράτορας της Ιαπωνίας Τζίμμου ήταν απόγονος της θεάς του Ήλιου Amaterasu Αματεράσου – η οποία βγήκε από το ένα μάτι του θεού Ιζανάγκι ενώ από το άλλο βγήκε η θεά Σελήνη και από τη μύτη του η θεά της καταστροφής και του χάους..
Μετά το τέλος του 2ου ΠΠ ο αυτοκράτορας αναγκάστηκε να απαρνηθεί τη θεϊκή καταγωγή του. Από το τέλος του 2ου ΠΠ, οπότε έπαψε να είναι κρατική θρησκεία, και με τις πρωτοφανείς μεταβολές που γνώρισε η ιαπωνική κοινωνία, ο ρόλος του Σιντοϊσμού περιορίστηκε σημαντικά. Ενώ 4 με 5 εκατομμύρια Ιάπωνες εκτιμάται ότι ασκούν ενεργά και πλήρως τον Σιντοϊσμό, ο αριθμός όσων έστω και περιστασιακά συμμετέχουν φτάνει το 84% του πληθυσμού. Ο αριθμός των Σιντοϊστικών ιερών έχει μειωθεί από την περίοδο Μεϊτζί και ύστερα (1868). Το 99% των ναών και άλλων ιερών τόπων σήμερα ανήκει στην Ένωση των Σιντοϊστικών Ιερών, που ιδρύθηκε το 1946. Τα υπόλοιπα είναι ανεξάρτητα ή ανήκουν σε μικρότερες ομάδες.
Τα κάμι λατρεύονται σε οικογενειακά ιερά και σε τζίντζα (jinja) δημόσια ιερά. Τα τελευταία στελεχώνονται με ιερείς, γνωστούς ως κανούσι (kannushi), που επιβλέπουν τις προσφορές τροφίμων και ποτών στο συγκεκριμένο κάμι του ιερού. Αυτό γίνεται, για να καλλιεργηθεί αρμονία ανάμεσα στους ανθρώπους και τα κάμι και για να επιζητήσουν την ευλογία των κάμι. Άλλες συνήθεις τελετές περιλαμβάνουν χορούς καγκουρά, τελετές μετάβασης, κι εποχιακά φεστιβάλ. Τα δημόσια ιερά επίσης εφοδιάζουν τους πιστούς με διάφορα φυλαχτά. Ο Σιντοϊσμός δεν δίνει έμφαση σε κάποιο ειδικό ηθικό κώδικα, αν και εστιάζει αρκετά στη διασφάλιση της καθαρότητας, κυρίως με πρακτικές καθαρμού όπως τελετουργικό πλύσιμο και κολύμπι.
Αυτή είναι η τρίτη από τις 4 υποσχέσεις που δίνουν οι σιντοϊστές όλοι. Η τέταρτη είναι η λατρεία και απόδοση τιμών προς τα κάμι και τα προγονικά πνεύματα. Η πρώτη είναι να τιμάται η παράδοση και η οικογένεια με την εκτέλεση των διάφορων καθηκόντων. Η δεύτερη είναι να φροντίζεις με αγάπη τη Φύση γενικά.
Ο Σιντοϊσμός δεν έχει έναν συγκεκριμένο δημιουργό θεό (αν και οι εξέχοντες θεότητες Ιζανάγκι και Ιζανάμι έπλασαν τη γη, τη θάλασσα, τον ουρανό) ή ειδικά δογματικά κείμενα, αλλά υπάρχει σε ένα μεγάλο εύρος τοπικών και περιφερειακών μορφών. Μα υπάρχει μια Δημιουργική Αρχή Musubi (κάμι και αυτή) που είναι διάχυτη σε όλες τις μορφές ζωής. Δεν υπάρχει καμιά γενική αντίφαση καλού-κακού, όπως στις αβρααμικές θρησκείες. Το κόνσεπτ aki είναι πιο κοντό στο duḥkha «δυστυχία, άγχος» του Ινδουισμού και Βουδισμού παρά στο Δυτικό «κακό». Το Σύμπαν έχει τρεις κόσμους – Ουρανός Takama-no-hara όπου κατοικούν τα κάμι, ο γνωστός μας κόσμος Utsushi-yo όπου κατοικούν οι άνθρωποι και ο κάτω κόσμος Yomotsu-kuni όπου κατοικούν τα ακάθαρτα πνεύματα.
Στην Ιαπωνία, υπάρχουν περίπου 100.000 δημόσια ιερά, παρόλο που πιστοί υπάρχουν και στο εξωτερικό. Αριθμητικά, είναι η μεγαλύτερη θρησκεία της Ιαπωνίας, με δεύτερη τον Βουδισμό. Οι περισσότεροι Ιάπωνες συμμετέχουν και σε σιντοϊστικές και σε βουδιστικές τελετές, ιδιαίτερα σε φεστιβάλ, δείχνοντας την κοινή πεποίθησή τους ότι τα δόγματα και οι πρακτικές διαφορετικών θρησκειών δεν χρειάζεται να έχουν αποκλειστικό χαρακτήρα. Στοιχεία του Σιντοϊσμού έχουν επίσης ενσωματωθεί σε ποικίλα νέα Ιαπωνικά θρησκευτικά κινήματα.
