μία επίγνωση (ή συνειδησία ίδια σε όλους/όλες) που αντιλαμβάνεται ή θεάται παραμένοντας αμετάβλητη
Απλά, υπάρχει το πραγματικό που είναι αληθινό και υπάρχει αυτό που φαίνεται να είναι πραγματικό μα εξαρτάται από την αντίληψη του παρατηρητή εκείνη την ώρα και δεν είναι κατ΄ ανάγκη αληθινό.
Οπότε αναγνωρίζουμε τη διαφορά μεταξύ πραγματικότητας και αντίληψης του πραγματικού.
Το πραγματικό, το αληθινό, παραμένει σταθερό, αμετάβλητο και ανεξάρτητο από διάφορες αντιλήψεις που ενδεχομένως είναι και διαφορετικές. Αυτό που αντιλαμβάνεσαι ως πραγματικότητα τώρα, κάποιο άλλο πρόσωπο μπορεί την ίδια ώρα να το θεωρεί πλάνη, ψευδαίσθηση – ή κι εσύ κάποια άλλη ώρα, σε διαφορετική διάθεση, να το δεις ως πλάνη.
Το αντιληπτό είναι υποκειμενικό καθώς βασίζεται στη θέση του παρατηρητή, στην ευρύτητα ή όχι της θέασής του, στην ικανότητα και καθαρότητα των οργάνων του παρατήρησης και τη γενικότερη νοοτροπία και διάθεσή του. Αλλιώς διαβάζει κι ερμηνεύει την Καινή Διαθήκη ο πιστός χριστιανός κι αλλιώς ένας ινδουιστής. Ορισμένοι, λοιπόν, αντιλαμβάνονται τα πράγματα μέσω θρησκευτικής νοοτροπίας, άλλοι μέσω “επιστημονικής”. Άλλοι πάλι προτιμούν τη δική τους προσωπική πνευματική εμπειρία.
Μα πίσω από όλες αυτές τις αντιληπτικές προσεγγίσεις υπάρχει κάτι κοινό, ίδιο, σταθερό: η σιωπηλή αμετάβλητη επίγνωση (=δύναμη αντίληψης, όχι το αντιληπτό), που παρατηρεί και μένει απαρατήρητη, ανεπηρέαστη, αμετάβλητη. Αυτό ισχύει για όλους τους ανθρώπους!
Οπότε αληθινά, πραγματικά, υπάρχει ο κόσμος, η ζωή γενικά, σε μύριες εκδηλώσεις και, τελικά, η μία επίγνωση (ή συνειδησία ίδια σε όλους/όλες) που αντιλαμβάνεται ή θεάται παραμένονταςαμετάβλητη. Θεάται ανεπηρέαστη και το χαρούμενο και το καταθλιπτικό.
Το να νομίζουμε πως υπάρχουν αμέτρητα ξεχωριστά άτομα με ξεχωριστή τελική συνειδησία ή επίγνωση, είναι υποκειμενική και λαθεμένη εντύπωση. Η αντίληψη μπορεί να διαφέρει από ώρα σε ώρα για τον κόσμο, τη ζωή και τα μεταβαλλόμενα γεγονότα και τον εαυτό και τις μεταβαλλόμενες καταστάσεις του. Μα η έσχατη συνειδησία έχει επίγνωση και των διαφορετικών αντιλήψεων.
Τελικά, δεν υπάρχουν ξεχωριστά άτομα που αντιλαμβάνονται ή εμπειρώνται τη ζωή. Νομίζουν, λόγω θέσης, λόγω οργάνων αντίληψης, λόγω εδραιωμένης νοοτροπίας, πως βλέπουν μικρές και μεγάλες διαφορές. Μα η έσχατη δύναμη, παρουσία, επίγνωσης είναι ίδια.
Η πραγματικότητα είναι απλά πέρα από αντίληψη, πίστη κι εμπειρία. Γίνεται κατανοητή μόνο όταν ο νους ησυχάζει, οπότε πάλι υπάρχει επίγνωση και της ησυχίας και της κατανόησης.
