Όταν το εγώ βγαίνει, τότε η Χάρη μπαίνει.
Σε κάποιες χώρες λέγεται ως παροιμία, η παραδοσιακή ρήση “Το άδειο μυαλό είναι το εργαστήρι του διαβόλου”. Και από μια άποψη αυτό είναι σωστό γιατί όταν το μυαλό είναι άδειο και τεμπελιάζει, τότε όντως ο διάβολος ως φαντασία οργιάζει. Μα είναι μόνο μια άποψη.
Υπάρχει και η άλλη, πιο σοφή άποψη. Όταν ο νους είναι φορτωμένος έγνοιες και φαντασιώσεις, τότε γίνεται εργαστήρι του διαβόλου. Σκέψεις, ονειροπολήσεις, αναπολήσεις κι αναστεναγμοί, σχέδια κι εικόνες, βιαιότητες και συναισθηματισμοί – όλα είναι υλικά που ο διάβολος επεξεργάζεται.
Μα όταν ο νους αναπαύεται και ησυχάζει, όταν όντως σωπαίνει και αδειάζει, τότε είναι εργαστήρι αληθινής δημιουργίας όπου η θεία θέληση μένει μόνη στη σιγή, ο εαυτός σε ωκεανό ευτυχίας.
Δεν υπάρχει απόλυτο κενό, απόλυτο τίποτα. Αν υπήρχε θα ήταν κάτι αντίπαλο, ενάντιο της Ύπαρξης που είναι η Πρωτουσία, η Πρωταρχή και Πρωταιτία των πάντων, μια Παρουσία πανταχού με παντοδυναμία και παντογνωσία. Στο απερίγραπτο Ανεκδήλωτο, πέρα από το κβαντικό Σημείο Μηδέν, δεν υπάρχει τίποτα γνωστό σε μας, σκέψη, θόρυβος, εικόνα, αίσθηση, φως ή σκοτάδι. Μόνο Απόλυτο Δυναμικό.
Όταν χάνεσαι στην άβυσσο του Εαυτού, εκείνη κοιτά, για να διορθώσουμε τη φράση του Νίτσε, και γνωρίζει μόνο μακαριότητα.
Εκείνο το κενό ο ανώνυμος Άγγλος μύστης ονόμασε cloud of unknowing. Σε κείνο το σκοτάδι όπου δεν βλέπεις τίποτα μπορείς με τη Θεία χάρη του ίδιου να συνειδητοποιήσεις τον Εαυτό. Και κάθε μύστης το λέει “απερινόητο”, πέρα από κάθε σύλληψη, σκοτάδι που σπινθηροβολεί και όπου κάθε παράδοξο είναι κανονικότητα.
“Το ένα που δεν έχει άλλο” advaita το είπε ο Ινδός Yājnavalkya.
“Σώπαινε και γνώριζε πως Εγώ είμαι ο Θεός” είπε η Παλαιά Διαθήκη.
“Στον νου που σιγάζει παραδίδεται το παν” δίδαξε ο Λάο Τσου.
“Σιωπή είναι η γλώσσα του Παντοδύναμου” τραγούδησε ο Ρουμί.
“Ο Εαυτός μεγαλώνει με αφαίρεση” έλεγε ο Γερμανός Μάιστερ Εκχαρτ.
Υπάρχουν πολλές άλλες παρόμοιες διατυπώσεις από μύστες και δασκάλους και καθεμιά αναδεικνύει μια άποψη του Απερινόητου.
Από την άμορφη σιωπή αναπηδούν τα πάντα και σ’ εκείνην αφανίζεται κάθε προσωπείο του εγωισμού: μένει μόνη μακάρια Χάρη.
