Ε2052: Καθημερινή ψυχολογία

Γιατί επιμένεις να υποφέρεις καθώς πεισματικά αρνείσαι να αποδεχτείς ό,τι συμβαίνει γύρω σου ή σε σένα; Δεν το ξέρεις πως ο βαθύτερος, ο ψυχικός πόνος εγείρεται από την άρνησή σου να αποδεχτείς τον πόνο τον σωματικό, ή μια συμφορά, ή τη ματαίωση μιας επιθυμίας;

Γιατί δεν σταματάς αυτήν την αντίσταση στα πράγματα, στα γεγονότα που φέρνει το ρεύμα της ζωής;

Γιατί θες να ελέγχεις με μύριους τρόπους και μάλιστα έτσι που να μην φαίνεται; Γιατί θες να είσαι “Εγώ, ύπαρξη μοναδική”, να σε θαυμάζουν οι άλλοι, κοντινοί και μακρινοί;

Γιατί δεν βλέπεις πως οι σκέψεις σου είναι αναλήθειες, από το πεθαμένο παρελθόν και το άγνωστο μέλλον που όμως φαντασιώνεσαι; Πως τα αισθήματα και οι διαθέσεις σου είναι σαν τα σύννεφα που θολώνουν τον ουρανό;;

Όλα περνούν – και τα καλά και τα κακά και τα αδιάφορα.

Σαν το παρόν που δεν μένει ούτε στιγμή, γιατί εσύ δεν μένεις ούτε στιγμή μαζί του – ως σταθερός, ανάλλαχτος θεατής.

Μην αναζητάς ηρεμία, ησυχία, γαλήνη. Όσο κι αν ψάξεις ή προσπαθήσεις, δεν θα τη βρεις. Διότι δεν είναι αποτέλεσμα δικής σου δράσης. Κράτα την προσοχή σου σταθερή, συγκεντρωμένη σ’ ένα σημείο, άνοιξε την ακρόασή σου και η γαλήνη θα έρθει.

Όταν θα φύγει ο εγωιστής που πονάει και υποφέρει, θα φύγει και ο πόνος. Η γαλήνη υπάρχει – από μόνη της.