Πολύ ορθά αγάπησες τις Επιστήμες.
Εξαίρετες οι θετικές μας περιγράφουν τη δομή του υλικού, θαυμάσιου κόσμου!
Μα είναι και οι κάλπικες – Γλωσσολογία, Κοινωνιολογία, Πολιτικά – που χάνονται σε υδάτινες κι αέρινες αναζητήσεις.
Μα όλες εξετάζουν εμφανίσεις που μεταβάλλονται φαντασμαγορικά, όχι την ουσιαστική αλήθεια του ανθρώπου και του Σύμπαντος.
Μετρούν μορφές, όχι το άμορφο. Μετρούν τον χρόνο και τον χώρο, όχι την ύπαρξη και τη ζωή.
Τι είναι η ζωή σου; Χαρά και θλίψη, έρωτας, πίκρα, γαλήνη, ομορφιά και δυστυχία.
Πώς τα μετράς αυτά; Πώς τ’ αποδείχνεις;
Τα ζεις και μόνο έτσι τα γνωρίζεις από εμπειρία – όχι εξισώσεις και φόρμουλες μαθηματικές.
Οι επιστήμες όλες καταμετρούνε τ’ όνειρο, χαρτογραφούνε τη χαριτωμένη πλάνη. Μα δεν τολμούν ν’ αγγίξουν τον ονειρευτή, τον μάγο πλανευτή, που μόλις τον κοιτάξουν χάνεται. Και μένουν άναυδες κι απορημένες.
Είναι γνωστά του ανθρώπου τα μεγάλα θέματα – γέννηση, επιδίωξη του ευχάριστου, αποφυγή του πόνου κι ο αναπόφευκτος ο μετα-θάνατος. Δεν είναι μυστικά, δεν κρύβονται.
Μόνο οι επιστήμες δεν θέλουν να κοιτάξουν στην κατεύθυνσή τους, δεν θέλουν να ασχοληθούν μ’ αυτά!
Διότι οι επιστήμες αιχμαλωτίστηκαν στα δίχτυα του καπιταλισμού που θέλει κέρδος κι απόλαυση στην καλοπέραση.
Μα ό,τι υπάρχει προήλθε από την Ύπαρξη και θα επιστρέψει πάλι σ’ εκείνη, όταν το θέατρο τελειώσει που λέγεται ζωή κι όνειρο κι αυταπάτη.
