Αυτή η κυβέρνηση είναι ίσως η πιο δειλή των όλων δεκαετιών της Μεταπολίτευσης.
Δεν βρίσκει κανείς τίποτα πια στην Ελληνική Πολιτεία που να μην έχει μολυνθεί από το μικρόβιο της διαφθοράς. Και δεν εννοώ, φυσικά, μόνο δωροδοκίες και υπεξαιρέσεις σχετικά με κρατικούς λειτουργούς και «ημετέρους». Εννοώ πως κανένα σώμα, κανένας Οργανισμός, καμιά ομάδα στον Δημόσιο Τομέα δεν εκτελούν επιπόλαια έστω τη λειτουργία τους είτε από αδιαφορία, είτε από ανευθυνότητα, ανικανότητα, ή και ανεντιμότητα. (Ίσως να εξαιρούνται σε κάποιο βαθμό οι Ένοπλες Δυνάμεις για τις οποίες δεν ακούγονται σκάνδαλα.)
Παίρνω παραδείγματα από τα Κύρια Άρθρα στην Καθημερινή.
Το πλήγμα της ευλογιάς, 8.10.2025
Η επιδημία της ευλογιάς απειλεί να πλήξει έναν κρίσιμο τομέα της πρωτογενούς παραγωγής. Δεν κινδυνεύουν μόνο οι εξαγωγές, αλλά και η εγχώρια αγορά. Το πρόβλημα εξελίσσεται εδώ και πολύ καιρό. Δεν υπάρχει τρόπος να «προσπεραστεί». Θα πρέπει να ληφθούν δραστικά μέτρα. Με μέριμνα ώστε να αποκατασταθεί το ζωικό κεφάλαιο – αυτή τη φορά όχι βιαστικά, αλλά με σχολαστική τήρηση των κανόνων.
Σχολιαστής: Απολυμανσεις λέει 7-14:00, μόνον καθημερινές. Και μετά; Καμιά επιτήρηση και κανένας έλεγχος; Αθάνατη δημόσια διοίκηση. Μα προφανώς φταίνε τα πρόβατα και τα κατσίκια…
Εδώ βλέπουμετην ανικανότητα του ΕΣΥ, των υπουργείων Αγροτικής Ανάπτυξης και Οικονομικών (που δεν κατανοούν, φαίνεται, πως η πρωτογενής παραγωγή είναι η βάση όλης της παραγωγής) και άλλων κρατικών οργάνων. Αν δεν μπορούμε να παράγουμε επαρκή γαλακτοκομικά και κρεατικά, λαχανικά, σιτηρά και φρούτα, κρασί, μέλι κλπ, θα παράγουμε βιομηχανικά προϊόντα για εξαγωγή και οπλικά συστήματα για την άμυνά μας;
Οι χειρισμοί των Τεμπών 7.10.2025
O χειρισμός της υπόθεσης των Τεμπών από την πλευρά της κυβέρνησης έχει ανεξήγητες ασυνέχειες. Από την προβληματική Εξεταστική έως τις παλινωδίες σε πολύ ευαίσθητα θέματα, διαφαίνεται η απουσία προσανατολισμού. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για μία εκρηκτική υπόθεση, στην οποία έχουν επενδύσει και κάποιοι μεταπράτες της οργής εκμεταλλευόμενοι τον πόνο των γονιών. Επένδυση η οποία, δυστυχώς, βοηθήθηκε από τους κυβερνητικούς χειρισμούς.
Χρειάστηκε να περάσουν δυο ολόκληρα έτη και ακόμα να μην έχει ξεκαθαρίσει αυτή η υπόθεση; Και πώς δεν σκέφθηκε κανείς μανδαρίνος στην κυβέρνηση ή στο δικαστικό σώμα να ζητήσει ιατροδικαστική εξέταση κάποιων πτωμάτων αφού υπήρχαν μπαζώματα, κυβερνητικές καθυστερήσεις και πολλές υπόνοιες αμελειών και παραβατικών ενεργειών;
Υστέρηση και δυσπιστία.5.10.2025
Δεν χρειαζόταν να έρθει μέχρι την Αθήνα για να μας το πει η Ευρωπαία Εισαγγελέας. Υποτίθεται πως εδώ και καιρό αποτελεί κοινό τόπο για όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας ότι το άρθρο 86 του Συντάγματος είναι κατάλοιπο άλλης εποχής και πρέπει να αλλάξει. Οι πολιτικοί πρέπει να είναι ίσοι με τους πολίτες όποτε βρίσκονται αντιμέτωποι με έρευνες της Δικαιοσύνης και να μη χαίρουν ειδικής προστασίας. Το γεγονός ότι η ελληνική πολιτεία βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να δέχεται έξωθεν μαθήματα και κηρύγματα για αυτή τη συνταγματική της υστέρηση επιδεινώνει την ήδη διαδεδομένη δυσπιστία για τους θεσμούς. Και δείχνει από πού πρέπει να ξεκινήσει η επόμενη αναθεώρηση.
Εδώ τι να πεις; Να χρειάζεται να έρθει μια Ευρωπαία Εισαγγελέας για να επισημάνει τα δικά μας κακώς κείμενα σε επιδοτήσεις, συγκαλύψεις και δικαστική αβελτηρία; Και οι μεν Νεοδημοκρατικοί να κραυγάζουν ενάντια αγνοώντας τις αμαρτίες των δικών τους, οι δε αντιπολιτευόμενοι να κατακρίνουν την κυβέρνηση παραγνωρίζοντας τις δικές τους ατασθαλίες; Η κα Κοβέσι υπέδειξε και τουλάχιστον 4 πρόσωπα του ΠΑΣΟΚ εμπλεκόμενα στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ.
Τελευταίο αποκαλυπτικό θέμα η πολυθρυλούμενη αξιολόγηση, κάτι που η κυβέρνηση Μητσοτάκη έπρεπε να είχε επιβάλει δια Νόμου μόλις σχηματίστηκε με άνετη πλειοψηφία τον Ιούλιο του 2019. Δεν χρειάζονται δικά μου σχόλια -αν και πρέπει να λεχθεί πως αυτή η κυβέρνηση είναι ίσως η πιο δειλή των δεκαετιών της Μεταπολίτευσης.
Ο θεσμός και η πράξη, 6.03.2025 Η ιδέα ότι όλοι οι δημόσιοι λειτουργοί πρέπει να αξιολογούνται –ιδίως όταν καλύπτονται από τη μονιμότητα– είναι καταλυτική για τη μεταρρύθμιση του Δημοσίου. Θα μπορούσε, με τις απαραίτητες θεσμικές σταθμίσεις, να αποκτήσει και συνταγματική περιωπή. Ομως, ακόμη κι εκεί που έχει ήδη νομοθετικά θεσπιστεί, η αξιολόγηση δεν λειτουργεί. Τόσο στη διοίκηση, όσο και στην εκπαίδευση είναι μάλλον γράμμα κενό, χωρίς διαδικασίες ελέγχου, χωρίς συνέπειες. Ισως πριν από τη συνταγματοποίηση της αξιολόγησης, θα πρέπει πρώτα να επαναξιολογηθούν οι αξιολογήσεις…
