Αναμφίβολα κάθε κυβέρνηση, ακόμα και η πιο εγκληματική, κάνει κάτι καλό για τη χώρα της – συχνά άθελά της. Κάθε κυβέρνηση που φροντίζει πρώτιστα πώς θα επανεκλεγεί για να έχει λάφυρό της το κράτος και κάνει κάποιες εικονικές (ή επικοινωνιακές, όπως λέγονται) μεταρρυθμίσεις μόνο μετά από αποκαλύψεις σκανδάλων και υπό πίεση μαζικών διαμαρτυριών πρέπει να θεωρείται και είναι εγκληματική και ας τηρεί τις σοσιαλ-δημοκρατικές Αρχές.
Παίρνω μερικά αποσπάσματα, όλα από τη φιλοκυβερνητική Καθημερινή 6/7/25, που δείχνουν με σαφήνεια τη σαπίλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Μιχάλης Τσιντσίνης.Τι άλλαξε στο «βαθύ κράτος» που επιλέγει ανίδεους σταθμάρχες και δεν έχει πρωτόκολλα διαχείρισης δυστυχημάτων; Η «ποινικοποίηση» της υπόθεσης δεν βοήθησε την κατά βάθος μεταρρύθμιση του συστήματος. Αντιθέτως. Παροχέτευσε όλη την προσοχή και την πολιτική ενέργεια στην επιφανειακή σκανδαλοθηρία, επιτρέποντας έτσι στο σύστημα να διατηρηθεί ως έχει.
Το ίδιο θα συμβεί και με το σκάνδαλο των εικονικών βοσκοτόπων. Τα αποδιοπομπαία πρόσωπα θα κληθούν να απορροφήσουν όλη την απαξία, στο πλαίσιο της διαχείρισης του πολιτικού κόστους. Και την επόμενη ημέρα όλες οι στοιβάδες του συστήματος –από τους αρχαϊκούς θεσμούς της ποιμενικής κοινότητας μέχρι την πελατειακή μηχανή που τους έχει προσαρτήσει για να συντηρεί την εξουσία της– θα έχουν μείνει ανέπαφες.
Πάσχος Μανδραβέλης. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις προσέφεραν στον τόπο. Ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ. Μετά το annus horribilis 2015 η κυβέρνηση του κ. Αλέξη Τσίπρα έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια, επειδή ακριβώς υλοποίησε πιστά το τρίτο και πήρε τα «δύσκολα» για το πελατειακό σύστημα μέτρα. Ικανοποίησε, για παράδειγμα, ένα βασικό προαπαιτούμενο, αυτό για το οποίο τα έσπασε ο κ. Αντώνης Σαμαράς με την κ. Ανγκελα Μέρκελ, την ανεξαρτητοποίηση της αρχής φορολογικών εσόδων (…) Κακά τα ψέματα, η εξουσία και άγιους (πρωθυπουργούς, υπουργούς, στελέχη) κολάζει. Μια κυβέρνηση δεν κρίνεται από τα σκάνδαλα (σαν του ΟΠΕΚΕΠΕ κακιά ώρα) που σκάνε στη βάρδια της, αλλά για τους μηχανισμούς ελέγχου και λογοδοσίας που θεσπίζει για να τα περιορίζει. Για παράδειγμα, στα φαινόμενα πολιτικής διαφθοράς το ΠΑΣΟΚ απάντησε με την ίδρυση των ανεξάρτητων αρχών και στη διαφθορά του Δημοσίου με τη Δι@υγεια.|| Το μεγαλύτερο κρίμα της κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη δεν είναι το τεράστιο πάρτι, που ξεκινούσε από το Μαξίμου κι έφτανε στον Ψηλορείτη, αλλά το γεγονός ότι όχι μόνο δεν έκανε π.χ. μια Δι@ύγεια για τις γεωργικές ενισχύσεις –να βλέπουν, βρε αδελφέ, οι Ναξιώτες ποιοι… δηλώνουν τη γη τους–, αλλά συκοφάντησε και υπονόμευσε κάθε ανεξάρτητο θεσμό ελέγχου της εξουσίας της.
Νότης Παπαδόπουλος Από τους εξοργιστικούς διαλόγους της υπόθεσης ΟΠΕΚΕΠΕ, γίνεται φανερό ότι από το 2019 λειτουργούσε στη χώρα σε γνώση και ανοχή της κυβέρνησης μία ομάδα απατεώνων που μοίραζε, με το αζημίωτο, κοινοτικές επιδοτήσεις στα «δικά μας παιδιά». Υπάλληλοι του ΟΠΕΚΕΠΕ και διάφοροι κομματικοί μεσάζοντες συνεννοούνταν με κυβερνητικούς παράγοντες και καθοδηγούσαν, με το αζημίωτο, τους φίλα προσκείμενους πολιτικά αγροτοκτηνοτρόφους, κυρίως της Κρήτης, να δηλώσουν εικονικά βοσκοτόπια και ανύπαρκτα κοπάδια ζώων για να εξασφαλίσουν μεγαλύτερα ποσά κοινοτικής στήριξης. (….) Η κυβέρνηση κινδυνεύει κυρίως από τον εαυτό της. Από την ατολμία της να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις και την αδυναμία της να δώσει λύσεις στα καθημερινά προβλήματα του πολίτη.
Αγγελική Σπανού Εννοείται πως έχουμε το μεγαλύτερο χρέος στην Ε.Ε. και το δεύτερο παγκοσμίως (World of Statistics) την ώρα που προβάλλονται οικονομικά επιτεύγματα και αναπτυξιακή προοπτική. // Το πιο αντιευρωπαϊκό ίσως είναι η καχεξία των θεσμών: αδιαφάνεια στη διαχείριση του δημόσιου ταμείου και των κοινοτικών κονδυλίων, αναξιοκρατία, πελατειασμός, ιδιοκτησιακή αντίληψη των κυβερνήσεων για το κράτος, μαύρο πολιτικό χρήμα, καθυστερήσεις στην απονομή της Δικαιοσύνης, σκανδαλώδης προστασία των ελίτ, φορολογική αδικία. // Με «κονέ» οι περισσότερες προσλήψεις, ακόμη και στον ιδιωτικό τομέα, οι τοποθετήσεις στον στρατό, το κρεβάτι στην εντατική, το χειρουργείο, ενώ διαρκώς νομοθετείται η ισότητα. (….) Ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι η εξαίρεση, είναι ο κανόνας, το πλέον αντιπροσωπευτικό παράδειγμα συναλλαγής μεταξύ πολιτικών και ψηφοφόρων με φόντο ένα δαιδαλώδες κράτος ασκημένο στη δυσλειτουργία, στον ανορθολογισμό, στην απάτη.
Η απάτη είναι παράβαση της μεγάλης χριστιανικής Εντολής «Ου ψευδομαρτυρήσεις»! Για να είναι σχεδόν έμφυτη στο σύστημα διακυβέρνησης της χώρα σημαίνει πως το Έθνος, παρά τις πατριωτικές μπαρούφες του περί αρχαίας κουλτούρας, παράδοσης και ηρωισμού, πάσχει από σήψη λόγω εγωισμού και ματαιοδοξίας. Και υπεύθυνοι είναι γενικά οι Ιεράρχες που δεν διδάσκουν ορθά τη διδασκαλία του Ιησού, οι καθηγητές και δάσκαλοι που δεν ξέρουν τι και πως να διδάξουν πρώτιστα και η φριχτή φάρα των πολιτικάντηδων που ψεύδονται αδιάκοπα και αναίσχυντα.
