Δεν είσαι μόνο μια λέξη ή μια πρόταση. Είσαι μάλλον η γλώσσα ολόκληρη, απεριόριστη.
Μεταφράζω από το διαδίκτυο ένα ωραίο κείμενο γραμμένο από μια συγγενική, νιώθω, ψυχή – εκτός από την αναφορά στον Καβάφη.
Τι είναι «απροσδιόριστο» – ρωτάτε, και με το δίκιο σας.
Είναι η τέχνη εξόδου από μια ντουλάπα, ή ένα κουτί, που έχει μόνο ένα πράγμα ή ένα είδος πραγμάτων – μια ετικέτα. Και τότε ανασαίνεις φρέσκο αεράκι έξω από τους τοίχους που άλλοι με τη γνώμη τους χτίζουν γύρω σου [σαν τον κακόμοιρο Καβάφη].
Ποια η προτίμησή σου – σε ρωτούν. Κι εγώ χαμογελώ ευγενικά μα δεν διαλέγω. Γιατί η καρδιά μου είναι όχι μια νότα, όχι ένα μοναχικό όργανο, μα μια ορχήστρα και μια συμφωνία – έγχορδα, πνευστά, κρουστά – όλα μαζί ή ανάλογα με τη στιγμή.
Μ΄ αρέσει το κροτάλισμα του κατακλυσμού και του μαινόμενου ανέμου το σφύριγμα και με το ψιθύρισμα του ψιλόβροχου. Η σιωπή της έρημης εκκλησίας μα και το γέλιο των άγριων νεαρών σε πάρτι.
Ω, ας είναι ο νους μου άδειος να περνά ό,τι προσφέρει άφθονα η καθημερινή ζωή! Γιατί να φοβηθώ το αναπόδραστο;
Σ΄ έναν αρέσουν τα γατιά, σε άλλον τα σκυλιά. Φυσικό! Μα γιατί πρέπει να αποκλείει τόσο άνετα η αγάπη; Γιατί να περιορίζει θλιβερά την έκπληξη, τον θαυμασμό;
Γάτος και σκύλος – και οι δυο τους ποιήματα στο ίδιο Σύμπαν.
Ας πάψουμε να απαιτούμε από τη ζωή να εξηγεί όλα της τα μυστήρια, να έρχεται με κάθε γρίφο της λυμένο και κάθε μυστικό φανερωμένο. Κάθε ορισμός θέλει άλλους για να προσδιοριστεί κι αυτός!
Είναι τόσο πιο όμορφα όλα όταν σε μια στιγμή ευλογημένη δεν λέγονται με ονόματα ανούσια. Πώς τότε αναπηδά μια εκθαμβωτική ομορφιά, ολόδική σου, κρυμμένη στην καρδιά!
Ω, δεν είσαι μόνο τ΄ όνομα, μια ηλικία, μια κατοικία, μια εργασία, μια ιστορία. Μάλλον σαν ένας ποταμός που αλλάζει την κατεύθυνσή του συνεχώς. Έχει όμως και η ευθεία του τη χάρη και χαρά της.
Δεν είσαι μόνο μια λέξη ή μια πρόταση. Είσαι μάλλον η γλώσσα ολόκληρη, απεριόριστη.
Μάθε κι εσύ να είσαι το απροσδιόριστο που, όμως, ξέρει όλους τους προσδιορισμούς!
