Δεν είναι παρά συνέχεια του ονείρου της νύχτας που εξυφαίνει ο εγωισμός στην ημερήσια δράση
Τόσο εύκολα σκλαβώνεσαι στο ελκυστικό και το ποθητό. Ξεχνιέσαι και χάνεσαι.
Ταυτίζεσαι και χάνεις κάθε ανεξαρτησία. Εξαφανίζεσαι όπως στον ύπνο της νύχτας καθώς τώρα σε απορροφά αυτό που άρπαξε την προσοχή και όλη σου την ύπαρξη. Ύπνος πάλι, κι όλη την ώρα νομίζεις πως είσαι σ’ εγρήγορση.
Τώρα, καθώς διαβάζεις ετούτες τις αράδες, ίσως κάπως να ξύπνησες νιώθοντας κάπως άβολα μα δεν θα διαρκέσει για πολύ.
Η δύναμη που σε ταρακουνά ν’ αφυπνιστείς για λίγο, η ίδια δύναμη σε παρασέρνει στην πειθήνια υπνοβασία.
Η λάμψη από μια βιτρίνα, από ένα αμάξι, ένα χαμόγελο, ένα πουκάμισο, μια σκέψη, μια επιθυμία, ένα συναίσθημα, σε βεβαιώνει πως υπάρχεις έντονα για μια στιγμή, μετά σε καταπίνει πλήρως αυτό που τράβηξε την προσοχή σου.
Νομίζεις πως βρίσκεσαι σ’ εγρήγορση, γιατί κοιτάς με μάτια ανοιχτά και περπατάς, γιατί κυλούν οι σκέψεις κι αναμνήσεις ή σχέδια και υπολογισμοί και προσδοκίες – όπου εσύ έχεις χαθεί σε ταύτιση τυφλή.
Δεν είναι παρά συνέχεια του ονείρου της νύχτας που εξυφαίνει ο εγωισμός στην ημερήσια δράση.
Καθώς τη ζεις με όλα τα πάθη μιας θλιβερής υπνοβασίας, η ταύτιση σου κλέβει τη ζωή, το χάιδεμα της ευτυχίας.
Όταν από την ταύτιση ξανά ξυπνήσεις, τότε θα θυμηθείς και θα κατανοήσεις.
