Όπου υπάρχουν άνθρωποι και συνομιλούν, εκεί υπάρχει και η αόρατη παρουσία της Σιωπής που ακροάζεται.
Και ποιος ακούει την ορχιδέα ιτάλικα ντελικάτη
Να ξεφωνίζει τη σύντομη στιγμή της
Μια ρόδινη εκπνοή ευωδιάς στου δάσους τη γαλήνη.
Το 1984 αποκτήσαμε μια τοποθεσία στα δυτικά του όρους Πατέρα, πάνω από την ακρογιαλιά Ψάθα, που ονομάσαμε Βέρδα για να φτιάξουμε μια μονάδα μακριά από τον θόρυβο της πόλης όπου τα μέλη του Ομίλου θα μπορούσαν (και μπορούν) να αποσύρονται σε ένα περιβάλλον ησυχίας για περισυλλογή κι εργασία με πειθαρχία και μέτρο. Είναι ένα λιβάδι περιτριγυρισμένο με αρκετά στρέμματα πευκόδασου. Σε τρία χρόνια ετοιμάστηκε το κτήριο που μπορεί να φιλοξενήσει ως και 40 άτομα, άντρες και γυναίκες.
Τότε στην αρχή, μετά από πολλά χρόνια εγώ προσωπικά ανακάλυπτα ξανά, μετά από την παιδική ηλικία, τη Φύση στην άγρια κανονικότητά της – λιβάδι, δάσος βουνό, βράχια, αγκάθια. Άρχισα τότε να μαθαίνω μερικά πράγματα για τη πανίδα και χλωρίδα του τόπου καθώς υπήρχαν λιγοστά πουλιά (γεράκια, ορτύκια, πέρδικες, τσαλαπετεινοί) και ακόμα λιγότερα ζώα (αλεπούδες, αρουραίοι, λαγοί και σκορπιοί). Μα υπήρχε αφθονία θάμνων χόρτων και λουλουδιών. Την εποχή εκείνη έγραφα ποιήματα κι έγραψα για την αγριοφιστικιά, την ανεμώνη, την κουμαριά, το κυκλάμινο, το ορνιθόγαλο, την ορχιδέα ιτάλικα και άλλα.
Μα αυτό που με εντυπωσίαζε περισσότερο ήταν η ησυχία, η σιγή του δάσους. Λίγοι άνθρωποι την καταλαβαίνουν.
Τα χόρτα, τα λουλούδια, οι θάμνοι, τα δέντρα όλα ήταν (και πάντοτε είναι) ζωντανές εικόνες μιας ανεξάντλητης σιγής στη Φύση. Πέρα από τις υλικές μορφές της, δήλωναν με την ύπαρξή τους ξεκάθαρα εκείνη τη σιωπή. Είναι δε μια ευλογημένη σιωπή που δίνει στον άνθρωπο τη διαίσθηση μιας μεγαλύτερης Σιγής που προϋπάρχει της ομιλίας μα και του κόσμου ολόκληρου και είναι συνυφασμένη με κάθε πτυχή, κάθε σημείο του χώρου και κάθε στιγμή του χρόνου, αφού τα πάντα προήλθαν από εκείνη την προαιώνια Σιγή.
Όπου κι αν περπατούσες ένιωθες την υπέροχη, ανακουφιστική παρουσία της Σιγής. Εσύ την ένιωθες, την άκουες, κι εκείνη σε παρακολουθούσε όλη την ώρα, μια άμορφη, άυλη, αμετάβλητη, αμίλητη παρουσία παντού. Και ο νους μας συγχωνεύεται σ’ εκείνη τη Σιγή και φορτίζεται με νέα ενέργεια και αγαλλίαση, αν μάθουμε να το κάνουμε.
Όπου υπάρχουν άνθρωποι και συνομιλούν, εκεί υπάρχει και η αόρατη παρουσία της Σιωπής που ακροάζεται.
Μπορούμε να φανταστούμε το σύμπαν δίχως φλυαρία, θόρυβο, φασαρία. Ακόμα και στον γνωστό μας κόσμο υπάρχουν περιοχές βαθιάς ησυχίας, σιωπής. Μα είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο να φανταστούμε τον κόσμο δίχως την παμπαρούσα σιωπή, τον κόσμο ως ύπαρξη μόνο με θόρυβο και φασαρία – ακατάπαυστα.
Ο ήχος που βγαίνει από τη μηχανική σκέψη της συνήθειας είναι ρηχός και αδύναμος και τόσο διαφορετικός από τον ήχο που βγαίνει από έναν νου διαποτισμένο με σιωπή – ήχο γεμάτο βεβαιότητα, δύναμη, σημασία.
Ομοίως η θέαση, η όποια αίσθηση, που εγείρεται από τη σιγή του νου, εξετάζει τον γνωστό μας κόσμο σε μεγάλες ενότητες ή ολότητες και αποκτά ευρύτερη, βαθύτερη κατανόηση. Είναι αυτό ακόμα ένα δώρο της Μητέρας Φύσης και Σιωπής.
Αχ, η σιωπή του ορνιθόγαλου, τι μάθημα ευφράδειας!
