Όνειρα σύννεφα σ’ ανεπηρέαστο ουρανό.
Το παρελθόν – ανάμνηση πλέον. Το μέλλον πλεχτό εικασίας και προσδοκίας.
Και η στιγμή που δεν μένει ούτε στιγμή κρατάει όλες τις στιγμές.
Έμαθες κι εσύ από άλλους για τη γέννηση του οργανικού σου σώματος. Έμαθες, επίσης, πως ό,τι έχει γεννηθεί γραφτό είναι να πεθάνει.
Μα πότε, πώς, γεννήθηκες εσύ, εσύ που έχεις μέσα σου όλο το Σύμπαν;
Η σκέψη γρήγορα στην καθημερινή ρουτίνα γίνεται όνειρο να σε ρουφήξει, να βυθιστείς στη λήθη.
Από συνήθεια ψιθυρίζεις τους θρήνους του θανάτου και δεν ακούς τη σιωπή από όπου οι ήχοι όλοι αναπηδούν.
Δεν ακούς και δεν βλέπεις πως όλα όσα βλέπεις είναι γεννήματα του σκοταδιού, μια Ύπαρξης αιώνιας και ανεξιχνίαστης.
Μάθε να μένεις με τη θέαση όχι το θέαμα.
Είσαι κι εσύ ένα από τ’ αμέτρητα πρόσωπα με τα οποία η Ύπαρξη θεάται τον εαυτό της στον κόσμο της πλάνης.
Όχι, εσύ στον Εαυτό σου δεν γεννήθηκες, δεν θα πεθάνεις.
Κι αν δεν τα πιστεύεις αυτά όλα, πως θα μάθεις τι χάνεις….
