Μόνο οι περιορισμοί σου σε κάνουν να νομίζεις πως υπάρχει ‘‘μέσα’’ κι ‘‘έξω’’.
Σπάσε ένα φλυτζάνι κι ο χώρος του είναι ο χώρος του δωματίου, χώρος που τον περιορίζουν τοίχοι και κλειστά παράθυρα.
Ο χώρος είναι και πάντα ήταν ενιαίος, απέραντος και αμετάβλητος. Μόνο τα πράγματα και τα φαινόμενα, όντα και περιστατικά, που περιέχει είναι περιορισμένα και μεταβάλλονται. Στην εικόνα βλέπεις από μέσα προς τα πάνω, ή έξω από πάνω προς τα κάτω; Αν μπορείς να αλλάξεις τη θέση θέασης εδώ, μπορείς να το κάνεις παντού όποτε θες.
Ό,τι είναι μέσα, ή εσωτερικό, στον άνθρωπο είναι λεπτότερο (ο νους, ο ψυχισμός, το φως της κατανόησης, ο εαυτός), ανώτερο κι αιτιακό. Ό,τι είναι έξω είναι χοντρότερο, κατώτερο, παράγωγο.
Ό,τι έρχεται, θα φύγει: κάθε μορφή αλλοιώνεται. Αυτό που όντως είναι δεν μετακινείται, μένει αναλλοίωτο.
Ο κόσμος που σε περιβάλλει με τόση ποικιλία κι ομορφιά, δίνει χαρά κι απόλαυση. Μα μόνο όπως το φεγγάρι που δίνει φως δανεισμένο, λάμψη που αυξομειώνεται με νόμους του ουρανού.
Έτσι και οι χαρές του κόσμου αυξομειώνονται καθώς σ’ ευχαριστούν μα δεν σε ικανοποιούν μόνιμα ποτέ!
Το ‘‘μέσα’’ σου δεν είναι χώρος όπως το ‘‘έξω’’. Είναι ο δικός σου ψυχισμός, είναι η Φύση σου, είναι ο αθέατος, ανεπίγνωστος Εαυτός.
Η ευτυχία που γυρεύεις δεν είναι έξω. Δεν αποκτιέται, δεν παράγεται. Απλά αποκαλύπτεται για πάντα στην ίδια τη φύση σου, όταν η επιδίωξή της παύει.
Σβήνουν οι τοίχοι του εγώ και οι άλλοι περιορισμοί, ξάφνου, η ευτυχία που ήσουνα παιδί σμίγει με την άπλα του χώρου και είσαι η Φύση σου καθαυτή.
