Νικόδημος
Ο ΟΠΕΚΕΠΕ (…) έρχεται να μας θυμίσει πως μάλλον όχι, τίποτε δεν αλλάζει.
Άκουα στις ειδήσεις τον κ. Μαρινάκη (αρχές Ιουλίου) να εκθειάζει για πολλοστή φορά τον αρχηγό του, κ. Μητσοτάκη, και την προθυμία του να αντιμετωπίζει ανεπαρκείς κρατικές πρακτικές, κρίσεις και σκάνδαλα. Αν εγώ ήμουν στη θέση του κ. Μητσοτάκη, θα τον έδιωχνα από κάθε θέση στο Κόμμα για τα ψεύδη του. Διότι ο Πρωθυπουργός δεν αποκάλυψε ο ίδιος μετά από έρευνα των κυβερνητικών υπηρεσιών ούτε μια ατασθαλία. Μάλιστα προσπαθούσε να συγκαλύψει όλα όσα μπορούσε κατά την πάγια τακτική κάθε ελληνικής κυβέρνησης. Παίρνω, λοιπόν, ένα απόσπασμα από άρθρο του Α. Λακασά κι ένα σχόλιο από αναγνώστη σχετικά με διορισμούς – μια από τις φαυλότητες του κράτους που ο κ. Μητσοτάκης δεν θέλει να διορθώσει:
Ενας καθηγητής μετρούσε τ’ άστρα…25/6/25: Η τακτική των κυβερνήσεων, ο διορισμός ενός εκπαιδευτικού να γίνεται ύστερα από έως και 15ετία (ανάλογα με τις ελλείψεις της ειδικότητας) σε θέση αναπληρωτή, ακυρώνει το λογικό επιχείρημά τους περί αξιολόγησης των εκπαιδευτικών….Σταδιακά να παύσουν οι προσλήψεις αναπληρωτών και όσοι διορίζονται, υποχρεωτικά να περνούν από σοβαρή αξιολόγηση, όχι μόνο για τα ακαδημαϊκά προσόντα τους αλλά και για τα στοιχεία της προσωπικότητάς τους.
Είναι ένα σχέδιο που έχει εξεταστεί κατά καιρούς στο υπουργείο Παιδείας. Ο λόγος που δεν έχει προχωρήσει; Πού να τα βάζεις με τους ψηφοφόρους, διαταράσσοντας ισορροπίες…
ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ Σ. Σχόλιο στο άρθρο: Στην χώρα των κομματικών διορισμών ένας διορισμός μπορεί να έφερνε 5 ψήφους. Όμως, με τους εκπαιδευτικούς δεν γινόταν αυτό: 5 διορισμοί μπορεί να έφερναν μόνο 1 ψήφο. Αυτή η δυσλειτουργία αντιμετωπίστηκε από τα κόμματά μας με περιορισμό των μόνιμων διορισμών και διορισμούς αναπληρωτών. Γιατί όμως κάποιοι πτυχιούχοι, παρά τις αντιξοότητες, θέλουν να εργαστούν στην Εκπαίδευση; Γιατί, αν δεν θέλουν να ξενιτευτούν, η Εκπαίδευση μπορεί να είναι η μόνη επιλογή για να δουλέψει κάποιος με αξιοκρατικά κριτήρια. || Το μένος των κομματικών επιτελείων -και όχι μόνον- όμως δεν κόπασε. Εφευρίσκουν συνεχώς κόλπα για διορισμούς ειδικών κατηγοριών και εμπόδια για τους υποψήφιους εκπαιδευτικούς: διαγωνισμούς ΑΣΕΠ, μεταπτυχιακά, όλο και περισσότερα προσόντα και προϋποθέσεις, π.χ. στοιχεία προσωπικότητας. Η Αξιολόγηση -που γενικά στο Δημόσιο είναι μια τυπική διαδικασία- στην Εκπαίδευση, δεν “αξιολογεί” τίποτα άλλο παρά μόνον τους εκπαιδευτικούς. || Για αυτούς που παρά τις δοκιμασίες τα καταφέρνουν αλλά και πάλι θεωρούνται ακατάλληλοι, θα μπορούσε ίσως να γίνει κάτι όπως με τους ανεπιθύμητους στην αρχαία Σπάρτη: στον Καιάδα.
Δεύτερο παράδειγμα, Κύριο άρθρο της Καθημερινής 5/7/2025
Επιδοματικός εθισμός: O ιστορικός του μέλλοντος θα καταγράψει κάποτε τις μεγάλες χαμένες ευκαιρίες αυτού του τόπου. Οι αγροτικές επιδοτήσεις είναι ένα μικρό δείγμα του προβλήματος. Αλλεπάλληλες κυβερνήσεις μοίρασαν επιδοτήσεις από τα περιώνυμα μεσογειακά προγράμματα μέχρι προσφάτως, συνεχίζοντας την παράδοση ενός πελατειακού μοντέλου. Ολα αυτά τα δισ. άλλαξαν ελάχιστα την παραγωγική βάση της χώρας και δημιούργησαν έναν επικίνδυνο επιδοματικό εθισμό. Αυτή η κουλτούρα δεν είναι εύκολο να αλλάξει, γιατί βολεύει πολλούς. Αν δεν αλλάξει, όμως, η χώρα θα μείνει καθηλωμένη, σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη αλλά και σε σχέση με τις πραγματικές της δυνατότητες
Τρίτο συμπεριληπτικό παράδειγμα: Η χώρα του ΟΠΕΚΕΠΕ, Θ Γεωργακόπολος 05.07.2025:
Ίσως το πιο χρήσιμο δίδαγμα των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων (….) αποκαρδιωτικό, είναι το ότι οι άνθρωποι δεν μαθαίνουν τίποτε, εκτός από το ότι δεν μαθαίνουν τίποτε. Δεν υπάρχει δύναμη στο σύμπαν πιο ισχυρή απ’ την ανάγκη του ανθρώπου να πιστεύει ότι έχει πάντα δίκιο, δεν υπάρχει ανατολικοευρωπαία γυμνάστρια πιο εύκαμπτη απ’ τον ανθρώπινο νου, όταν καλείται να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα (….) Ποιος ψηφοφόρος του δημοψηφίσματος του 2015 παραδέχεται σήμερα ότι έκανε λάθος; Πόσα, στ’ αλήθεια, μάθαμε από την οικονομική κρίση της προηγούμενης δεκαετίας, τη μεγαλύτερη της σύγχρονης ιστορίας της χώρας μας; Αν ξανασκάσει πανδημία, τι θα κάνουμε διαφορετικά; Θα την αντιμετωπίσουμε άραγε ; καλύτερα;
Ο 21ος αιώνας αποδεικνύεται ως τώρα ένας αιώνας διάψευσης, και σε εγχώριο και σε διεθνές επίπεδο. Περιμέναμε ιπτάμενα αυτοκίνητα, παγκόσμια δημοκρατία και εξάλειψη των ασθενειών και της φτώχειας, κι αντ’ αυτού έχουμε γενοκτονίες, κατάρρευση της δημοκρατίας, αντιμεταναστευτική υστερία, πολέμους ακόμα και στην Ευρώπη και τον RFK τζούνιορ υπουργό υγείας των ΗΠΑ. Κι αν δεν αλλάζουμε, αν δεν αναμορφωνόμαστε μέσα από τις κρίσεις, αν δεν αλλάζουμε, μάλιστα, μετά από τέτοιες κρίσεις, τότε πότε θα αλλάξουμε; Πώς;
Το σκάνδαλο των υποκλοπών, το συλλογικό τραύμα των Τεμπών, τόσα άλλα πιο μικρά, μην τα απαριθμούμε τώρα, δεν χωράει η σελίδα. Και τώρα, ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Που έρχεται να μας θυμίσει πως μάλλον όχι, τίποτε δεν αλλάζει. Όχι μόνο επειδή το παλιό κακό πελατειακό κράτος που μας οδήγησε στη χρεοκοπία εξακολουθεί (….) να κυριαρχεί. Με κάθε νέα αποκάλυψη επιβεβαιώνεται ότι οι σημερινές γενιές Κρητικών και άλλων, ας πούμε, μεταχειρίζονται την ψήφο τους και αντιμετωπίζουν την πολιτική και την επαγγελματική τους ταυτότητα με ακριβώς τον ίδιο τρόπο που τη μεταχειρίζονταν οι μπαμπάδες τους το 1990. Κάθε είδηση μας υπογραμμίζει ότι το σημερινό πολιτικό προσωπικό συμμετέχει στο πελατειακό αλισβερίσι εξαγοράς ψήφων με την ίδια στρατηγική και τις ίδιες μεθοδολογίες του προηγούμενου, προ κρίσης status quo. Αλλά επιπλέον, κάθε δημοσίευμα μας υπενθυμίζει και κάτι άλλο: ότι το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε από τους ξένους. Ότι οι αποκαλύψεις και οι λεπτομέρειες και οι συνομιλίες και τα ονόματα δεν βγήκαν από τολμηρή δημοσιογραφική έρευνα ανεξάρτητων ΜΜΕ. Δεν τα έφερε στο φως η στιβαρή κι άτεγκτη αντιπολίτευση όλα αυτά, ή η άγρυπνη ελληνική αστυνομία. Οι ευρωπαϊκές ελεγκτικές αρχές τα αποκάλυψαν. Οι ξένοι.
Το ελληνικό πελατειακό κράτος εξακολουθεί να επιβιώνει και να αντέχει και να ακμάζει κι ούτε πόλεμοι, ούτε χρεοκοπίες, ούτε κρίσεις αρκούν για να το καταπνίξουν. Είναι νομοτελειακό; Θα συνεχίζουμε να βολοδέρνουμε έτσι, διεφθαρμένοι πολιτικοί και λαμόγια πολίτες, χεράκι-χεράκι συντηρώντας το αειθαλές παραγωγικό μοντέλο της αρπαχτής, με μικρές, πρόσκαιρες μόνο διακοπές, κάθε που οι ξένοι αποφασίσουν να ελέγξουν πόσα από τα λεφτά των Ολλανδών φορολογούμενων έχουμε κλέψει, μέχρι την επόμενη χρεοκοπία;
Το ερώτημα είναι – ΓΙΑΤΙ συνεχίζεται η κατάσταση;
