Σήμερα ας δοκιμάσουμε διαφορετική προσέγγιση. Είναι ίδια ιδέα μα το σκεπτικό είναι διαφορετικό.
Συλλογήσου εσύ που αναρωτιέσαι “Γιατί υπάρχω;”. Ένας σκύλος, μια γάτα, ένα μυρμήγκι – αυτά αναρωτιούνται γιατί υπάρχουν; Ένα δέντρο, άραγε, αναρωτιέται;
Εσύ αναρωτιέσαι γιατί ζώα και φυτά υπάρχουν; Γιατί οι άλλοι άνθρωποι;
Γιατί υπάρχει μια πέτρα, γιατί το σύμπαν;
Υπάρχει μια ιστορία Ζεν. Ένας ακόλουθος μια μέρα πάει στον σοφό δάσκαλο μ’ ένα τεχνούργημα σε μια γυάλα με μικρό στόμιο: “Πώς μπορούμε να το βγάλουμε αυτό χωρίς να σπάσουμε τη γυάλα ή να το πειράξουμε;” Ο δάσκαλος γέλασε: “Νόμιζα πως θα με ρωτούσες πώς να το βγάλουμε χωρίς να το αγγίξουμε!”. Από το σχόλιο πέρασε στην αίσθηση της αφής γενικότερα και σε άλλα θέματα, μα θέτοντας κι ερωτήσεις έτσι που και ο ακόλουθος να μιλάει. Έχουν μια ζωηρή συνομιλία και κάποια ώρα ο ακόλουθος ευχαριστημένος σηκώνεται να φύγει. Τότε ο δάσκαλος τον σταματά λέγοντας: “Βλέπεις; Δεν ρωτάς τώρα. Βγήκε!”
Με τη γλώσσα προσδιορίζουμε τα πάντα, τους δίνουμε ονομασία και ταυτότητα κι έτσι συνομιλούμε κι επικοινωνούμε. Και νομίζουμε πως κατανοούμε. Μα όντας τόσο συνεπαρμένοι με τα λόγια μας ξεχνούμε πως είναι μόνο ονομασίες και όχι η πραγματικότητα.
Από παιδική ηλικία πειθόμαστε στον νου μας πως το σώμα και η φωνή στις σκέψεις και τα λόγια μας “είμαι εγώ” – μια ύπαρξη ξεχωριστή και μοναδική στον κόσμο. Το σώμα μας μεγάλωσε μέσα στη μήτρα της μητέρας μας και συνεχίζει να μεγαλώνει τώρα με τροφή, αέρα και εντυπώσεις – πόντο με πόντο σε ύψος και όγκο γενικά ως τα γερατειά. Μα πως σχηματίστηκε η ξεχωριστή ύπαρξη, το φλύαρο και διεκδικητικό εγώ; Ο νους επίσης παρουσιάστηκε νωρίς ως αντιληπτικότητα και σκέψη και συναίσθημα και λογική, αξιολόγηση, σύγκριση, διάκριση και συνεχή συσσώρευση εντυπώσεων και πληροφοριών. Αυτά όλα ο νους τα θεωρεί “εγώ” μα δεν ξέρει πώς, πότε και γιατί ακριβώς!
Πώς μπήκε το τεχνούργημα στη γυάλα;… Γιατί να μας απασχολεί;
Υπάρχει το “εγώ”; Δεν υπάρχουν μάλλον πολλά διαφορετικά “εγώ”;
Όμως ας αφήσουμε τις ονομασίες. Νιώσε, είτε κάθεσαι, είτε στέκεσαι, είτε ξαπλώνεις, το σώμα σου. Το νιώθεις μέσω της επαφής του με άλλα πράγματα – τα ρούχα, το πάτωμα, κάθισμα ή κρεβάτι, τον αέρα. Κλείσε τα μάτια. Ο νους σαστίζει με τον γκρίζο ή σκοτεινό χώρο… Νιώσε την επαφή με τα πράγματα που ακουμπούν στο σώμα σου – το οποίο είναι σαν να μην υπάρχει εκτός εκεί όπου έχει επαφή.
Τώρα με μάτια κλειστά πάντα μύρισε τον αέρα που εισέρχεται με την εισπνοή και νιώσε τον να εξέρχεται με την εκπνοή. Είναι συγχρόνως μια κίνηση στήθους ή κοιλιάς καθώς γεμίζουν και αδειάζουν οι πνεύμονες.
Νιώσε τώρα τον χώρο που κρατά τον αέρα. Άνοιξε την ακρόασή σου πλατιά, δίχως προσπάθεια.
Άκουε όσο μακριά φτάνει το άκουσμα – τους πιο μακρινούς και σιγανούς ήχους. Άκουε δίχως προσπάθεια. Η ακοή λειτουργεί από μόνη της.
Ο χώρος είναι γκρίζος, άχρωμος και απέραντος ως εκεί που φτάνει η ακρόασή σου.
Πιθανόν να ακούς και ησυχία. Οι ήχοι όλοι γεννιούνται από την ησυχία και σβήνουν πίσω σ’ αυτήν. Όπως τα λόγια μας βγαίνουν από τη σιωπή και σβήνουν πίσω στη σιωπή.
Εσύ πού είσαι; Τι είσαι; Πού και πώς υπάρχεις τώρα;
Σε αυτόν τον μεγάλο, άχρωμο χώρο δεν υπάρχουν ερωτήματα… Μείνε στην ησυχία λίγο… Υπάρχει μόνο ύπαρξη σιωπηλή…….
Θα πρέπει να μάθεις απέξω τις οδηγίες, περίπου, για να τις εφαρμόσεις!
