Αγγελική Σπανού 04.09.2026
Πληροφορίες υπήρχαν, συνέχεια και ανάληψη ευθύνης δεν υπήρξε. Το κράτος συνάντησε τα κακοποιημένα παιδιά της Κυψέλης, οι θεσμοί κινητοποιήθηκαν για την προστασία τους, αλλά η αποτυχία ήταν συντριπτική γιατί τα θύματα έπεσαν στις τρύπες ενός κατακερματισμένου δήθεν συστήματος.
Ο εντοπισμός του κακού δεν αρκεί, ακόμη και αν οδηγήσει σε εισαγγελική παρέμβαση. Το κενό βρίσκεται στην απουσία κεντρικού συντονισμού/σχεδιασμού και επομένως συνεχούς φροντίδας και παρακολούθησης μέχρι την αξιολόγηση της τελικής έκβασης. Η παιδική προστασία δεν εξασφαλίζεται μόνο με επιδόματα ή και με περισσότερες προσλήψεις ειδικών. Γιατί το ελληνικό κράτος πρόνοιας δεν είναι ούτε μικρό ούτε φθηνό. Είναι ανορθολογικό, πελατειακό και αναποτελεσματικό. Το βάρος δίνεται στις συντάξεις και στις χρηματικές παροχές, δεν υπάρχει πνευματική και επιχειρησιακή καθοδήγηση, αλλά διάχυση ευθύνης, επικάλυψη αρμοδιοτήτων, γραφειοκρατικό χάος, υποστελέχωση σε κρίσιμους τομείς και σπατάλη πόρων σε άλλους, δηλαδή δεν υπάρχει συνεκτικό σύστημα.
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat, το 62,3% όλων των ελληνικών κοινωνικών παροχών, το υψηλότερο ποσοστό στην Ε.Ε., είναι αφιερωμένο στο γήρας με επίκεντρο τις συντάξεις. Για την οικογένεια και τα παιδιά οι δαπάνες φτάνουν στο 1,1% του ΑΕΠ, με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο στο 2,4%. Αλλά ακόμη και αν διανυόταν αυτή η απόσταση, το πρόβλημα δεν θα λυνόταν. Γιατί το 75,9% των ελληνικών κοινωνικών παροχών καταβάλλεται σε χρήμα, με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο μόλις στο 64,7%.
Επομένως, το «κλειδί» δεν βρίσκεται μόνο στην αύξηση των κοινωνικών δαπανών αλλά στην ανακατανομή τους, σε μια νέα αντίληψη για τη λειτουργία του κράτους (με σημαντικό τον ρόλο του case manager σύμφωνα με τις καλές διεθνείς πρακτικές).
Το 2022 είχε αποκαλυφθεί μια άλλη τραγωδία στην Κυψέλη: Ο μικρός Ανδρέας πέθανε από ασφυξία επειδή ο σύντροφος της μητέρας του τού είχε κλείσει το στόμα με μονωτική ταινία και χρόνια μετά βρέθηκε το πτώμα του σε μια εργαλειοθήκη στην ταράτσα. Η τότε υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, αρμόδια για την Πρόνοια και την Κοινωνική Αλληλεγγύη, Δόμνα Μιχαηλίδου είχε παρέμβει λέγοντας ότι η πολιτεία δεν κατάφερε να σώσει το παιδί, αποδίδοντας ευθύνες στην Eισαγγελία και στις κοινωνικές υπηρεσίες του δήμου. Υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας σήμερα, θα έπρεπε (το λιγότερο…) να πει τι άλλαξε από τότε στο θεσμικό πλαίσιο για να μην ξαναπέσουμε από τα σύννεφα με την αποκάλυψη ενός νέου κολαστηρίου στην Κυψέλη. Αλλά δεν έχει πει κάτι. Αντιθέτως, μιλάει συχνά και με ενθουσιασμό για τις «νταντάδες της γειτονιάς», που όμως δεν περνούν από τα σπίτια με τα δεμένα, δαρμένα, βιασμένα, κατεστραμμένα παιδιά.
