O Τίτλος του βιβλίου του (1992) The End of History end the Last Man (από προηγούμενο δοκίμιο The End of History? 1989) είναι οπωσδήποτε δραματικός, μα δεν σημαίνει αυτό που οι περισσότεροι θα σκεφθούν. Στο βιβλίο του υποστηρίζει πως η παγκόσμια εξάπλωση των φιλελεύθερων δημοκρατιών και του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς και του δυτικού τρόπου ζωής του μπορεί να σηματοδοτήσει το τελικό σημείο της κοινωνικοπολιτισμικής εξέλιξης και του πολιτικού αγώνα της ανθρωπότητας και να γίνει η τελική μορφή ανθρώπινης διακυβέρνησης. Ο Φουκουγιάμα συνδέεται επίσης με την άνοδο του νεοσυντηρητικού κινήματος, από το οποίο όμως έχει αποστασιοποιηθεί.
Όταν ήρθε η κατάρρευση της Σοβιετίας έγραψε στο δοκίμιό του τότε: ‘‘Αυτό που βλέπουμε είναι ίσως όχι μόνο το τέλος του Ψυχρού Πολέμου ή η πάροδος μιας ιστορικής περιόδου, αλλά το τέλος της Ιστορίας που είναι το τελευταίο σημείο της ανθρώπινης ιδεολογικής εξέλιξης και η παγκοσμιοποίηση της Δυτικής φιλελεύθερης δημοκρατίας ως τελική μορφή διακυβέρνησης.’’
Ο στοχαστής πίστευε πως αυτό το πολιτικό σύστημα με τη κομψή ισορροπία του ελευθερίας και ισότητας δεν θα μπορούσε να βελτιωθεί. Επίσης, ότι αν εφαρμοζόταν παγκοσμίως, θα οδηγούσε σε ένα γενικό γαλήνεμα διεθνών σχέσεων. Τελικά θα ήταν το μόνο αξιόπιστο σύστημα….
Ο Φουκουγιάμα γεννήθηκε στη γειτονιά του Χάιντ Παρκ του Σικάγο. Ο παππούς του διέφυγε από τον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο το 1905 και άνοιξε ένα κατάστημα στη δυτική ακτή. Ο πατέρας του, Yoshio Fukuyama, Ιαπωνοαμερικανός δεύτερης γενιάς, εκπαιδεύτηκε ως διάκονος στην Κονγκρεγκανιστική Εκκλησία, έλαβε διδακτορικό στην κοινωνιολογία από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο και έγινε θεολόγος. Η μητέρα του, Τοσίκο Καβάτα Φουκουγιάμα, γεννήθηκε στο Κιότο της Ιαπωνίας, και ήταν κόρη του Σίρο Καβάτα.
Ο Φουκουγιάμα άντλησε από τον Χέγκελ που εξέτασε την Ιστορία σαν μια γραμμική προέλαση περιόδων. Η τεχνολογική πρόοδος και η σωρευόμενη επίλυση συγκρούσεων επέτρεψε την εξέλιξη από τη φυλετική δομή στον φεουδαλισμό και τη μοντέρνα βιομηχανική κοινωνία. Για τον Καρλ Μαρξ το ταξίδι τελείωνε με τον κομμουνισμό. Ο Φουκουγιάμα ανακοίνωσε νέο προορισμό – τη Δυτική φιλελεύθερη δημοκρατία.
Μα όλοι αυτοί οι στοχαστές κάνουν το ίδιο τεράστιο σφάλμα. Νομίζουν πως ο υλικός κόσμος και η εξελικτική μα υλικό-γραμμική Ιστορία, όπως και αν αυτή χωρίζεται, είναι η μόνη πραγματικότητα. Αλλά και μόνο η στόχαση, με τις ιδεολογίες και ερμηνείες της, και μόνο η επινοητική λειτουργία του νου που προώθησε και προωθεί την ανάπτυξη των Επιστημών και της Τεχνολογίας, δείχνουν πως υπάρχουν άλλες Δυνάμεις, μη υλικές, οι οποίες καθορίζουν αποφάσεις κι εξελικτικές κατευθύνσεις.
Υπάρχουν και τάσεις, συνήθειες, κλίσεις και ιδιότητες στον ψυχισμό των ανθρώπων: φιλοδοξία, συμφέρον, ματαιοδοξία, κτητικότητα, ζήλεια και τόσες άλλες εκδηλώσεις του εγωισμού. Αυτές θα έπρεπε να περιοριστούν ή και να υποταχθούν πλήρως στον ορθολογισμό και την ευθυκρισία μας με την ορθή ανατροφή στο σπίτι και παιδεία στα νηπιαγωγεία και πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Μα αυτό δεν γίνεται καθόλου. Απεναντίας, ο εγωισμός ενθαρρύνεται από γονείς και από ανεύθυνους δασκάλους που αντί να διαπαιδαγωγούν κοιτάζουν πως να έχουν την εύνοια και φιλία των μαθητών για να τους καθοδηγούν προς κατευθύνσεις κακοήθειας.
Γι’ αυτό έχουμε διεφθαρμένες δημοκρατίες και εγκληματίες ηγέτες ή ανίκανους και ανεύθυνους.
