Κυριαρχεί ο εγωισμός με τις παράλογες διεκδικήσεις του.
Είναι γεγονός διαπιστωμένο από απλή παρατήρηση πως όταν η λαλιά έχει χάσει τη σχέση της με τη σιωπή, δεν αναπηδάει από τη σιγή του νου, δεν έχει τη δύναμή της σιγής, και τότε γίνεται σκέτος θόρυβος και αγγίζει μόνο τις επιφάνειες των αντικειμένων και δραστηριοτήτων που συναποτελούν τον γνωστό μας υλικό κόσμο. Παράγεται από τον θόρυβο της σκέψης και χάνεται στον γενικότερο θόρυβο που καλύπτει την ησυχία του αιθέρα.
Η σιγή υπάρχει ούτως ή άλλως – παντού, πάντοτε. Μπορεί να υπάρχει οπουδήποτε οποτεδήποτε δίχως την ομιλία. Μα η ομιλία δεν μπορεί να υπάρχει δίχως τη σιωπή. Ακόμα και ο μεγαλύτερος θόρυβος, η χειρότερη φασαρία, δεν μπορεί να εξαλείψει εντελώς τη σιωπή που βρίσκεται από κάτω ή πίσω και παρακολουθεί τα πάντα ανεπηρέαστη. Η δική μας σύνδεση με κείνο τον κόσμο ενότητας κι ευστάθειας είναι που διακόπτεται. Έτσι γίνεται, κι ένα μεγάλο μέρος του άγχους της θλίψης, του πόνου, της γενικότερης δυστυχίας στον σύγχρονο κόσμο οφείλεται στην αποξένωσή των ανθρώπων από τη σιωπή – και, σε ακόμα λεπτότερο επίπεδο, την αποξένωση τους από τον αληθινό Εαυτό, στη φιλοσοφία Βεδάντα.
Αυτή η δυστυχία έχει το προτέρημα να αφυπνίζει σε μερικούς ανθρώπους την ανάμνηση μιας παλαιότερης κατάστασης ενότητας με τη σιωπή στη φύση του αληθινού Εαυτού, όπου ύπαρξη και δράση, αγάπη και γνώση – όλα είναι ένα. Σε παλαιότερες εποχές η σιωπή ήταν αγαπητή.
Στον αυτοματισμό της εποχής μας, στη μηχανικότητα και ρηχότητα, ο ίδιος ο Εαυτός είναι σαν να συρρικνώνεται σε μια μικρή ύπαρξη, ένα ξεχωριστό μικρόμυαλο εγώ, που πιέζεται αδιάκοπα από μύρια άλλα ξεχωριστά εγώ, μύρια άλλα κομμάτια του κατακερματισμένου κόσμου, που δεν θέλει τη σιωπή και την ανανεωτική, θεραπευτική της δύναμη. Αγχωμένοι, νευρικοί, συγχυσμένοι, οι άνθρωποι δεν βρίσκουν γαλήνη και διαύγεια, τη φωνή και το φως της αλήθειας.
Στις μέρες μας κυριαρχεί ο εγωισμός με τις παράλογες διεκδικήσεις του, η ασυνεννοησία και βίαιες συγκρούσεις σε κάθε ήπειρο του πλανήτη. Παίρνω μόνο ως παράδειγμα μια εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας, όπως τη δίνουν δυο έγκριτοι δημοσιογράφοι της Καθημερινής. Είναι μια τωρινή κατάσταση που άνθισε στη Μεταπολίτευση.
(Μ. Κατσουνάκη 29/6/25) Κάθε χρόνο και χειρότερα. Χιλιάδες κάτοικοι δημοφιλών προορισμών (Μαγιόρκα, Βενετία, Λισσαβώνα) βγαίνουν στους δρόμους με συνθήματα όπως «Οι διακοπές σας, το βάσανό μου»…. Οι αντοχές μουσείων, τόπων και ανθρώπων έχουν φτάσει –και ξεπεράσει– το σημείο θραύσης….Μέτρα εξαγγέλλονται (εισιτήρια εισόδου / τουριστικοί φόροι) αλλά δεν πτοούν και, προφανώς, δεν επαρκούν. Η επιθυμία, που εξελίχθηκε σε βουλιμία και, σε συνάρτηση με άλλους παράγοντες, ευκολία στις μετακινήσεις, σαρώνει πολλές περιοχές του πλανήτη. Οι κυβερνήσεις μπορούν να πάρουν μέτρα; Οι ίδιοι οι κάτοικοι μπορούν να κηρύξουν τους υπεράριθμους επισκέπτες ανεπιθύμητους, επηρεάζοντας τη λήψη αποφάσεων; O,τι έχει ξεχειλώσει μπορεί να ξαναβρεί τις πραγματικές διαστάσεις του; Και τι σημαίνει πλέον «πραγματικό»; || Σε έναν κόσμο που ζει και κινείται «σα να μην υπάρχει αύριο», η έννοια της ξεκούρασης ή της αναψυχής συνδέεται κυρίως με τη βουλιμική συσσώρευση εικόνων. «Εικόνων» διαμεσολαβημένων, όχι χαλαρής παρατήρησης. Ενας ορίζοντας καλυμμένος από κινητά και χέρια υψωμένα. Οπως παρατηρεί και η νεαρή τουρίστρια, δεν βλέπεις καν τον πίνακα για τον οποίο έχεις, υποτίθεται, ταξιδέψει.
(Ν. Κωνσταντάρας 29/6/25) Στη χώρα μας, οι απανωτές κρίσεις όχι μόνο δεν οδήγησαν σε διόρθωση μιας πορείας που παράγει κρίσεις, αλλά επιδείνωσαν τις συνέπειες της αδυναμίας μας να διαμορφώσουμε μια πιο λειτουργική και δίκαιη κοινωνία. || Πέρα από τα εξωγενή προβλήματα, όμως, μόνοι μας διαμορφώσαμε μια κοινωνία που στερεί τα παιδιά της από ελπίδα και προοπτικές. Επειτα από τέσσερις δεκαετίες ως μέλη της πλουσιότερης ένωσης χωρών που γνώρισε η ανθρωπότητα, Ελληνες αναζητούν καλύτερη τύχη αλλού, όπως όταν η χώρα ήταν πάμπτωχη και πληγωμένη από απανωτούς πολέμους. Και δεν φεύγουν μόνο τα παιδιά μας, αλλά και οι μετανάστες. Πώς μπορεί να πάει μπροστά τέτοια κοινωνία; Ποια είναι τα αποθέματα ενέργειας και ιδεών που θα μας σώσουν; || Παντού βρίσκουμε ανθρώπους που με σοβαρότητα, με σεβασμό για το παρελθόν, για το περιβάλλον και για τους άλλους κρατούν ζωντανή την παράδοση, ενώ την ίδια ώρα εξελίσσονται για να ανταποκριθούν στις δυσκολίες της εποχής. Πατώντας στα καλά που γνώρισαν στην Ελλάδα, και στη συμμετοχή μας στο ευρωπαϊκό εγχείρημα, διαμορφώνουν βάσεις για το μέλλον. Αυτοί οι άνθρωποι είναι παντού, σε κάθε επάγγελμα, από το χωράφι έως τη Βουλή. Είναι αυτοί (όχι οι απατεώνες) που πασχίζουν για να προσφέρουν όχι μόνο στα παιδιά τους αλλά και στον διπλανό, για να επιτύχουν ένα καλύτερο επίπεδο ζωής για όλους. Αυτοί αναζητούν μια πολιτική πρόταση που θα εκφράζει τη σοβαρότητα, την τόλμη, την αναγκαία αυτοπεποίθηση ενός αρχαίου λαού σε μια απρόβλεπτη διεθνή τρικυμία. Οσα μας έφεραν ώς εδώ δεν επαρκούν… .|| Σήμερα, οικισμοί και τοπία μοναδικής ομορφιάς, και κοινωνικές δομές που εξασφάλιζαν μια ουσιαστική ισότητα μεταξύ των πολιτών, απειλούνται από την απληστία, από συμφέροντα που ισοπεδώνουν τα πάντα με κερδοσκοπική βουλιμία.
Σήμερα όμως κυριαρχεί παντού ο ανεγκέφαλος θόρυβος – το ντούκου- ντούκου-ντουκ, ντούκου-ντούκου-ντουκ και η απληστία για ανεύθυνη, εύκολη καλοπέραση….Καμιά εκλεπτυσμένη πολιτική πρόταση!
