Ξύπνα!….Εγρήγορση!….Προσοχή!…
Ναι, την άκουες να φλυαρεί για την φιλενάδα της ψέγοντας, επικρίνοντας: Της έλεγες το σωστό, μα πού ν’ ακούσει εκείνη!….Τα ίδια πάλι με τσιριχτή φωνή.…
Όταν σταμάτησε, η σιωπή δεν ήταν απουσία ήχου. Ήταν μια λίμνη ανακούφισης, ανάπαυσης. Και ο νους σου άμεσα ενώθηκε μ’ αυτήν – όπως οι πνεύμονες άνοιξαν να γεμίσουν φρέσκο αέρα.
Μα πρόσεξε, το ίδιο κάνεις τώρα κι εσύ μιλώντας με φωνή μαλαματένια για την όλη εμπειρία – μα κι επικριτικά.
Μάθε ν’ ακούς με προσοχή μα δίχως ενδιαφέρον. Και να μιλάς με ίδιο τρόπο.
Άλλο εγρήγορση και προσοχή, άλλο το επικριτικό ενδιαφέρον.
Το ίδιο κάνεις τώρα σε πλήρη εγρήγορση μα με την προσοχή σου κολλημένη στις σκέψεις μες στον νου σου.
Αυτό είναι που κουράζει – η ακατάπαυστη ροή των σκέψεων, γνώμης και κρίσης, για τη φλυαρία που άκουες, τη φλυαρία που έβλεπες στον δικό σου νου.
Επίκριση εκεί έξω. Επίκριση εδώ μέσα. Μα εδώ μέσα υπάρχει το υπόστρωμα της αντίστασης ενάντια στο παρόν, σε ό,τι εξελίσσεται στο περιβάλλον. Η αντίσταση είναι απόρριψη κι έτσι παράγεται η επίκριση.
Ή το αντίθετο. Το ενδιαφέρον παράγει την προσκόλληση που κι αυτή παράγει αντιδράσεις κι επικρίσεις.
Μάθε να ακούς δίχως φλύαρα σχόλια, γνώμες και κρίσεις.
Αφού ξυπνήσεις μείνε σ’ εγρήγορση.
Κάπου βρίσκεται πάντα η προσοχή. Αν δεν πάει στην επίκριση, θα πάει στον έπαινο. Προσκόλληση στο ένα, προσκόλληση στο άλλο.
Μα είναι και η σιωπή. Σ’ αυτήν είναι σαν να επιστρέφει στην πηγή της η προσοχή κι ανανεώνεται.
Νομίζω ο Ιούλιος Καίσαρας το είπε: “Πιο εύκολα βρίσκεις ανθρώπους πρόθυμους να πεθάνουν παρά να υπομείνουν τον πόνο της υπομονής.”
Υπομονή!
Να προφυλάσσεις τη σιωπή από όπου όλα ξεκινούν. Και η εγρήγορση από τη σιωπή γεννιέται: επίγνωση δίχως επιθυμία.
