Η Ελλάδα δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα της μετανάστευσης.
Είναι εξοργιστικό να βλέπεις έγκριτους, πολύπειρους δημοσιογράφους να χρυσώνουν το χάπι με μια τελευταία πινελιά, όπως κάνει ο Α. Παπαχελάς στο πρώτο απόσπασμα, ενώ τα πάει μια χαρά με την αναλυτική κριτική του. Από το παράδειγμα του Μεταναστευτικού που εξετάζουν τα άλλα δυο αποσπάσματα καταλαβαίνεις την καταστροφική ανεπάρκεια της τωρινής κυβέρνησης μα και των άχρηστων αντιπολιτευόμενων πολιτικάντηδων.
Παπαχελάς 13/7. Χαιρόμασταν [οι μεγάλοι] γιατί η χώρα δεν είχε μπει σε εμφύλιο, δεν είχε γίνει πραξικόπημα, δεν βγήκαμε από την Ε.Ε., δεν, δεν… Ηταν οι φόβοι μας ότι η Ελλάδα θα επέστρεφε σε μια εποχή που εμείς θυμόμαστε έντονα, ενώ για τους νεότερους είναι κάτι πολύ απόμακρο. Για τους νεότερους, όμως, αυτοί οι φόβοι είναι ακατανόητοι και δεν τους αφορούν. Αυτό που τους καίει είναι ότι δεν καταφέραμε να κάνουμε την Ελλάδα μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία και οικονομία. Οσοι εγκατέλειψαν τη χώρα συγκρίνουν επίσης την Ελλάδα όχι με αυτήν του 1970 ή του 1980, αλλά με τη Νορβηγία, την Αγγλία, την Ισπανία του 2025. Δικαιολογημένα νιώθουν οργή γιατί δεν μπορούμε να τους προσφέρουμε μισθούς, αξιοκρατία, υπηρεσίες, κράτος δικαίου, υποστήριξη στην οικογένεια, που να συγκρίνονται με τη δική τους καθημερινότητα. Βάλαμε χαμηλά τον πήχυ στη Μεταπολίτευση για να μη γλιστρήσουμε και στο τέλος γλίστρησε πίσω η χώρα σε σχέση με άλλα κράτη που ξεκίνησαν και εκείνα από χαμηλά και με τις ίδιες πολιτικές εμπειρίες. (….)
[Τελειώνει με τη διαπίστωση «Η αλήθεια είναι πως κάτι κινείται στη σωστή κατεύθυνση, αλλά έχουμε πολύ δρόμο ακόμη». Μα αυτή ανήκει στη σφαίρα της φαντασίωσης. Η αλήθεια είναι πως τίποτα δεν κινείται σε ορθή κατεύθυνση.]
Πάσχος Μανδραβέλης. Τα συνήθη μεγάλα λόγια. «Η ελληνική κυβέρνηση στέλνει ένα μήνυμα αποφασιστικότητας ότι η δίοδος προς την Ελλάδα κλείνει», είπε ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης στη Βουλή (9.7.2015) καταχειροκροτούμενος από τους βουλευτές του. Δεν εξήγησε την πολυπλοκότητα του προβλήματος· ίσως επειδή το ακροδεξιό ακροατήριο που στοχεύει αδυνατεί να το κατανοήσει. Δεν αναφέρθηκε στο πώς έφαγαν τα μούτρα τους γνήσιοι ακροδεξιοί. Το 2021, πριν από την Τζόρτζια Μελόνι, πήγαν στην Ιταλία 67.000 μετανάστες. Επί της διακυβέρνησής της το 2023, πήγαν 158.000. Το 2024 ήταν μειωμένες, λόγω συμφωνίας με την Τυνησία, σαν αυτήν που δεν καταφέραμε στη Λιβύη. (….) Κατόπιν η κυβέρνηση άρχισε να πιπιλάει την καραμέλα της «αυστηροποίησης». Ακούσαμε γελοιότητες για το… μενού των μεταναστών. Αποφάσισε την «αναστολή εξέτασης αιτήσεων ασύλου, αρχικά για τρεις μήνες, για όσους καταφθάνουν στην Ελλάδα από τη βόρεια Αφρική με πλωτά μέσα». Ο πρωθυπουργός είπε ότι «η ελληνική κυβέρνηση στέλνει ένα μήνυμα προς όλους τους διακινητές και προς όλους τους δυνητικούς πελάτες τους ότι τα χρήματα τα οποία είναι παντελώς χαμένα» (Βουλή, 9.7.2025).
1) Οι διακινητές δεν προσφέρουν «εγγύηση μετά την πώληση». Εδώ δεν εγγυώνται καν αν θα ζήσουν όσοι ανεβαίνουν στα σαπιοκάραβά τους, θα …προβληματιστούν για το τι θα κάνουν μετά την αποβίβασή τους στις ελληνικές ακτές; 2) Οι οικονομικοί μετανάστες δεν ενδιαφέρονται για το άσυλο, γιατί ξέρουν ότι δεν θα το πάρουν. Το μόνο που θέλουν είναι να βρεθούν σε ευρωπαϊκό έδαφος και μετά θα δουν τι θα κάνουν· αυτό έκαναν πριν από την «αυστηροποίηση», αυτό θα κάνουν κι έπειτα. 3) Οι μόνοι που πλήττονται είναι όσοι πραγματικώς χρειάζονται άσυλο, αφού πέρα από τη συνήθη ελληνική γραφειοκρατία, θα έχουν επιπλέον ένα τρίμηνο χασομέρι…..
Η Ελλάδα δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα της μετανάστευσης. Μπορεί να το απαλύνει μόνο η Ε.Ε. διά των συμφωνιών με τρίτες χώρες. Τα επικοινωνιακά μέτρα της κυβέρνησης όχι μόνο δεν προσφέρουν, αλλά μπορούν να αποβούν και επιζήμια.
Κωνσταντάρας Ν. Τα αυστηρότερα μέτρα εναντίον των μεταναστών και προσφύγων επιτρέπουν στην κυβέρνηση να φανεί ότι «κάνει κάτι» για τις τοπικές κοινωνίες, και για τους δικούς της ψηφοφόρους. Από την άλλη, όμως, αυτό μπορεί να αποξενώσει κεντρώους ψηφοφόρους – εκτός, πάλι, αν κι αυτοί έχουν πιστέψει στην ανάγκη τέτοιων μέτρων. Σοβαρός κίνδυνος είναι ότι η εφαρμογή πολιτικής που η άκρα Δεξιά απαιτεί εδώ και χρόνια την «απενοχοποιεί», τη θέτει στο κέντρο της πολιτικής, αποδυναμώνει τα κεντρώα κόμματα.
Εν ολίγοις, είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς εάν τα αυστηρότερα μέτρα σε τοπικό ή εθνικό επίπεδο θα βοηθήσουν στη διαχείριση του προβλήματος της μαζικής μετανάστευσης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η μόνη αποτελεσματική λύση θα ήταν η Ε.Ε. να χρησιμοποιήσει όλη την οικονομική και πολιτική ισχύ της για να αποτρέψει τη ροή μεταναστών από τη Λιβύη, να δείξει εμπράκτως πως θεωρεί τα σύνορα χώρας-μέλους σύνορα της Ενωσης, να αναλάβει τη διαχείριση, την επιστροφή ή την εγκατάσταση μεταναστών και προσφύγων όπου αυτό είναι δυνατό.
