Γιατί φοβάσαι τόσο πολύ τη μοναξιά;
Μπορεί, στ’ αλήθεια, στα γεράματα να φέρει ανημποριά. Μα μόνο η σκέψη φέρνει και την κατάθλιψη.
Δικιά σου είναι η σκέψη. Δικά σου και τα συναισθήματα. Μήπως σου φταίει πάλι το Σύμπαν;
Δεν σε τραυμάτισαν σχέσεις, ταυτότητες και ρόλοι – κατασκευάσματα του νου παροδικά, δίχως ουσία.
Ποιος έβαλε το μίασμα της μοναξιάς στον ψυχισμό σου;
Αν μείνεις με τη μοναξιά κοιτώντας την δίχως επίκριση, δίχως απώθηση, θα έχει εσένα για παρέα. Μα όσο δεν αποδέχεσαι τον πόνο, αυτός θα σε παιδεύει.
Κάνε τη μοναξιά και την οδύνη την πόρτα να μπεις στη σιωπή μιας άλλης μοναξιάς, εκεί που εσύ γίνεσαι Ένα.
Μοναχικότητα τη λένε αρχαίες διδασκαλίες.
Η συντροφιά συχνά είναι περίσπαση, διάσπαση, και δικαιολογία για ν’ αποφύγεις τη γκρίνια του μυαλού σου.
Μα η μοναχικότητα δεν είναι απομόνωση, κλείσιμο της καρδιάς και της χαράς. Στο βάθος αυτής της μοναξιάς σου θα βρεις ανάπαυση και ανακούφιση.
Στη σιωπηλή μοναχικότητα που δεν ζητάει περισπάσεις δεν νιώθεις άγχος για το μέλλον ούτε ενοχές από το χθες, στην ησυχία του νου, νιώθεις τη νέα πραγματική σου ύπαρξη που γνώριζες μικρό παιδί.
Εκεί χάνεται το μοναχικό εγώ κι ο πόνος, στην ήρεμη περιοχή του Εαυτού σου όπου ο χρόνος παύει να μετράει.
Μες τη σιγή βλέπεις τις συγκινήσεις να σηκώνονται αθόρυβα και να κυλούν πάλι στην ηρεμία κι ακούς τις σκέψεις, τις φωνές και τους ψιθύρους να σβήνουν στη σιωπή.
Εσύ είσαι η σιγή που ακροάζεται, εσύ είσαι η θέαση, εσύ η κατανόηση – μακάρια μοναχικότητα.
