Γιατί νομίζεις σε κατατρέχει ο κόσμος;
Ναι, μπορείς να εξαφανιστείς για λίγο. Να καταφύγεις στον κρυψώνα της παιδικής ηλικίας, κάποια γωνιά ή ντουλάπα σκοτεινή.
Ναι, ειν’ εντάξει να μη νιώθεις εντάξει κάποτε και να κρυφτείς σ’ απόκρυφο ροδόκηπο της εφηβείας παρέα με αρώματα κι όνειρα χαλαρωτικά.
Όταν ο κόσμος γίνεται πιεστικός με απαιτήσεις.
Ώσπου να νιώσεις πάλι την ελαφράδα και το φως σαν την επιφάνεια μιας νέας χαρμόσυνης αυγής.
Ξαναγυρίζεις όμως στον ίδιο κόσμο άγχους και ανίας και πίεσης πυρετικής – που θεωρείς πραγματικότητα και ας μεταβάλλεται στο ηλιοβασίλεμα, στη νύχτα και στην ανατολή.
Ό,τι άφησες σε περιμένει. Και ό,τι θεράπευσες γίνεται πάλι μια πληγή.
Γιατί νομίζεις σε κυνηγά επίμονα ο κόσμος, με τόσες απαιτήσεις και απειλές;
Δεν ξέρεις ακόμα πως δανεικά είναι όλα όσα κατέχεις και θεωρείς δικά σου;
Τι πλήρωσες να έχεις το εύχρηστο κορμί και μια αισθαντική νοημοσύνη, τη δύναμη να αναπνέεις, να βλέπεις τις ομορφιές και τις κακοτοπιές στη γη, να παίζεις με τη θάλασσα, τον ήλιο, τ’ αγέρι, τη βροχή;
Άλλαξε νοοτροπία και συμπεριφορά. Μην παρασύρεσαι από εύκολους ψυχοπονιάρηδες που συμβουλεύουν φυγομαχία και κρύψιμο ασφαλές.
Λίγα λίγα παίρνει πίσω τα δανεικά η Φύση.
Αντιπαράθεση και οργή δεν ωφελεί.
Μα βοηθάει αντιμετώπιση και αποδοχή. Έτσι ωριμάζεις στον ρόλο σου στο θέατρο που δίχως να κατανοούμε λέμε “ζωή”.
