Εμπιστεύεσαι λες το Σύμπαν, και σε πιστεύω γιατί εκείνο έχει νόμους και δεν εξαπατά. Μα αν το εμπιστεύεσαι μόνο όταν κυλά έτσι όπως τη θέλεις τη ζωή και αμφιβάλλεις όταν σου δίνει ένα χαστούκι να ξυπνήσεις, τότε η εμπιστοσύνη σου είναι λειψή.
Ναι, τη μια στιγμή το Σύμπαν είναι τάξη κι αρμονία, την άλλη σου χαρίζει αιμορροΐδες ή καρδιακή αρρυθμία ή σε κλωτσά στην άβυσσο του χαμού (για να μη ξεχνάς πως κρύβει άβυσσο και η ψυχή), να ξαναθυμηθείς την ξεχασμένη σου καταγωγή.
Συχνά όταν η προσδοκία σου διαψεύδεται το Σύμπαν σου μοιάζει άδικο, εχθρικό, σκληρό. Η πάθηση δεν λέει να καλυτερέψει οπότε σε εγκαταλείπει και η σύντροφος, ή ο σύντροφος, και σ’ αφήνει μοναχό.
Μένοντας μόνο με τη μαύρη απελπισία και τον πόνο, κραυγάζεις στον άστοργο ουρανό «Θεέ μου γιατί με εγκατέλειψες;»
Έσβησε η ευγνωμοσύνη, ξεθώριασε κάθε ευχαρίστηση και χάθηκε η εμπιστοσύνη.
Πού να συλλογιστείς πως πρόκειται ακριβώς για μάθημα εμπιστοσύνης στην οικουμενική πραγματικότητα, απότομη μύηση, όπου αφήνεις αυταπάτες ή σκλαβώνεσαι στη αυτολύπηση.
Δίνει ανέσεις κι ευχαρίστηση μα δίνει και δυσχέρειες και πόνο να σκληραγωγηθείς. Το Σύμπαν έτσι ορίζει.
Καλώς ήρθες, λοιπόν, σε μια μυσταγωγία εμπιστοσύνης στον κήπο της ζωής όπου, όταν οι πλάνες σου αργοπεθαίνουν, μόνο αυτή ανθίζει.
